[κολόνια γιασεμί]

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

Παρατηρούσε με τις ώρες τις κινήσεις του. Χρονομετρούσε το διάστημα που περνούσε ανάμεσα σε δύο απανωτά κλεισίματα των ματιών του. Απομνημόνευε τις σκιές που διαγράφονταν στο πρόσωπο και στο στέρνο του από τις  ακτίνες του μεσημεριανού ήλιου. Θα έλεγε κανείς πως είχε κουραστεί πια με την ακατάσχετη νομοτέλεια της ανατομίας της ύπαρξης του και τις βαρβαρώδεις διακυμάνσεις της διάθεσης του. Μόνο υποθέσεις βέβαια μπορούσαν να γίνουν. Και λόγια ανυπόστατα να ειπωθούν. Και εκείνη συναισθηματικά απούσα βέβαια. Απούσα εις τας Αγγλίας από τα δεκαεννιά της. Με εγγεγραμμένο το όνομα της στον κορμό ενός δέντρου στο νησί, με την ποικιλία των αναμνήσεων της να σχηματίζει καμπύλη κοίλα και με εκείνη την άθλια μυρωδιά σινικής μελάνης να πλανάται στο χώρο, απομεινάρι ενός κάποιου έντυπου κομπλιμέντου. Την είχε καθηλώσει εδώ και ώρα αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της αναμονής. Σχεδόν τυραννική η μυρωδιά της λεβάντας και του γιασεμιού. Την απάντηση που επιθυμούσε του την είχε δώσει, μα εκείνος τότε την περιγελούσε πιο ανθρώπινη καθώς γινότανε από τον πόνο. Έφυγε και επανήλθε. Δυο και τρεις και τέσσερις φορές πέρα δώθε. Δυο τρεις και τέσσερις φορές από τας Αγγλίας.  Της είχανε πει πως θα περάσει.

Μα

καλέ μου

δεν

περνάνε

τόσο εύκολα

οι άνθρωποι,

ούτε οι μυρωδιές τους

-κολόνια γιασεμί.

ws

hatzikallia

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s