Περί αστέρων και συμπάντων

Απάνθισμα Ιταλίας

Της Δήμητρας Βαρβούτη

08/07/2017, Φλωρεντία – Chiesa di San Miniato

Η πανσέληνος, η καμπάνα της εκκλησίας, τα νεκροταφεία, τα αιώνια κυπαρίσσια, ο μαυροντυμένος μοναχός με το λευκό σκοινί δεμένο στη μέση του, το πυκνό, μαύρο σκοτάδι των 11 μ.μ. δημιουργούν μια ατμόσφαιρα δέους, αμέριστης γοητείας και το ιδανικό κλίμα για μία και μόνο υπόσχεση:  «Θα επιστρέψω εδώ, πιο ολοκληρωμένη, πιο έτοιμη να αντιληφθώ τι βιώνω, απαλλαγμένη από κάθε μορφή υποδούλωσης.» Θα ξαναέρθω· θα κουβαλάω μόνο το σώμα μου και τις σκέψεις μου.

Σου έχει τύχει ποτέ να χαμογελάς τόσο έντονα μπροστά στη μαγεία μιας πόλης, στην καλοσύνη ενός ανθρώπου, στο άκουσμα μιας αγγελικής μελωδίας που τα μάτια σου να κλείνουν τόσο, ώστε να αρχίζεις σιγά- σιγά να μην βλέπεις πια την αιτία που σε ώθησε αρχικά να τα κλείσεις; Αυτό το μαγικό καλοκαιρινό βράδυ, ο φλωρεντινός αέρας, η θέα μιας πόλης βγαλμένης μόλις από παραμύθι θα μείνει για πάντα στη θύμησή μου ως μία από εκείνες τις στιγμές που κάνουν τα δευτερόλεπτα να κυλούν πιο αργά. Η πανσέληνος του Ιουλίου είναι τόσο φωτεινή που μπορεί κανείς σχεδόν να δει τους κρατήρες της σελήνης, το φωτοστέφανο γύρω της που μαρτυρά τη θεία φύση της.

11/07/2017, Ρώμη – Piazza Navona

Τα κτίρια της Ρώμης το βράδυ είναι πιο επιβλητικά απ’ ότι τη μέρα. Το ημίφως, οι σκιές, τα αγάλματα αποπνέουν μια μυστικότητα, μια κρυφή πλευρά που δεν διακρίνει κανείς εύκολα. Τα παιδιά παίζουν στην πλατεία, ενώ φυσάει δυνατός ο καλοκαιρινός αέρας. Ακούγεται ο ήχος του τρεχούμενου νερού που ανακυκλώνει το σιντριβάνι κι εγώ εδώ, να αναρωτιέμαι πώς θα γυρίσω πίσω. Πίσω στο ξενοδοχείο· πίσω στην πραγματικότητα έπειτα από αυτό το ταξίδι με τις ονειρικές πόλεις.

Τώρα που τελειώνει αυτή η μικρή περιπλάνηση στην Βόρεια Ιταλία, νιώθω πιο γεμάτη· συνάμα και πιο άδεια, αφού αφήνω ένα κομμάτι μου πίσω. Η θέα των παλιών κτίριων με τα φθαρμένα παντζούρια και τους ξεβαμμένους τοίχους, ο γαλανός ουρανός που παίρνει τα χρώματα του σούρουπου με κάνουν να μη θέλω να φύγω.

11/07/2017, Ρώμη – Basilica dei Santi Cosma

Μπορώ να πω με σιγουριά πως αυτός ο ναός στη Ρώμη είναι από τα πιο ήσυχα μέρη που έχω επισκεφθεί. Δεν ακούγεται τίποτα πέρα από τον χτύπο του ρολογιού, κάτι άτσαλα, διστακτικά βήματα και ο ήχος του μολυβιού μου στο χαρτί του τετραδίου. Ελάχιστοι τουρίστες πού και πού έρχονται, βγάζουν φωτογραφίες και φεύγουν, χωρίς να δώσουν χώρο στον εαυτό τους να αφομοιώσει αυτό που μόλις αντίκρισε. Είμαι [ταξιδιώτης], όχι τουρίστας ή επισκέπτης, [συλλέγω στιγμές].

(to be continued)

varvouti

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s