Αχίλλειος πένα Χωρίς κατηγορία

επαναπατρισμός.

[περί επιστροφών, θέρους και ψυχών]

S02E19

Του Αχιλλέα Μζ.

Ας πούμε πως τα παρακάτω λόγια ανήκουν στον θερινό μας νόστο.

Την επιστροφή σε εκείνα που αγαπάμε να κάνουμε και να αγαπάμε. Ξέρω πως όταν πλέον δεν είσαι μαθητής ή φοιτητής δεν μπορείς να μιλήσεις για εκατό ολόκληρες ημέρες αθώων και ξεκάθαρων διακοπών αλλά το καλοκαίρι δεν παύει να είναι αυτό που ούτως ή άλλως είναι όταν έχεις δουλειές και υποχρεώσεις.

Τι όμως είναι; Επαναπατρισμός. Επιστροφή στα βιβλία που διαβάζεις στην παραλία και στις μουσικές που ακούς στην διαδρομή. Στον κρύο καφέ σου και το δροσερό ντουζ. Στο πεπόνι και το καρπούζι.

Και ήρθε η ώρα που γράφω για κάτι τόσο τετριμμένο όσο το καλοκαίρι; Όχι. Εδώ, όπως ήδη είπα μιλώ για τον νόστο. Τις επιστροφές κάπου πίσω. Καθώς όλοι είμαστε πάντα παλιννοστούντες. Γιατί πάμε από κάπου προς τα κάπου. Και μην γνωρίζοντας από πού και προς πού, το μόνο που είμαι σε θέση να ξέρω είναι πως προς τα εκεί που πάω δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά κάθε φορά είναι μια φορά που επιστρέφω.

Επιστροφή σε παλιές συνήθειες ή δεδομένα. Τίποτα δεν είναι νέο. Οι άλλοι που γυρνούν σε κάποιο χωριό ή στην πόλη τους μπορούν να μιλούν επίσης για επαναπατρισμό. Εγώ ίσως μιλώ για έναν τέτοιο εντός εισαγωγικών. Το να επιστρέφεις σε μία ορισμένη ψυχική κατάσταση είναι πράγματι ενός είδους «επαναπατρισμός». Ή το να επιστρέφει στο σώμα σου η πλανόδια και ανήσυχη ψυχή σου.

Τελευταία με απασχόλησε (όπως φαίνεται) ιδιαίτερα το ζήτημα της ψυχής. Καθόμουν ώρες και μιλούσα στην Α. και την Κ. και την Θ. και τον Ζ. και για αυτό χαρά στο κουράγιο τους που άντεξαν να με ακούν (αν όντως με άκουγαν). Πίστεψα πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε μία κλωστή που δένει την ψυχική υγεία μας από το «υ» ίσαμε το «α» και αν σπάσει αυτή η κλωστή, από την υγεία οδεύουμε στην νόσο. Φρόντισε λοιπόν να μην παίζεις με το ζήτημα αυτό και κράτα μια απόσταση ασφαλείας από εκείνους που θα ήθελαν να κόψουν την δική σου κλωστή.

Είναι όμως κλωστή και καλώς ή κακώς και κανείς να μην την πειράξει ίσως επηρεαστεί από εξωτερικές συνθήκες. Και εκεί υπάρχουν οι «σίγουροι» (όχι με την έννοια δεδομένοι, αλλά με την έννοια όσοι σε κάνουν να αισθάνεσαι σιγουριά) που λένε πως θα είναι εκεί και όσες φορές και αν κόβεται η ριμάδα η κλωστή σου θα την δένουν και με τεχνάσματα θα προσπαθούν να δείξουν πως είναι σαν να μην κόπηκε ποτέ. Και θα το έκαναν αυτό ακόμη και αν ήταν σε άλλο δήμο, άλλη πόλη, άλλη χώρα, ή άλλη ήπειρο. Όπου και να ήταν θα έτρεχαν και θα έρχονταν δίπλα σου να συντηρήσουν την δική σου κλωστή, την ψυχική σου υγεία και γαλήνη. Η επιστροφή αυτή εκείνων δίπλα σου, θα μπορούσε να λέγεται και πάλι «επαναπατρισμός».

Επαναπατρίζομαι και όταν με νύχια και με δόντια προσπαθώ να επιστρέψω και τελικά καταφέρνω να επιστρέψω στο θέμα από το οποίο με τόση ευκολία βγαίνω κάθε τόσο. Και όσο συνεχίζω να γράφω τόσο θα βγαίνω στα «περιθώρια» – αυτό είναι βέβαιο. Όπως όσο συνεχίζω να ζω είναι βέβαιο πως η κλωστή μου θα φθείρεται. Λοιπόν για αυτό το κλείνω και σιγά-σιγά επιστρέφω στην αρχή μου, στις παλιές συνήθειες και στα δεδομένα, στα βιβλία και τις μουσικές, τα ροφήματα και τα φρούτα που σας έλεγα. Επαναπατρίζομαι: σημαίνει ξαναγίνομαι εγώ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s