Το άλλο μου εγώ

Της Ζωής Καρανάσιου

Και σου μιλώ,

Κι ας έγινες εχθρός μου

Στη συντροφιά μιας ανθισμένης νύχτας αστεριών

Να στάζουν λιγάκι από το φως τους.

Και σου μιλώ,

Χωρίς απόκριση.

Γίνομαι καθρέφτης της ψυχής,

Που ζωγραφίζει όνειρα απεσταγμένα

Αποτυπωμένα στο τελευταίο σκονισμένο μου χαρτί.

Και σου μιλώ,

Για μέρες που δε νυχτώνουν,

Για νύχτες που χάνονται

Στα νόθα φώτα του λαμπατέρ∙

Να κρατώ ενός λεπτού σιγή

Για το τελευταίο τσιγάρο που σε καίει τρυφερά.

Και σου μιλώ,

Κι ας έχεις φύγει,

Ξέρω ότι ακούς

Τις ρημαγμένες αγκαλιές,

Τις απελπισμένες σιωπηλές λέξεις,

Τα υποταγμένα στη δίνη φιλιά.

Κρεμασμένες σκέψεις λερώνουν

Στεγνές σελίδες,

Μιας ζωής εύφλεκτης.

Διάλογος ανάμεσα σε μένα και στο εγώ μου,

Για ανθρώπους λυγισμένους,

Για μνήμες άσπιλες,

Και ώρες να αυτοκτονούν προς τιμήν

Του νεκρού ρολογιού.

Και σου μιλώ.

karanasiou2

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s