Στην χώρα των θαυμάτων.

[για το σύνδρομο Alice in wonderland]

S02E18

Του Αχιλλέα Μζ.

Μία φορά και έναν καιρό, ήταν η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Και ήμουν και εγώ που ήθελα να ζήσω στην χώρα των θαυμάτων. Ωστόσο σας έχω πει (ξανά και ξανά) το πόσο δύσκολα περνάω κατά τις εξεταστικές περιόδους. Δεν είναι ότι δεν περνάω καλά, απλά περνάω δύσκολα. Και με όλα αυτά τα περίεργα που διαβάζω και εκείνους τους περίεργους που καθημερινά έρχομαι σε επαφή αναρωτιέμαι

– Μήπως αρχίζω να τρελαίνομαι; 

– Φοβάμαι πως ναι. Αλλά να σου πω ένα μυστικό; Όλοι όσοι είναι τέλειοι το παθαίνουν. 

Ας τεμαχίσω λοιπόν αυτόν τoν διάλογο, στον οποίο συμμετέχω εγώ και … εγώ. Η πρώτη φωνή είμαι εγώ που απορώ. Η δεύτερη είναι μία εσωτερική, «μετριόφρων» και δυναμική, ένας άλλος εγώ. Με αυτό-ψυχαναλύει και με συνεφέρει όταν πρέπει. Και ας παραδεχτούμε πως όλοι έχουμε μία τέτοια. Επίσης ο διάλογος αυτός είναι όχι δικό μου κατασκεύασμα αλλά πραγματικός διάλογος της «Αλίκης στην χώρα των θαυμάτων». Αυτού του ενδιαφέροντος παραμυθιού. Είχα τρομερή επιθυμία όταν έγραφα τον τίτλο, να διηγηθώ ένα δικό μου παραμύθι. Να προσεγγίσω με τρόπο ιδιαίτερο μία άλλη, δική μου χώρα με τα δικά της θαύματα. Είναι άλλωστε πολλά, καθημερινά και σημαίνοντα. Αλλά δεν έχω ούτε κέφι, ούτε έμπνευση, ούτε κουνιστή καρέκλα. Δεν πληρώ στην προκειμένη καμία από τις προϋποθέσεις που κρίνονται απαραίτητες για να πω κάποιο παραμύθι. Ας κρατήσουμε λοιπόν τον τίτλο μιλώντας απλά για κάτι ενδιαφέρον.

Ανάμεσα στα τόσα κείμενα που περνάνε από τα χέρια και τα μάτια μου τώρα που πρέπει να διαβάσω, περνούν και κάποια άσχετα που απλά βγαίνουν στις αρχικές μου σελίδες, ή τα πετυχαίνω σε διάφορα site που παρακολουθώ. Τυχαίνει λοιπόν στα κενά των χρόνων μου να αποφασίσω να διαβάσω κάποια από αυτά για να ξεσκάσω. Και ναι, είναι πολύ αποδοτικό και διασκεδαστικό να κάνεις διάλειμμα από το διάβασμα με διάβασμα. Σε ένα από αυτά έμαθα πως υπάρχει κάποιο σύνδρομο που φέρει το όνομα του έργου του Λιουίς Κάρολ, δηλαδή το σύνδρομο της Αλίκης στην χώρα των θαυμάτων.

Πρόκειται ουσιαστικά για μία νευρολογική διαταραχή που πλήττει την οπτική αντίληψη. Το αποτέλεσμα είναι οι πάσχοντες να νομίζουν ότι οι άλλοι άνθρωποι ή τα αντικείμενα είναι πιο μεγάλοι ή πιο μικροί απ’ ό,τι στην πραγματικότητα (ουσιαστικά, βλέπουν σε μεγέθυνση ή σμίκρυνση). Όπως ακριβώς άλλαζε μεγέθη η Αλίκη.

Ανάγοντας όλο αυτό σε ένα πιο αφηρημένο επίπεδο, πολλοί φίλοι μου, ή ίσως και εγώ ο ίδιος να πάσχουμε από μία μετάλλαξη αυτού του συνδρόμου που σε επηρεάζει μόνο σε επίπεδο ψυχολογίας. Το καλό που θα μας συμβεί θα μας φανεί πολύ καλό. Αντίστοιχα το κακό θα είναι βουνό. Ακόμη και αν αυτό που μας ζορίζει είναι αντικειμενικά κάτι προσπεράσιμο, είμαστε ικανοί να βάλουμε για αυτό τα κλάματα ή να περπατάμε με το κεφάλι σκυμμένο για ώρες (καν’το μέρες). Κάποτε το λέγαμε drama lama (urban όρος ο οποίος δηλώνει το άτομο που όταν του συμβεί κάτι καλό είναι το νέο της εβδομάδας – ή του μήνα – και κάθε τι κακό είναι δραματικό, κάτι από το οποίο με μεγάλο κόπο θα επιβιώσει).

Στην νευρολογική του μορφή – ευτυχώς – το σύνδρομο είναι παροδικό και συνδέεται με την ημικρανία. Στην δική μας μπορεί να είναι και πάλι έτσι. Είναι ένα συχνό φαινόμενο η διόγκωση των καταστάσεων θετικών ή αρνητικών. Δεν είναι ούτε περίεργο, ούτε σπάνιο, ούτε κατά διάνοια άρρωστο το να επηρεάζεσαι λίγο παραπάνω από εκείνα που συμβαίνουν στην δική σου ζωή. Το περίεργο θα ήταν να επηρεάζεσαι από όσα συμβαίνουν στην δική μου.

Το πόσο επηρεάζουν είναι άλλο ζήτημα, και αν κάποιος με ρωτούσε ευθέως «πόσο;», θα απαντούσα «αναλόγως». Ο καθένας από εμάς έχει ένα τελείως διαφορετικό σύνολο εμπειριών. Αν οι δικές μου δυσκολίες περιορίζονται στο ότι δεν μπορώ να κάνω καλά γεμιστά, ή ότι τέλειωσε το σαμπουάν τότε αυτά θα με πονάνε και σαφώς θα με ενοχλούν. Αν εσύ έμαθες σε πιο δύσκολα (μαγκιά σου), τα γεμιστά και το σαμπουάν θα σου φαίνονται σαν μία Κυριακή στο χωρίο.

Γενικά και αισιόδοξα κράτα αυτό: δεν είναι και τόσο κακό να πνίγεσαι σε μία κουταλιά νερό. Μπορεί με αυτόν τον τρόπο να μάθεις καλύτερο κολύμπι. Έτσι θα ανταπεξέλθεις αργότερα και σε ωκεανούς ολόκληρους. Οι οποίοι θα έρχονται πάντα κατά πάνω σου. Καλή τύχη!

achilleas2017

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s