GOOSEBUMPS

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν…
Πότε πρόλαβαν να αλλάξουν;


Όπως έχω ξαναδηλώσει δεν είμαι φαν των αλλαγών.
Ξέρω ξέρω, δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα που συμπαθώ εξ αρχής και εξ ολοκλήρου και η γκρίνια μου πιάνει ταβάνι.
Αλλά συμβαίνει και αυτό το κάτι μια στο τόσο που όλα σου φαίνονται ουτοπικά τέλεια. Ή έστω έχουν την προοπτική να είναι.
Έχω καιρό να ξυπνήσω βαριεστημένη (ίσως λίγο νυσταγμένη) και πάνε μέρες που είπα ‘’όχι’’ σε έξοδο. Μέχρι και το τετράδιο μου σταμάτησε να έχει σημειώσεις. Άλλωστε δεν προλάβαινα καν να τις γράψω. Ίσως, υποσυνείδητα , να ήθελα να σταματήσω να καταγράφω κάθε τι που γίνεται. Να αφήσω τον χρόνο να περνάει χωρίς να αφήνει στίγματα. Ό,τι είναι να μείνει θα μείνει και χωρίς να πρέπει να το γράψω.
Και έγιναν πολλά!
Και ως δια μαγείας τα θυμάμαι όλα.
Πέρασε καιρός και από την τελευταία φορά που έγραψα. Δεν μου έλειψε και πολύ. Σε καμία περίπτωση δεν απαρνούμαι τη συγγραφή, αλλά όλοι χρειαζόμαστε μικρά διαλείμματα ακόμα και από αυτά που αγαπάμε. Ίσως τα πράγματα που αγαπάμε, και μας αγαπάνε, παρακρατούν και μικρά κομμάτια μας. Φεύγοντας για λίγο, πολύ ή και για πάντα από αυτά ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου. Συλλογίζεσαι αν σε έχουν αφήσει πίσω και περνάς από τον καθρέφτη για να δεις αν έχει αλλοιωθεί το ίνδαλμά σου. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Η μόνη διαφορά είναι ότι εγώ ξαναγύρισα στη συγγραφή.
Εν πάσει περιπτώσει, στο θέμα μας! Είχα καιρό να νιώσω την ανατριχίλα της ζωής, τη χαζή χαρά των στιγμών και την τρέλα των καινούριων εμπειριών. Εκείνο που σε κάνει να λες από μέσα σου ‘’Πάμε ξανά’’ και το ξανακάνεις! Και γίνεσαι πάλι το παιδί που ήσουν στα 12, με την ίδια τρέλα, την ίδια ζωντάνια και λίγη παραπάνω όρεξη. Κάνεις πράγματα που είχες ξεχάσει πόσο σε διασκεδάζουν, ξαναπλησιάζεις αυτά από τα οποία είχες απομακρυνθεί και ανακαλύπτεις πόσο εκπληκτικά σημαντικά ήταν για σένα.
Κυνήγα την ανατριχίλα που μπορεί να σου προσφέρει μια βόλτα, ένα πάρτυ, κάποιο βιβλίο, ξεχασμένα τραγούδια και ψυχές που μιλούν στη δική σου. Σταμάτα να θες να καταγράψεις τις στιγμές και να αναλύεις ό,τι έγινε μόλις πέσεις στο κρεβάτι. Είναι μαγική η αίσθηση να περνάει η ζωή σαν ταινία από μπροστά σου και να μην πρέπει να απολογηθείς για τίποτα. Καμιά φορά στις τόσες στοιβαγμένες ευθύνες και υποχρεώσεις μας αξίζουν λίγα λεπτά ξέγνοιαστης αναισθησίας, κάνοντας απλά ό,τι μας αρέσει. Μην αφήσεις τη ζωή να είναι διαφορετική από τα θέλω σου, πάρε στο κατόπι εκείνη την αθώα παρόρμηση και νιώσε το δευτερόλεπτο που οι τρίχες όλου του κορμιού σου βαρούν προσοχή μπροστά στην ευτυχία σου.
Να περνάς καλά.
Να είσαι ελεύθερος!

konstantinou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s