Μπες στα παπούτσια μου Χωρίς κατηγορία Speak.Easy

το χαρούμενο κείμενο

 

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

και έμεινες εσύ να  τραγουδάς το πιο μισητό εκ των τραγουδιών*

και να εύχεσαι να ήσουν αερόστατο η έστω πουλί τα λεπτά πριν την καταιγίδα

και να πετάς

να πετάς

να μην πέφτεις,

όχι άλλο

φτάνει.

και να τα βλέπεις όλα όμορφα

και τους ανθρώπους

και δαύτους όμορφους να τους βλέπεις

και η ψυχή σου να εκπέμπει ομορφιά

από ανάγκη

κυρίως.

αυτή την ανάγκη να δεις το είδωλο σου εξανθρωπισμένο ή να βγεις από το μαγαζί όταν όλοι παρτάρουνε

μια ζωή ολόκληρη παλεύεις καημένε μου να το απομυθοποιήσεις

μα είναι πάντα που ξεγλιστράει την εσχάτη των στιγμών

ακόμη και τώρα που σα να ξεθώριασε η μνήμη

και επινόησες φίλο ολοσδιόλου φανταστικό

και έτρεξες καλέ μου – από καθαρή και πηγαία αντίδραση – στη λεωφόρο νίκης φορώντας μονάχα γυαλιά ήλιου κυρίως για λιγάκι στυλ παραπάνω.

γιατί είναι μεγάλου ατού η γύμνια

κυρίως τα γυμνά συναισθήματα

ναι αυτά είναι πράγματι αξιοθαύμαστα.

και κουράστηκες καλέ μου στη μονιμότητα του φαίνεσθαι

και στα σάββατα που περνούσες εγκιβωτισμένος στους ίδιους τοίχους και στα πλατωνικά βλέμματα.

ευτυχώς, που και που, ερχότανε πρωτομαγιά και άκουγες κανένα χελιδόνι ή μερικούς φίλους να λένε ανέκδοτα πλάι στη θάλασσα ή να φιλοσοφούνε απροκάλυπτα κάτω από τις νερατζιές.

είναι αστείο πόσα λέγονται κάτω από τον ήλιο.

οι λιακάδες είναι γενικά άχρηστες όπως είναι και η τελεία για τα σημεία στίξης και οι καβαλιέροι στο τάνγκο.

δεκατρία χρόνια με πλιέ και πιρουέτες και το “τάνγκο της Νεφέλης” ακόμα σε προβλημάτιζε

αχ.

πότε θα πάψεις να ποδηλατίζεις τις ανασφάλειες σου στα πέριξ της πόλης που μεγάλωσες και να αναρωτιέσαι καθισμένος σε τραπέζι αναγνωστηρίου πώς να διαστρεβλώσεις την ρουτίνα ή πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να χρησιμοποιήσεις κεφαλαία.

κι όμως είχες μία τάση στη μελούρα. θαρρείς και ήταν ο μοναδικός τρόπος να εκφραστείς με ακρίβεια.

εναλλακτικός της βουβαμάρας.

ήσουν των άκρων.

από την άλλη ήξερες πως η σιωπή δε διορθώνεται με τις λέξεις.

μα ψέυτης δεν ήσουν ποτέ.

και οκ κάπου τα χασες με το χαρούμενο κείμενο που υπσχέθηκες μα τουλάχιστον οι παπούδες σου έκλεισαν πενήντα χρόνια γάμου. Αυτό και αν ήταν χαρούμενο καλέ μου.

ws

*

hatzikallia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s