Η ανθρωπιά είναι ό,τι μας απέμεινε

Της Εύας Αροτσίδου

Η εποχή μας είναι αντικειμενικά δύσκολη. Οι άνθρωποι δεδομένων των συνθηκών έχουν γίνει απόμακροι. Περπατάνε σκυθρωποί με σκυμμένο κεφάλι και το χαμόγελο δύσκολα χαράζεται στα πρόσωπά τους. Άνθρωποι που δε γνωρίζουν καν ποιος μένει δίπλα τους από φόβο, άνθρωποι κλεισμένοι στο καβούκι τους από επιλογή με πολλές δόσεις καχυποψίας στο βλέμμα.

Ναι, είναι δύσκολη η εποχή. Λίγο η οικονομική κρίση που αντί να ανακάμπτει βαθαίνει, λίγο ως πολύ και η κρίση αξιών μας έχουν φέρει σε ένα σημείο εκμηδενισμού της ανθρωπιάς. Εκείνης της μοναδικής αρετής που απλώνει το χέρι της και βοηθάει όποιον έχει ανάγκη, χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα. Βγαίνει από τη ψυχή μας άδολα, ακόμα κι αν αυτό που θα προσφέρουμε, μπορεί να το στερηθούμε ή να μας λείψει.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε μόνο κακοί, εγωιστές και χαιρέκακοι. Διαθέτουμε αλλά πολύ αγνότερα χαρακτηριστικά και συνισθήματα, που οφείλουμε από σεβασμό σε μας τους ίδιους πρώτα απ΄όλα να βγάζουμε στην επιφάνεια. Οφείλουμε να είμαστε άνθρωποι και μετά επιτυχημένοι, ευτυχισμένοι, πλούσιοι και όλα αυτά τα επιδερμικά για τα οποία μαχόμαστε λίγο πολύ όλοι.

Το πρόσφατο παράδειγμα του μικρού Βαγγέλη, που ένα τεράστιο ποσό μαζεύτηκε σε χρόνο ρεκόρ, για να δώσει στον μικρό ήρωα τη δυνατότητα να παλέψει τον καρκίνο και να συνεχίζει να ονειρεύεται, μας το αποδεικνύει Και πόσα ακόμα παραδείγματα. Θυμάμαι πολύ κόσμο στο λιμάνι του Πειραιά να δίνει πράγματα στους πρόσφυγες και ένα δάκρυ χαράς να κυλάει στα μάτια τους. Τηλεμαραθώνιοι που ακόμα και ένα μικρό ποσό, βοήθησε να συγκεντρωθεί ένα τεράστιο, για να εξασφαλίσει σε άλλους ανθρώπους αυτά που εμείς θεωρούμε τόσο δεδομένα. Εθελοντές που πηγαίνουν σε κέντρα βρεφών και χαρίζουν την αγάπη τους σε παιδιά που γνώρισαν την εγκατάλειψη με το που ήρθαν στον κόσμο. Άνθρωποι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση που μαζεύουν αδέσποτα και τους χαρίζουν αγάπη και ζεστασιά.

Πολλά τα παραδείγματα και αυτό μας καταδεικνύει κάτι πολύ αισιόδοξο. Είμαστε μέσα μας ακόμα άνθρωποι με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Μέσα μας έχουμε αγνά συναισθήματα και αγάπη για τον συνάνθρωπο. Αφήνουμε στην άκρη κάθε εγωκεντρική συμπεριφορά και βάζουμε το καλό των άλλων σε ένα βάθρο ιερό και μαχόμαστε για αυτό.

Διότι η αξία της προσφοράς είναι ανεκτίμητη. Όχι μόνο για εκείνον που δέχεται τη προσφορά σου. Είναι για σένα, για τη δικιά σου ψυχή. Αν έχεις δώσει κάτι, αν έχεις βοηθήσει κάποιον που το είχε ανάγκη, αν έχεις δώσεις με όλη σου τη καρδιά, τότε η ψυχή σου είναι γεμάτη. Δίνεις και αισθάνεσαι ευφορία. Έχεις κάνει το σωστό. Αισθάνεσαι και είσαι ένας σωστός άνθρωπος. Δέχεσαι το ευχαριστώ κι ας έδωσες κάτι ελάχιστο και νιώθεις πως σου δώσαν όλα τα πλούτη του κόσμου.

Μπορεί η προσφορά σου να ναι μικρή, ακόμα κι ένα ευρώ ή απλά ένα παλιό σου ρούχο και μόνο αυτό να μπορείς να δώσεις. Δεν έχει όμως σημασία. Σημασία έχει να βάζεις και εσύ το λιθαράκι σου σε κάτι, να έχεις αλληλεγγύη για τον διπλανό σου και ανθρωπιά.

Μόνο τότε θα πάμε μπροστά ως κοινωνία. Μπορεί η τεχνολογική ανάπτυξη να μας βελτίωσε την ποιότητα ζωής, αλλά χάλασε τις ψυχές μας. Βυθισμένοι σε οθόνες υπολογιστών, αποχαυνωμένοι μπροστά σε τηλεοράσεις, κοιμίσαμε το μέσα μας. Είναι η ώρα να το ξυπνήσουμε δε νομίζετε;

arotsidou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s