Η ιστορία, με την πρώτη ματιά

Της Έλενας Δελήπαλτα

«ακόμη θυμάμαι τη πρώτη φορά που ανταλλάξαμε βλέμματα»

Λέω κάθε φορά που διηγούμαι την ιστορία μου. Λέω την ιστορία μου, και όχι την ιστορία «μας», γιατί είναι από του είδους τα διηγήματα που ξέρεις μόνο τη μία πλευρά, την άλλη την υποθέτεις, επομένως την ζεις και μονόπλευρα.

Θα μου πεις, που τη διηγείσαι;

Σε εμένα, για να μη ξεχάσω.

Πρόκειται για μία περίεργη ιστορία. Δεν είναι ιστορία αγάπης, ούτε ιστορία πάθους. Ίσως ιστορία αλληλοεξόντωσης και αυτοκαταστροφής.

Όλα ήταν σα να συνέβαιναν για πρώτη φορά.

Δεν με είχε κοιτάξει ξανά άνθρωπος έτσι, ούτε με κοίταξε ξανά.

Ανατριχίλα όταν σε κοίταξα για πρώτη φορά. Γιατί; Γιατί, με κοιτούσες ήδη. Ηλεκτρικό ρεύμα διαπέρασε κάθε μου ζωτικό όργανο.

Πως το λένε αυτό; Χημεία; Έλξη; Δεν έχω καταλήξει ακόμη.

Όταν τα χείλη σου ακούμπησαν τα δικά μου, ήξερα πως εκείνη η στιγμή, ήταν η στιγμή της αναγέννησης μου. Η στιγμή που με βρήκα και με έχασα ταυτόχρονα.

Εκείνη τη μέρα χάθηκα στον κόσμο που ήθελα να χαθώ. Και εσύ, μου έδειξες τον δρόμο.
Πως δείχνεις σε κάποιον τον δρόμο για να χαθεί, θα μου πεις. Αυτή όμως, είναι μία άλλη ιστορία, για πιο δυνατούς αναγνώστες.

Δε μου έδωσες χάρτη όμως, και ίσως λοξοδρόμησα, γιατί και εσύ, έφυγες λίγο και πολύ μακριά.

Τώρα, που πας;

Τώρα πάω σπίτι, εσύ; ~ άστο, δε περιμένω απάντηση, άλλωστε ποτέ δεν είχες.
Ευχαριστώ, καληνύχτα.

delipalta

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s