Ρομαντισμός Speak.Easy

Τα Απωθημένα

Του Δημήτρη Βέρρου

Ας είμαστε ειλικρινείς τώρα! Όλοι έχουμε απωθημένα. Άλλοι τα έχουμε ξεπεράσει και άλλοι τα έχουμε ακόμα και προσπαθούμε να τα ξεχάσουμε γιατί ξέρουμε ότι είναι ανέλπιδο. Είναι μια δύσκολη διαδικασία που ακόμα δεν έχω καταφέρει να κάνω.

Εγώ, ως άνθρωπος, έχω αρκετά απωθημένα.
Επίσης, είμαι δειλός. Αυτός είναι ο λόγος που έχω απωθημένα και το γεγονός ότι δεν τα πάω καλά με τα λόγια. Σε αντίθεση με τον γραπτό λόγο.
Ενώ δίνω τις καλύτερες συμβουλές στους άλλους και τους βλέπω να τις πράττουν και να είναι ευτυχισμένοι, όταν έρχεται η στιγμή να το κάνω και για τον εαυτό μου, κάπου κολλάω. Κάτι μέσα μου με κρατάει και όλες οι συμβουλές, σβήνονται μεμιάς από το μυαλό μου. Ο φόβος και η λογική, είναι δυο παράγοντες που σταματάνε τους περισσότερους έρωτες να ανθίσουν και να ζήσουν παθιασμένα. Φόβος για το άγνωστο, φόβος για το μέλλον ή ακόμα για το άτομο που είσαι ερωτευμένος. Φοβάσαι ότι θα πεις την αλήθεια και ξαφνικά θα γίνετε δυο άγνωστοι ανάμεσα σε τόσο κόσμο.
Να καούν τα απωθημένα λένε μερικοί αλλά τι γίνεται όταν δεν μπορείς να ανάψεις την φωτιά; Τι γίνεται όταν η φωτιά δεν είναι αρκετή να κάψει αυτό που νιώθεις και εσύ είσαι αναγκασμένος να ζεις με αυτό; Να το αποδέχεσαι και να το κάνεις δικό σου έστω και αν ξέρεις ότι είναι λάθος; Σιγά – σιγά, γίνεσαι δυστυχισμένος και κλείνεσαι στον εαυτό σου. Σηκώνεις άμυνες και δεν αφήνεις κανέναν να περάσει. Φοράς το πιο όμορφο χαμόγελό σου και προσποιείσαι πως όλα είναι καλά γιατί δεν θέλεις να μιλήσεις γι’ αυτό. Επειδή είναι καλύτερο να μην μιλάς γι΄αυτό. Ή τουλάχιστον αυτό πιστεύεις.
Βλέπεις το άτομο που ενδιαφέρεσαι και σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να κάνεις τα πάντα για να είναι χαρούμενο. Ακόμα και στην φωτιά θα έπεφτες και είναι κρίμα που δεν ξέρει τίποτα. Που είναι απλώς μια φαντασίωση και μερικές γραμμές σε ένα ποίημα που έγραψες και δεν θα το διαβάσει ποτέ κανείς. Αυτό είναι για σένα. Ένα προσωπικό κομμάτι της ψυχής σου που δεν μπορεί να δει κανείς. Ώσπου έρχεται η στιγμή που δεν αντέχεις άλλο. Σε τρώει η αμφιβολία και θέλεις να το ξεκαθαρίσεις μια και καλή μόνο που δεν βρίσκεις το θάρρος. Οι λέξεις έχουν κολλήσει και εσύ μένεις εκεί και κοιτάς ,σαν να έχεις πάθει κάποιο εγκεφαλικό, το άτομο που σε ενδιαφέρει και τα λεπτά περνάνε πιο γρήγορα από το κανονικό.
Στο τέλος, δεν κατάφερες να πεις τίποτα.
Και βρίζεις τον εαυτό σου γι’ αυτό.
Φτάνοντας στο τέλος αυτού του άρθρου, θα ήθελα να κάνω μια προσωπική αφιέρωση. Το αφιερώνω σε σένα λοιπόν που έκλεψες το μυαλό και την ψυχή μου. (Είναι πολύ ρομαντικό; Ίσως, αλλά είναι η αλήθεια.) Σε σένα, που είσαι το μόνο άτομο που ενδιαφέρομαι πραγματικά και το μόνο άτομο που θέλω να μιλάω.
Σε σένα!

verros

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s