Κάτω απ’ το Σπίτι (Αναγνωρισμένα ) Κ.Π. Καβάφης

Της Έλενας Δελήπαλτα

Χθες περπατώντας σε μια συνοικία

απόκεντρη, πέρασα κάτω από το σπίτι

που έμπαινα σαν ήμουν νέος πολύ.

Εκεί το σώμα μου είχε λάβει ο Έρως

με την εξαίσια του ισχύν.

Και χθες

σαν πέρασ’ απ’ τον δρόμο τον παληό,

αμέσως ωραΐσθηκαν απ’ την γοητεία του έρωτος

τα μαγαζιά, τα πεζοδρόμια, η πέτρες,

και τοίχοι, και μπαλκόνια, και παράθυρα·

τίποτε άσχημο δεν έμεινεν εκεί.

Και καθώς στέκομουν, κ’ εκύτταζα την πόρτα,

και στέκομουν, κ’ εβράδυνα κάτω απ’ το σπίτι,

η υπόστασίς μου όλη απέδιδε

την φυλαχθείσα ηδονική συγκίνησι.

(Από τα Ποιήματα 18971933, Ίκαρος 1984)

Η παράθεση λοιπόν του συγκεκριμένου ποιήματος του καβάφη δεν είναι τυχαία, ούτε σκόπευα να κάνω λογοτεχνική ανάλυση, όσο τρελή και να ‘μαι.

Το συγκεκριμένο ποίημα, υπήρξε από τα μαθητικά μου χρόνια, ένα από τα αγαπημένα μου του κυρίου Καβάφη. Δε το διδάχθηκα ποτέ και ίσως αυτό με βοήθησε να το επεξεργαστώ όπως ήθελα, να το τοποθετήσω σε δικά μου βιώματα, και αργότερα, ίσως να το κάνω τελείως δικό μου.

Ο άνθρωπος, έχει τη τάση να συνδυάζει γεγονότα, ή αυτά που τον έχουν «στιγματίσει», με οσμές, ήχους και τόπους. Η μνήμη του, αποθηκεύει όλα αυτά τα στοιχεία και όταν βρεθεί ξανά μπροστά στους ίδιους ήχους, τόπους, οσμές, επανέρχονται οι αντίστοιχες αναμνήσεις, θετικές ή αρνητικές.

Πάντα συνδύαζα τραγούδια (ήχος) και μυρωδιές με ανθρώπους που έπαιζαν συγκεκριμένο ρόλο στη ζωή μου. Θα δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: πόσες φορές φορώντας ένα ρούχο, ή τρώγοντας ένα φαγητό, είπες από μέσα σου. «μυρίζει μαμά!».

Στη πορεία όμως, αυτή η αντιστοίχηση ερεθίσματος – γεγονότος, πήρε ρεαλιστικές διαστάσεις.

Στη μετάβαση από την εφηβεία, στην ενήλικη ζωή, μπόρεσα να βάλω πρόσωπο και όνομα σε μία απροσδιόριστη μυρωδιά, σε έναν τόπο, και αργότερα σε ένα τραγούδι.

Δεν έγινε τίποτα εκείνη τη στιγμή. Όλα μετά.

Όποτε περνούσε κάποιος με τη μυρωδιά σου, σε έψαχνα δίπλα μου. Όταν έπαιζα το τραγούδι αυτό, η μελωδία του μου προκαλούσε ανατριχίλα. Και ξάφνου, όταν  τυχαία μετά από μερικά χρόνια, πέρασα από «εκεί», κατάλαβα ότι το « σώμα μου είχα λάβει ο Έρως με την εξαίσιαν του ισχύν».

Όπως ο Ποιητής, έτσι κι εγώ, δεν έχω αρνητικές αναμνήσεις από το εκεί. Μόνο καλές, θετικές.

Πως γίνεται όμως να έχω ξεχάσει; Και ένας ήχος, μία τοποθεσία, να αποκτά το όνομά σου, τόσο μα τόσο αναπάντεχα;

Περίεργα παιχνίδια που παίζει ο ανθρώπινος εγκέφαλος! Ίσως η ανάκληση της μνήμης στη στιγμή αυτή, να θέλει να μου πει κάτι άλλο. Ίσως να προκαλείται από την επιθυμία να θυμηθώ ξανά εκείνη τη μαγική στιγμή, ή ακόμη να τη ξαναζήσω.

Δε ξέρω όμως αν θέλω να τη ξαναζήσω. Θέλω να παραμείνει ανάμνηση. Γιατί ίσως σταματήσω να ζωγραφίζω το χαμόγελό μου όποτε σε βλέπω.

Επομένως, καλώς θα ήταν να κρατάμε τις θετικές αναμνήσεις ως τέτοιες. Καθώς οποιαδήποτε επανάληψη, μπορεί να δημιουργήσει την μετατροπή του σε κάτι άσχημο.

Κάθε φορά λοιπόν που θα σε κοιτάζω, η υπόστασίς μου όλη θα αποδίδει την φυλαχθείσα ηδονική συγκίνησι. Γιατί μου χάρισες, χωρίς να το θες, μία από τις λίγες ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου.

delipalta

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s