Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*γονατάκια

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #38

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημάδια της παιδικής ηλικίας είναι το μαύρισμα που διακόπτεται από άσπρους λεκέδες που προκάλεσαν μικρά κακαδάκια και πληγούλες. Γάμπες τρυπημένες από κουνούπια, γόνατα σημαδεμένα από πτώσεις. Παιδιά στην παραλία. Κουβαδάκια, κουνουπιέρες, λουκουμάδες, γκρίνια και «μαμά, κοίτα!». Καλοκαιρινός ενθουσιασμός και τρεις μήνες διακοπές.

Ζώντας με τα παιδάκια τις τελευταίες μέρες, μου φάνηκε καταπληκτική ιδέα να χτυπήσω τα γόνατά μου σε μια προσπάθεια επαναφοράς του χαμένου χρόνου. Πράγματι, η εικόνα των γονάτων μου δεν φανερώνει την πραγματική μου ηλικία. Διασκεδάζω αυτή τη μικρή απάτη και ονειρεύομαι πότε θα με πάρει ο ύπνος στην ταβέρνα μετά από καλαμαράκια και τηγανιτές πατάτες, ζαλισμένη από τον ήλιο και τις κουβέντες, μισοσκεπασμένη με το παρεό της μαμάς και με το μάγουλο τσαλακωμένο από την ψάθα της καρέκλας.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή των παιδιών. Όλοι ασχολούνται μαζί τους. Εκτός από πληγιασμένα πόδια, τα παιδιά έχουν κι άλλες συνήθειες που αγαπώ πολύ. Αρνούνται να φορέσουν καπέλο και αντηλιακό. Δεν ακούν τις οδηγίες που δεν τους συμφέρουν. Κρατούν όπως να ‘ναι το πιρούνι. Κόβουν με μανία το χάρτινο τραπεζομάντηλο χωρίς να τους νοιάζει το τελικό αποτέλεσμα, για να παίξουν με την κρυμμένη ζελατίνα. Χαμογελούν χωρίς δόντια στις κάμερες και βρίσκουν απόλυτα διασκεδαστικά τα φίλτρα κουνελάκια και γατάκια.

Μπορείς πολύ εύκολα να εξαπατήσεις ένα ενοχλητικό παιδάκι που γκρινιάζει. Με μια ροζ γρανίτα, με ένα θερινό σινεμά, με μια ψεύτικη αλλά αληθοφανή ιστορία. Μπορείς να το πείσεις πως έχεις δίκιο δίνοντάς του τον χώρο που χρειάζεται για να εκτονώσει τη γλυκιά χαζομάρα της ζωής που μετράει λιγότερο από μια δεκαετία. Δώσε μια μπάλα και μερικά αστεία. Ίσως και ένα σωσίβιο-φλαμίνγκο.

Τα ενοχλητικά και περίεργα παιδιά σε μαγνητίζουν να ασχοληθείς μαζί τους. Τα κοιτάς στα χτυπημένα γόνατα και ξέρεις πάντα πως κάτι ετοιμάζουν. Πίσω από το τάχα χαμένο τους βλέμμα οργανώνεται μια τέλεια καταστροφή. Ίσως αυτή να ήταν και η δική μου επιδίωξη, όταν αποφάσισα να πέσω πληγιάζοντας τα δικά μου γόνατα. Μέχρι πότε, όμως, δικαιούμαστε να αγνοούμε τα προβλήματα; Να αποφεύγουμε τις τελικές λύσεις; Να κρυβόμαστε πίσω από το καλαμάκι της γρανίτας; Να μας παίρνει ο ύπνος στο αυτοκίνητο και να μας κουβαλούν αγκαλιά μέχρι το κρεβάτι στα ενοικιαζόμενα δωμάτια του νησιού;

Και πόσες φορές δεν προσποιηθήκαμε απλώς πως κοιμόμαστε, ίσα ίσα για να εκμεταλλευτούμε τη μεταφορική αγκαλιά;

Και πόσες φορές δεν χτυπήσαμε στα ψέματα τα γονατάκια μας, μόνο και μόνο για να τρέξουν όλοι από πάνω μας;

 

konstantinou sgourou

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s