18

Της Νικολέτας Οικονομίδου
Ανοίγει η πόρτα και παίρνεις ανάσα.
Το τέλος φαντάζει εντελώς μακρινό. Κοιτάς τον χώρο προσπαθώντας να βρεις κάτι γνώριμο. Μάταιος κόπος. Όλα είναι ξένα και ο χώρος ξαφνικά φαίνεται μεγαλύτερος. Το φως τρεμοπαίζει, το παράθυρο μοιάζει σφραγισμένο και δεν ακούγεται τίποτα. Κάποιες φορές αυτό είναι τρομακτικό. Και φοβάσαι. Προχωράς,παρόλα αυτά, ευθεία γιατί έχεις αποφασίσει για πρώτη φορά να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.
 –
Ανεβαίνεις τις σκάλες γιατί στο δείχνουν φωτεινές επιγραφές. Φτάνεις στον επόμενο όροφο κι όλα αλλάζουν ξαφνικά. Τα παράθυρα ανοίγουν και ο χώρος γεμίζει καθαρό αέρα. Τα φώτα σβήνουν εντελώς γιατί η ύπαρξή τους είναι πια περιττή. Άνθρωποι βγαίνουν από τα δωμάτια και ο χώρος ξαφνικά μικραίνει.
  –
Όλοι οι άνθρωποι είναι γνωστοί και μάλλον φταίει αυτό που ο χώρος έγινε τόσο μικρός. Ένα δωμάτιο με ανθρώπους που αγαπάς είναι τελικά ο προορισμός.
  –
Είναι το τέλος σε αυτή την αρχή.
 – 
Είναι η αρχή και το τέλος των πάντων.
 – 
Είναι το «εσύ» κι όλα όσα του λείπουν.
  – 

oikonomidou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s