Συν Αθηνά και χείρα κίνει Speak.Easy

Road trip

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

[Ένα κάπως λίγο διαφορετικό κείμενο. Γιατί άρχισα να συμπαθώ τις αλλαγές. Γιατί άλλαξα κι εγώ μαζί τους.]

Άφησα στην άκρη τη δουλειά, σταμάτησα να κάνω εργασίες, έβαλα στο αθόρυβο το κινητό μου, πέταξα τα post it από το γραφείο.

Πήρα δυο – τρεις φίλους, από εκείνους τους καλούς που δεν φοβάσαι τι θα πεις και τι θα κάνεις, έβαλα κάτι αέρινο, πέταξα και ένα μαγιώ μέσα στην τσάντα μου, έβαλα τα γυαλιά μου και έκλεισα την πόρτα.

Μπήκα στο αμάξι. Έβαλα μουσική στη διαπασών, άνοιξα και τα παράθυρα, έτσι για το εφέ. Και ξεκίνησα.
Ξεκινήσαμε, βασικά.

-Όταν δεν έχεις φροντίσει και προγραμματίσει τίποτα δεν φοβάσαι αν κάτι θα πάει στραβά-

Και αρχίζεις και πηγαίνεις. Διασχίζεις δρόμους καλοστρωμένους, δρόμους με λακκούβες, δρόμους με λαοθάλασσα αυτοκινήτων και μισητό μποτιλιάρισμα, αλλά και δρόμους που είσαι ολομόναχος και πάντα πιστεύεις λίγο μέσα σου ότι έχεις χαθεί. Σα τη ζωή ένα πράγμα.

Δεν ξέρω αν μετράει η διαδρομή και όχι ο προορισμός ή ό,τι άλλο έχει λεχθεί σχετικά με τα ταξίδια. Νομίζω ότι το υπεραναλύουν. Για μένα μετράει να σε τυφλώνει ο ήλιος, να ανεμίζουν τα μαλλιά σου, να παίζει συνέχεια το αγαπημένο σου τραγούδι και όταν κατέβεις από το αυτοκίνητο η καρδιά σου να κάνει έναν παραπάνω χτύπο.
Και μετά έναν λιγότερο γιατί θα σου έχει κοπεί για λίγο η ανάσα.

Ζω για τη στιγμή που ακουμπάς το πόδι σου στην άκρη της θάλασσας και νιώθεις ένα μικρό ρίγος από το κρύο νερό και όλο αυτό το στιγμιαίο μούδιασμα είναι σα να μεταφέρει την απόλυτη γαλήνη της θάλασσας μέσα στο δικό σου σώμα. Αν δεν νιώσεις τότε ελεύθερος, μάλλον κάτι κάνεις λάθος. Ξαναδοκίμασε. Μη σκέφτεσαι τίποτα, απλά νιώσε το ρίγος.

Και μετά τη γαλήνη έρχεται το πιο ξέφρενο κομμάτι, γιατί πόση γαλήνη να αντέξει κάποιος; (όπως θα έλεγε και μια ψυχή…)

Αλλά αυτό το κομμάτι είναι άλλο θέμα. Σταματάει και αρχίζει ταυτόχρονα ανάμεσα σε μπύρες, μουσική και πράγματα που δεν θυμάσαι την επόμενη μέρα. Ίσως όμως να το αναλύσω σε άλλο κείμενο.

Αυτό εδώ το κείμενο σταματάει όταν μπαίνεις και πάλι στο αμάξι για το δρόμο της επιστροφής, έχοντας αφήσει την ψυχή σου κάτω από την άμμο, δίπλα από εκείνα τα βραχάκια, με σκοπό να πας το συντομότερο να την πάρεις πίσω.

konstantinou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s