Εντός Speak.Easy

Σπιρτόκουτο/Γεωργία το 91

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Έχασα μια στάση για να γνωρίσω ένα Κινέζο, τον Πιερ.

Και Μια ζωή μιλώντας ποιητικά σε ανθρώπους που μιλούσαν κινεζικά.

Περίεργη σχέση.

Δε θα την πω αμφίδρομη, απλά λοξή.

Βλέπεις πληρεί το Κριτήριο που τώρα πια με καθοδηγεί, είναι το ξι.

Ξύδι, ταξίδι, Ταξιμι, οι αγαπημένες μου λέξεις.

Μιας και στις τρεις χάνομαι για να με βρω χωρίς να ‘χω ανάγκη τον Ήλιο.

Γι’ αυτό συντρέχω με τους μουσικούς των σταθμών,αυτοί ξεκινούν τις συγχορδίες με μι..κι

αυτούς τους σταματούν τα μη.

Δεν έχω πιει πολύ όχι, λιγάκι από όλα

Δεν με έχουν πιει πολλοί, λίγο από όλα πήραν.

Και τώρα που το βαπόρι μου δε γνωρίζει στεριά

Μιας και φρόντισα να αγκυροβολώ με μια και μόνη άγκυρα.

Δεν αρμόζει σε κανένα να αγκυροβολεί το πλοίο με μία μόνο άγκυρα, ούτε να εξαρτά τη ζωή του από μία μόνο ελπίδα…

Το καθάριο που προσπαθώ να διαγνώσω κυλά στο θολό πόθο. Του εγώ, όχι του άλλου.

Είχα πει… Μη μου Μιλάς για προδοσία. Μίλα μου καλύτερα για αγάπη.

Είναι το μόνο δύστυχο δίστιχο που κράτησα από όσα ποιήματα επιχείρησα να γράψω.

Επιλέγω να λέω αγαπώ όμως το δείχνω πόσο;

Τόσο επέλεξα να σιωπώ γιατί πολύ νομίζω μίλησα.

Κι Αν δεν ήταν αρκετό;

Φταίω εγώ; η Σειρήνα; το βαπόρι; Φταίει η άγκυρα.

Που δεν δέθηκε καλά, που δεν φρόντισα εγώ να μην δεθεί καλά.

Παίζω σπίρτα. Βρίσκομαι στη Γεωργία του 91 χωρίς ρεύμα.

Οι Σοβιετικοί με βαπτίζουν αντάρτη.

Στα 100 το παιχνίδι τελειώνει.

Κάθε πλευρά του σπιρτόκουτου είναι κι ένας πόντος διαφορετικός.

Η πλατιά του πλευρά μέτρα 20 πόντους.

Η δεξιά κι αριστερή, αυτή για να ανάψεις τα σπίρτα μετράει 30

Κι η τελευταία, η πιο δύσκολη, η πιο μικρή, αυτή που το κουτί κουτσά ισορροπεί, μέτρα 50.

Στα 100 το παιχνίδι τελειώνει.

Μα συνεχίζω να παίζω γιατί δεν έχω φως. Οι Σοβιετικοί μας παρέχουν ρεύμα κάθε βράδυ για μια ώρα στις 9.

Ώρα 7:07. Κάθε αχτίδα ηλίου έχει σπιλώσει.

Οι απόηχοι των πυροβολισμών στους δρόμους με κάνουν να συνεχίζω να παίζω.

Επιβεβαιώνουν πως είμαι ζωντανός. Αφού κάποιος άλλος πεθαίνει.

Η ώρα περνάει. Το ρεύμα έρχεται.

Και τότε καταλαβαίνω πως διάλεξα να είμαι τυφλός. Μιας και δίστασα να ανοίξω το πακέτο με τα σπίρτα,να αγκαλιάζω ένα και στα σκοτεινά να του βάλω φωτιά.

Αυτό μου το χρεώνω.

Δεν ήμασταν σ’ αυτούς που κάνανε πυρσό τη μια χούφτα σπίρτα.

Αυτό μας το χρεώνω. Κι ας έπαιζα την παρτίδα για δύο.

Ώρα 10:08. Ρίχνω ένα βλέμμα απ΄το παράθυρο. Ο απόηχος δεν ήταν απ΄τον πυροβολισμό του στρατιώτη. Αλλά από την πτώση σου στο βρεγμένο πεζοδρόμιο. Εκείνη τη νύχτα πέθανες.

Γι’ αυτό κι όταν το φως μου έφυγε εγώ παρέμεινα να ορώ το σκοτάδι μου. Το σκοτάδι παρέμεινε να κοιτάζει εμένα. Χαμογέλασα.

Σκηνή χωρίς αριθμό. Τέλος.

koutrouvelis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s