ιστορίες του δρόμου Speak.Easy

Σημειώσεις μετά από μια κουβέντα

Του Κωνσταντίνου Δομηνίκ

 Η Ελλάδα έχει μια πολύ πλούσια ιστορία. Το ίδιο και τα Μακντόναλτς. Μόνο που εδώ στην Κατερίνη, τα Μακντόναλτς έκλεισαν. Δηλαδή, το κατάστημα έκλεισε. Τα μπέργκερς απέμειναν. Κι έχουν χωθεί σα μικρά διαβολικά πλάσματα σε κάθε μπαρ, σε κάθε εστιατόριο, σε κάθε ψυχή, σε κάθε στομάχι.

Θυμάμαι που μια φορά, μ` ένα φιλαράκι και δυο κοπέλες μπαρόβιες, είχαμε φάει από έξι μπέργκερ ο καθένας. Γύρω στις πέντε το πρωί, μετά από μεθύσι. Ήτανε ωραίο θέαμα, να βλέπεις τις κοπέλες να μασάνε το κρέας, με τα τρυφερά τους χείλη γεμάτα σάλτσες, και με τα μακρουλά τους δάχτυλα να γυαλίζουν από την λαδίλα. Όταν παίρνει `μπρος το ένστικτο η πούδρα χάνει την αξία της. Βέβαια, το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες –όχι για την πούδρα, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.

Μου αρέσουν τα μαγαζιά που μένουν ανοιχτά ως το πρωί. Τα πατσατζίδικα για παράδειγμα. Συναντάς κάθε λογής ανθρώπους. Πόρνες, στρίγγλες που κουβαλήθηκαν για χάρη της παρέας, πορτιέρηδες, ανθρώπους που ρουφάν την απελπισία κουταλιά-κουταλιά, παντρεμένες που ξεπόρτισαν. Ψίθυροι. Μουρμουρητά. Ο μπαλτάς που κόβει. Σου καίγεται

η ψυχή

απ` το μπούκοβο και

τα λάθη ρε

Γυρνάς τούμπα την ημέρα και ξεπροβάλει το ανθρώπινο δράμα, η νύχτα, το αυθεντικό της ανθρώπινης συνθήκης.

Θέλω ν` ανοίξω το δικό μου μπαράκι κάποια στιγμή. Θα `ναι ένα μικρό μπαράκι, στην άκρη του δρόμου, με ξύλινη επένδυση και χαμηλό φωτισμό. Έτσι το φαντάζομαι. Δεν θα το `χω για να βγάζω παράδες, αλλά για το χάζι μου. Θα `ναι για λίγους αυτό το μπαράκι, ή τέλος πάντων, οι πολλοί θα το νομίζουν για λίγους. Ο μόνος διανοούμενος εκεί μέσα θα `ναι ο Ζήκος μου, ένα γάτος με παράξενες ιδέες και μ` ένα σφηνοπότηρο ολόδικό του. Κι η μόνη κουλτούρα, ένας σταυρός, σκαλιστός στο χέρι, που `χα φέρει κάποτε από το Μέτσοβο, δώρο στη γιαγιά μου για το εικονοστάσι της. Εκείνη να τον χαρεί δεν πρόλαβε, μου φαίνεται όμως πως ούτε κι εγώ την χάρηκα όσο θα `θελα. Μου αρέσει αυτός ο σταυρός, γιατί ο Εσταυρωμένος του, δε μοιάζει για νεκρός αλλά μοιάζει σα να θέλει να χορέψει –έτοιμος να πηδήξει σαν αναστενάρης μόλις του κάνουμε σινιάλο. Ω, ναι, θα `ναι η μόνη κουλτούρα, η μόνη ψαγμενιά, που λέμε. Ξέρετε, αυτός που ψάχνει, δε λέγεται ψαγμένος, αλλά περίεργος…

Τα πρωινά, θα υποκρίνομαι τον φυσιολογικό. Θα συζητάω για τα «πολιτικά», όπως οι γέροι στα καπή και θα τραβάω φωτογραφίες τους καφέδες μου, ή τον Ζήκο να κοιμάται πάνω στη μπάρα. Κανείς δεν πρέπει να με καταλάβει. Και μια φορά το μήνα, ή και δυο, θα καλώ τρεις-τέσσερεις φίλους από τα παλιά, καρδιακούς, κι αφού φύγει ο κόσμος, μετά τις δύο τα ξημερώματα, θα κλειδώνουμε τη πόρτα και θα σκαλώνουμε στη μπάρα. Εμείς, μονάχα εμείς, κι ένα φλασκί με τσίπουρο από το χωριό, χωρίς γλυκάνισο, που θα περνάει πάσα μέσα απ` τα χέρια, κοινό όπως κι οι

μνήμες μας. Έξω, η νύχτα πήχτρα, οι δρόμοι θα `ναι άδειοι, αλλά μεις θα `μαστε μέσα και το τσίπουρο θα `ναι γερό. Θα κλαίμε και θα γελάμε. Θα γελάμε και θα κλαίμε. Τρία-τέσσερα άτομα όλα κι όλα, μια κοινωνία τόσο δα, μυστική, που κοινωνεί με δάκρυ, θόρυβο και παλιά τραγούδια –ιδού η αληθινή Μετάληψη, ο αγώνας κατά της λήθης. Δεν απομείναμε πολλοί βλέπεις, λιγοστεύουμε χρόνο με το χρόνο, μέρα με τη μέρα, γεμίσαμε φαντάσματα.

Κι είμαστε αλήθεια στοιχειωμένοι σα τα παλιά ναυάγια που σκαλώνανε στα βράχια∙ μας στοίχειωσε η πίκρα, ο έρωτας, τα κρεμασμένα λόγια, το όνειρο που φέγγει σα τη φλόγα στο καντήλι, μας στοίχειωσε κι αυτό, μας στοίχισε, κανείς δεν ξέρει πόσο, να το κρατάμε αναμμένο –για ποιον, μου λες; Όλα αυτά για ποιον; Και καθώς τα συλλογίζομαι αυτά, μια φωνή (καβάλα που `ρχεται τάχα στον άνεμο) μου ψιθυρίζει: Για μένα, για σένα, ο καθένας για τον εαυτό του. Είναι ένα χρέος αυτό που στο υπαγορεύει η καρδιά. Α, ναι… Θα `χουμε πολλά να πούμε, εκεί στο καταγώγι μας, κι ας μας πολιορκεί απ` έξω το σκοτάδι, εμείς θα `χουμε τις λάμπες αναμμένες. Μπορείς να μας βρεις αν θες, χτύπα την πόρτα, μετά τις δύο τα ξημερώματα και ψιθύρισε το σύνθημα…

dominik

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s