Αρκεί (;)

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

[Πώς τυχαίνει πάλι και οι συνθήκες συγγραφής ΚΑΙ αυτού του άρθρου είναι περίεργες. Περίεργο βράδυ, περίεργος ύπνος και ακόμα πιο περίεργο πρωινό Κυριακής. Ίσως και να κυνηγάω αυτό το ‘’περίεργο’’ για να έχω κάτι να γράφω…]

Μέσα σε ένα τέτοιο πρωινό συνειδητοποιώ πόσο περίπου είναι το 7.1 δισεκατομμύριο πληθυσμού της γης. Τόσοι πολλοί άνθρωποι, τόσο διαφορετικοί άνθρωποι. Ο καθένας έχει κάτι αναπόσπαστα, μοναδικά δικό του. Κάτι που τον κάνει να είναι ‘’ο ένας’’ !

Ωστόσο, αναιρώ πολύ σύντομα αυτή μου τη σκέψη. Καταλήγω πως όλοι οι άνθρωποι είναι εν γένει ίδιοι.

Άρα αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αναιρέσω και τη μοναδικότητά τους ;
Νομίζω πως όχι και θα εξηγήσω γιατί.

Όλοι οι άνθρωποι που απαρτίζουν αυτό το 7.1 δις έχουν περάσει από αρκετά ίδιες καταστάσεις μέσα στη ζωή τους. Κι αν όχι ‘’ίδιες καταστάσεις’’ τότε σίγουρα έχουν νιώσει (παρ)όμοια συναισθήματα. Ποιος δεν έχει γευτεί έστω και λίγο την αγάπη, τον πόνο, τον έρωτα, την απογοήτευση και άλλες τόσες λέξεις που σου φέρνουν στο μυαλό ένα πρόσωπο;

Συνεχίζοντας στο μοτίβο περί ομοιότητας των ανθρώπων θέλω να προσθέσω και μια ακόμα οπτική.

Είναι αυτή που λέει ότι: Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει τα πάντα (!)

Εσύ που το διαβάζεις (και εγώ που το γράφω) μπορείς να κάνεις τα απίθανα να μοιάζουν καθημερινά. Ψάχνοντας μέσα σου μπορείς να βρεις εκείνη την δύναμη που κάποτε παρακαλούσες να σου δοθεί θεόσταλτα. Μπορείς να διοχετεύσεις αλλά και να πάρεις τόση ενέργεια που άλλοτε θα τη θεωρούσες μη διαχειρίσιμη και θα έκανες ένα βήμα πίσω. Μπορείς να είσαι αυτός που θα δώσει στον εαυτό σου ό,τι δεν μπόρεσαν να σου δώσουν οι άλλοι. Μπορείς να αναστήσεις το ‘’είναι’’ σου και να ξαναγεννηθείς από τις στάχτες σου (όσο μελό και σουρεάλ ακούγεται). Ακόμα, μπορείς να είσαι η κινητήριος δύναμη για κάτι μεγάλο, κάτι ωραίο, κάτι που θα σε κάνει να θες να δεις γύρω σου. Τέλος, μπορείς να είσαι η δύναμη κάποιου άλλου χωρίς αυτό να καταλήγει σε δική σου αδυναμία.

Και όλα αυτά μπορείς να τα κάνεις.
Αρκεί …
Να το θες!
Ή έστω να σε κάνουν να το θες.

Και επιστρέφοντας στους αρχικούς μου συλλογισμούς η μόνη διαφορά των ανθρώπων έγκειται σε αυτή τους τη θέληση. Σε αυτό το μικρό ερωτηματικό που κρύβει μέσα του το ‘’Αρκεί’’.  

konstantinou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s