Αχίλλειος πένα Χωρίς κατηγορία

Προς μίαν αναθεώρηση.

[συγγνώμες, λάθη και μεταπτώσεις που με δίδαξαν σε μία στάση]

S02E17

Του Αχιλλέα Μζ.

Έψαξα αρκετές φορές την αφορμή να γράψω κάπως αποστασιοποιημένος μία ιστορία και σε μία στάση που περίμενα ένα λεωφορείο σχεδόν καθημερινά, νομίζω πως την βρήκα. Ένα πράγμα κατάλαβα αυτόματα καθώς αντιλαμβανόμουν τι συνέβαινε. Πως τα μαθήματα της ζωής είναι καθημερινά και απλά, εντελώς απρόοπτα και απροσδόκητα, προσεχτικά τοποθετημένα σε κάποια από τα κενά λεπτά της ρουτίνας μας.

Στέκομαι όρθιος. Ακουμπώ την πλάτη μου στον σκονισμένο τοίχο. Ρίχνω μερικές κλεφτές ματιές στην βιτρίνα δίπλα μου. Και άλλες μερικές στους ανθρώπους που περνούν και στους άλλους που επίσης στέκονται. Παρατηρώ τις κινήσεις τους και ψυχογραφώ κάποιες άγνωστες σε εμένα φάτσες (περίεργος – creepy – stalker). Η παρατήρηση τις τρέπει από άγνωστες σε γνώριμες, και άμα τις ξανασυναντήσω θα γνωρίζω για αυτές τα πέντε εκείνα πράγματα που κάποτε υπέθεσα, κρυφάκουσα ή είδα.

Κύριος ηλικιωμένος και φανερά εξανλτημένος κάθεται στo παγκάκι της στάσης που εξυπηρετεί μόλις τρία από τα πενήντα άτομα που βρίσκονται εκεί. Δίπλα του είναι μία κοπέλα νεαρή που όπως σύντομα φάνηκε από την όψη της και τον τρόπο που κινούταν, εξαρτάται από ουσίες. Του ζητά χρήματα, γίνεται προκλητική και αγενής. Εκείνος ανταποδίδει την αγένεια. Με το παραπάνω. Υψώνει το μπαστούνι του. Απειλεί να την χτυπήσει. Σχεδόν την χτυπάει. Αυτή συνεχίζει να κρατά ένα κουτάκι που περιέχει μπίρα και να καπνίζει ένα τσιγάρο. Ξαφνικά φάνηκε να θυμώνει. Σηκώθηκε και πλησίασε απειλητικά τον ηλικιωμένο. Του ζήτησε τον λόγο και τον έβρισε επειδή εκείνος χειροδίκησε. Ο γέρος δεν είχε και άδικο. Ούτε όμως και αυτή. Σε κλάσματα δευτερολέπτου οι συμπεριφορές τους αλλάζουν για τρίτη φορά. Και αυτή δακρύζει και του ζητάει συγγνώμη επειδή παραφέρεται. Και εκείνος το δέχεται και την κερνάει κιάλλο τσιγάρο. Και πλέον μιλάνε σαν φίλοι και αυτή αρχίζει να του φιλάει τα χέρια. Μέχρι που ήρθε το λεωφορείο της και έφυγε. 

Η παραπάνω είναι μία ιστορία που μπορεί να μην ενδιαφέρει κάνεναν. Παράλληλα μπορεί να μας ενδιαφέρει και όλους. Καθώς τα μηνύματα της είναι πολλά, άλλα βαθύτερα και άλλα πιο επιφανειακά. Δεν θα διοχετεύσω μέρος της ενέργειας μου και του διαδικτυακού μου χώρου για την αναφορά ή ανάλυση των δεύτερων. Ελπίζω να μπορείτε να τα καταλάβετε μόνοι. Και μάλιστα να είδατε πως υπάρχουν πριν καν επιλέξω να (μην) μιλήσω για αυτά (βλ. ναρκωτικά, βία κλπ.)

Θα τολμήσω ωστόσο να σπαταλήσω λίγο (μόνο λίγο) από τον χρόνο μου και τον χώρο που μου δίνεται, για να θίξω έστω στις άκρες τους ζητήματα που κάναν την έμφανιση τους στην σκέψη μου στην δεύτερη ή τρίτη ανάγνωση αυτής της ιστορίας. Λέξεις κλειδιά της συνέχειας του κειμένου μου α) παραδοχή λαθών  β) συγχώρεση γ) μετάπτωση συναισθημάτων. Παρατηρούνται όλα στην παραπάνω ιστορία. Γίνεται ολοφάνερο ποιο είναι πού.

Ξεκινώ από το τελευταίο. Οι διαθέσεις και τα συναισθήματα κάνουν το απόλυτο κουμάντο στις ζωές μας. Τις ελέγχουν, τις κατευθύνουν, αποφασίζουν σχεδόν εξ ολοκλήρου για την πορεία τους. Είπα «σχεδόν», γιατί υπάρχει και ένα μέρος που αποφασίζεται από εμάς τους ίδιους με τις επιλογές μας. Π.χ με το να συγχωρέσουμε κάτι που μας έκαναν ή όχι.

Με τρόπο ομαλό περνώ λοιπόν στην έννοια συγχώρεση. Θα μπορούσα να την ξεπετάξω χαρακτηρίζοντας την απλά ως προσόν. Και αυτό θα κάνω, γιατί το να μπορείς να συγχωρείς είναι όντως ένα προσόν, δείγμα μεγαλοψυχίας, ανοιχτού μυαλού και ελευθερίας πνεύματος.

Λίγο πριν το κλείσιμο θα μιλήσω για την σημαντικότητα της παραδοχής των λαθών. Οι άνθρωποι εν γένει παραδέχονται συχνά το ότι έχουν κάνει λάθη, ποτέ όμως δεν μιλούν συγκεκριμένα. Και αυτό πιθανόν λόγω του ότι αν ήξεραν πως πράττουν λανθασμένα δεν θα έπρατταν έτσι (λέω πως μπορεί δηλαδή να μην εντοπίζουν καν τα λάθη τους). Και αυτό άνθρωποι νηφάλιοι. Όταν κάνεις ένα λάθος πρέπει να το παραδέχεσαι και να σωπαίνεις. Θέλει σύνεση, σεμνότητα και γενναιότητα. Κάποιο τα έχουν και κάποιοι όχι…

Όσοι δεν έχουν εκείνα που πρέπει να έχουν, κάποια μέρα θα βρεθούν σε μία στάση και θα πάρουν και αυτοί το δικό τους μάθημα. Αυτή η ιστορία ήταν ένα μάθημα για μένα. Άλλοι θα αναρωτήθηκαν «μα καλά, από τα τόσα που συμβαίνουν εκεί έξω αυτό βρήκες να πείς;». Ναι αυτό… Αυτό το για κάποιους προφανώς αδιάφορο και ανούσιο. Αυτή άλλωστε δεν είναι και η καθημερινότητα γενικά; Αδιάφορη και ανούσια. Ενδιαφέρον και ουσία της δίνουμε εμείς με τα λόγια και τις πράξεις μας. (τίποτα άλλο, κανείς άλλος!)

achilleas2017

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s