Αναμνήσεις θερινής νυκτός

Της Ζωής Καρανάσιου

Σε θύμησες καλοκαιριού,

Που σβήνουν σε μια στάλα βροχής.

Ένας αέναος κίνδυνος φυγής,

Μιας ψυχής

Λουσμένης από φθορά.

Συναισθήματα

Τρωτά,

Παραλύονται στον πόνο της Μνήμης,

Κύριο όνομα σιωπής σε καλεί

Στην αγριότητα μιας αξημέρωτης νύχτας.

Λέξεις κρυμμένες στο φως του φεγγαριού

Κι εσύ παλεύεις την ελευθερία σου,

Καμωμένος από στάχτη.

Σκέπασε,

Τη σκιά σου

Στο σεμνό βωμό του άκλιτου Έρωτα,

Στη ζήση μιας Ανάμνησης.

karanasiou2

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s