Ρομαντισμός Speak.Easy

Το κυνηγάς μέχρι να ξενερώσεις

Του Δημήτρη Βέρρου

Τα πράγματα είναι απλά! Μαύρο – άσπρο. Θάλασσα – βουνό . Σε θέλω – δεν σε θέλω.

Έτσι ξεκινήσαμε, σαν μια χαζή εφηβική ταινία. Τα βλέμματα έξω στον κόσμο ήταν φευγαλέα αλλά αρκετά για να ανάψουν την σπίθα μέσα μας και να κάνουμε διάφορες σκέψεις με το μυαλό μας. Σε παρακολουθούσα από μακριά και το μόνο που ήθελα, ήταν να γευτώ τα χείλη σου, να χαθώ στην αγκαλιά σου και να παίξω με τα μαλλιά σου. Μιλήσαμε για πρώτη φορά. Ήταν αμήχανα και βιαστικά, θύμισε λίγο τότε που ήμασταν μικροί και φοβόμασταν να κάνουμε κίνηση. Που στέλναμε τον φίλο μας να μιλήσει για εμάς και εμείς κρυβόμασταν σε μια γωνιά και ευχόμασταν όλα να πάνε καλά.

Ήμασταν μικροί, αλλά μήπως και τώρα που μεγαλώσαμε, είμαστε καλύτεροι;

Συνεχίσαμε σαν ρομαντική ταινία. Μιλούσαμε καθημερινά και πηγαίναμε μακρινές βόλτες που δεν θέλαμε να τελειώσουν. Περνούσαμε την μέρα μαζί, αλλά και όταν ήμασταν χώρια, έμοιαζε λες και ήμασταν δίπλα – δίπλα. Είχαμε τηλεπάθεια και αυτό ήταν το καλύτερο. Μπορούσαμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο στα μάτια και να καταλάβουμε αμέσως τι υπήρχε μέσα στο κεφάλι μας. Νομίζαμε πως είχαμε βρει το άλλο μας μισό αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια.

Γιατί ξαφνικά σταμάτησες να ενδιαφέρεσαι. Σταμάτησες να σκέφτεσαι και ήταν αδύνατο να διαβάσω το μυαλό σου. Όρθωσες ένα τεράστιο τοίχος γύρω σου, που δεν μπορούσε να διαπεράσει κανείς και εγώ, σαν λαβωμένος στρατιώτης, προσπαθούσα να σκαρφαλώσω πάνω του. Δεν είχε τελειώσει τίποτα για μένα γιατί ακόμα πίστευα σε μας. Σε αυτό που είχαμε, σε αυτά που είπαμε και σε αυτά που είχαμε μοιραστεί. Έτσι, συνέχιζα να προσπαθώ να φτάσω στην καρδιά σου. Να σπάσω το τοίχος και να διαβάσω το μυαλό σου. Εσύ, έμοιαζες κουρασμένη. Με μένα; Με τον εαυτό σου; Δεν ήξερα και δεν κατάλαβα ποτέ αλλά δεν τα παράτησα γιατί ακόμα και όταν όλοι μου έλεγαν να σε ξεχάσω, εγώ, πίστευα σε μας και σε αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε.

Μέχρι που κάποια στιγμή κουράστηκα να προσπαθώ. Δεν είχα άλλη δύναμη να σε αγαπώ και για τους δυο μας και μου έκανε κακό. Αποφάσισα πως δεν άξιζε τον κόπο παρόλο που μια μικρή φωνή μέσα μου, μου έλεγε το αντίθετο. Για πρώτη φορά, αγνόησα την καρδιά μου και άκουσα το μυαλό μου. Αυτόν τον ρεαλιστή παλιόφιλο που συμπαθώ μόνο στα δύσκολα. Σταμάτησα να σε σκέφτομαι, σταμάτησα να νοιάζομαι γιατί όταν το έκανα, πονούσε απίστευτα. Έκλεισα σε ένα κουτί, όλα όσα σε θύμιζαν και το έθαψα βαθιά ώστε να μην το βλέπω και σιγά – σιγά, άρχισα να σε ξεπερνάω.

Μετά από λίγο καιρό, ο πόνος σταμάτησε και όταν σε σκεφτόμουν, δεν ένιωθα τίποτα. Οι πληγές επουλώθηκαν και μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου και να προχωρήσω μπροστά, χωρίς εσένα. Κορόϊδευα τον εαυτό μου που επέτρεψε να νιώσει ευάλωτος για ένα άτομο που στην πραγματικότητα δεν το άξιζε και κατάλαβα πως είμαι καλύτερα, χωρίς εσένα δίπλα μου.

Τώρα μαθαίνω να ζω.

Χωρίς εσένα δίπλα μου.

verros

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s