Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

Προγενεθλιακές κρίσεις

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Προσεχώς ενηλικίωση, καιρός για κρίση πανικού.)

Δεν ξέρω τι φοβάμαι περισσότερο: ότι μπορεί να με απογοητεύσουν κάποιοι αριθμοί ή ότι μεγαλώνω, σύμφωνα με κάποιους άλλους αριθμούς; (Νομίζω πως δεν γίνεται να περνάς κρίση μέσης ηλικίας στα 18. Γίνεται;) Μάλλον το δεύτερο.

Με τρομάζει η πρόσθεση του 10 και του 8.

Ένα 10 λοιπόν το αφιερώνω στις φορές που άλλαξα γνώμη για τα πιο απλούστερα ζητήματα (ναι το ξέρω πλεονασμός, αλλά η υπερβολή ήταν ανέκαθεν στοιχείο μου), στις φορές που νόμιζα ότι είχα δίκιο αλλά είχα άδικο και συνέχιζα ωστόσο να παριστάνω πως έχω δίκιο (γιατί έτσι!), στις φορές που πίστεψα σε κάτι τόσο πολύ που τελικά έγινε.

10 είναι τα πιο σημαντικά άτομα στη ζωή μου , οι κορνίζες στο δωμάτιο μου, τα μολύβια στη μολυβοθήκη μου, τα τραγούδια που μουρμουρίζω για τουλάχιστον δύο ώρες γιατί δεν λένε να φύγουν από το μυαλό μου, τα φορέματα που ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά, τα αυτοκίνητα που περνούν μπροστά από το σπίτι μου την ημέρα (καλά, εντάξει, μπορεί να είναι και λιγότερα). 10 είναι οι πιο λατρεμένες ταινίες, τα λουκούμια που αν αφήσεις μπροστά μου θα εξαφανιστούν με συνοπτικές διαδικασίες, οι στάσεις του ΟΑΣΘ από το σπίτι μου μέχρι το επόμενο δείγμα πολιτισμού, οι φωτογραφίες που έχω πάντα στην τσάντα μου, τα εισιτήρια αεροπλάνων που δεν θέλω ποτέ να πετάξω, παρόλο που φοβάμαι απίστευτα πολύ τα αεροπλάνα ( ο πιο σωστός χαρακτηρισμός είναι κλουβιά με φτερά, όχι αεροπλάνα).

(Κοίτα πόσα πράγματα είναι 10 και να φανταστείς ότι ο τυχερός μου αριθμός είναι το 11)

8 πάλι είναι οι φορές που σκέφτηκα να τα παρατήσω και 8 αυτές που (ευτυχώς) δεν το έκανα.

8 είναι οι αίθουσες του σχολείου μου που θα ήθελα μόνο σε αυτές να κάνω μάθημα, οι άνθρωποι που έφυγαν νωρίς, οι σχολικές τσάντες που έχω αλλάξει, τα βάζα που έχω εξαφανίσει κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, τα χαρακτηριστικά που θα ήθελα να με χαρακτηρίζουν, αλλά δεν με χαρακτηρίζουν, οι στιγμές που μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ, αλλά δεν θυμάμαι (μα τι κι αν αυτές ήταν οι αγαπημένες στιγμές της ζωής μου;).

8 τα μεταπτυχιακά που θέλω να κάνω, οι χώρες που θέλω να ζήσω για ένα μόλις χρόνο, τα πιο όμορφα πράγματα που μου έχουν συμβεί (μέχρι τώρα).

18 είναι τα λεπτά που μου πήρε να γράψω αυτό το κείμενο

18 είναι οι προηγούμενες μέρες που ήταν οι πιο περίεργες και αγχώδεις της ζωής μου.

18 είναι οι μήνες που θα ήθελα να διαρκεί ο χρόνος.

18 είναι τα χρόνια που πέρασαν από εκείνη την ημέρα του Ιουνίου, με τον καύσωνα του καλοκαιριού του ’99 και τις εκλογές να είναι μόλις δυο μέρες μακριά.

18 είναι τα κεράκια στην τούρτα «έκπληξη’ σε λίγες μέρες.

Δεν έχω ιδέα αν τα 18 είναι πολλά ή λίγα, δεν έχω ιδέα αν πρέπει να φοβάμαι όποια κι από τις δύο τελικά είναι η απάντηση, δεν ξέρω αν μεγάλωσα ή αν ακόμα είμαι μικρή.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι κάτι με φοβίζει, και το γεγονός ότι το αναγνωρίζω το θεωρώ δείγμα της ενηλικίωσης, απόδειξη ότι τουλάχιστον το πολυπόθητο (και τρομακτικό) 18 δεν είναι μόνο ένας αριθμός όπως όλοι οι άλλοι.

Υ.Γ.: Παρόλο το θέμα της ενηλικίωσης υποσχέθηκα να παραμείνω η γνωστή γκρινιάρα μπέμπα αιωνίως, οπότε πρόμπλεμ σόλβντ !

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s