πέρφεκτ στρέηντζερς

Της Έλενας Δελήπαλτα

Με θυμάσαι;

Θυμάσαι το όνομά μου;

Κυλάει ο χρόνος, οι αναμνήσεις σβήνουν. Όχι και από τους δύο μας.

Πέρασα τόσα να καταφέρω να σε ξεχάσω. Δε τα κατάφερα.

Γυρνούσα πίσω, όποτε γυρνούσες και εσύ.

Δε σε ξέρω. Δε με ξέρεις.

Υπάρχει μία λεπτή κόκκινη γραμμή, που διαχωρίζει τους όρους «ξένος» και «γνωστός».

Ξένος, γιατί πέρασε τόσος καιρός από τη τελευταία φορά που μιλήσαμε, που ξέχασα τον ήχο της φωνής σου. Ξένος, γιατί βαρέθηκα να «υποθέτω», πως σε ξέρω.

Γνωστός, γιατί ξέρω το όνομα σου, αν και η εικόνα σου έχει αρχίσει να ξεθωριάζει.

Όλη μου η ζωή από τότε, σκιές εκείνης της μέρας, που για λίγο περάσαμε τα όρια του ξένου, και μου επέτρεψες να σε γνωρίσω.

Να γνωρίσω τι; Ούτε εγώ ξέρω.

Μια ηχώ της προσωπικότητάς σου, μία νότα από τις χίλιες που αποτελείσαι.

Νομίζω μας ταιριάζει ο χαρακτηρισμός «τέλειοι ξένοι».

Και σε ξέρω, και δε σε ξέρω.

με γνωρίζεις, αλλα όχι και τόσο.

Είμαστε δύο τέλειοι ξένοι.

Νομίζεις ότι με ξέρεις τέλεια, αλλά κανένας δε με ξέρει όπως εγώ.

Όπως κατάφερα να πετύχω τη στιγμή, θα καταφέρω να τη κάνω να θολώσει.

Κι αν με ακούσεις να μιλάω μέσω του ανέμου, πρέπει να καταλάβεις.

Να καταλάβεις ότι πρέπει να μείνουμε τέλειοι ξένοι.

delipalta

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s