Ανήσυχα πνεύματα

Οι σχέσεις δεν είναι όπως παλιά

Της Εύας Αροτσίδου

Oι σχέσεις των ανθρώπων έχουν γίνει τελευταία εκνευριστικά περίπλοκες. Καλύτερα να προσπαθήσεις να αναλύσεις τον δίσκο της Φαιστού με τα ιερογλυφικά της παρά να κάνεις μια καινούρια σχέση.

Και κυρίως οι ερωτικές σχέσεις έχουν γίνει γρίφοι για συναιτούς λύτες. Ας το πάρουμε όμως από την αρχή,

Το να βρεθεί ένας άνθρωπος που το αίσθημα θα ‘ναι αμοιβαίο είναι σα να ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα. Τις περισσότερες φορές ο ένας νιώθει πιο πολύ και ο άλλος πιο λίγο. Και πες ότι συμβιβάστηκες με αυτήν την ιδέα γιατί κατ΄άλλα περνάς καλά. Πόσο θα αντέξεις αν δεν ζεις το απόλυτο;

Και πες ότι αντέχεις. Η φύση των σχέσεων έχει γίνει τέτοια που δε δίνει την ευκαιρία σε κανέναν μηδενός εξαιρουμένου να είναι εκεί πλήρως, να θυσιαστεί, να δώσει και να δοθεί. Θες η δουλειά και η ανασφάλεια γύρω από αυτή σου ρουφάει όλη την ενέργεια, που το μόνο που θες μετά είναι να μην δεις άνθρωπο, να καθίσεις απλά στον καναπέ σου μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Βάλε μέσα και τα καθημερινά προβλήματα με τα έξοδα, τις σκοτούρες, το τρέξιμο σε κάνουν πολλές φορές κακόκεφο, που ακόμα και ο άνθρωπος σου με μια χαζή απαίτηση σου μοιάζει εκνευριστικός.

Μην πούμε για τις πρότερες κακές εμπειρίες. Διότι και αυτές παίζουν τον ρόλο τους και μάλιστα πολύ. Όταν έχεις πληγωθεί και έχεις πονέσει μια κάποια επιφυλακτικότητα σου βγαίνει ασυνείδητα. Δε μπορείς να χαλαρώσεις, να αφεθείς, να το απολαύσεις. Γυρνάνε στο μυαλό σου στιγμές διόλου ευχάριστες και επειδή επ’ ουδενί δε θες να επαναληφθούν είσαι μαγκωμένος απέναντι στον άλλον.

Φταίει που οι άνθρωποι έχουμε χάσει την πίστη μας στις καλές προθέσεις των ανθρώπων και ίσως και στην πραγματική αγάπη. Είναι η εγωκεντρική μας εποχή που μας έχει κάνει έτσι. Καθένας νοιάζεται μόνο να είναι καλά ο εαυτός του. Κανένα ενδιαφέρον για τον άλλον. Εσύ να μη πληγωθείς εσύ να μην πονέσεις και ο άλλος ας κόψει τον λαιμό του. Άρα λέμε, αφού σκεφτόμαστε εμείς έτσι θα σκέφτεται και άλλος και μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο εγωισμού και παράνοιας ίσως.

Τους βολεύει τους ανθρώπους να πιστεύουν όλα αυτά. Δεν ξέρω γιατί, αλλά το βάρος και το βάθος μιας αγάπης συνήθως τρομάζει. Σε τρομάζει η εξάρτηση που νιώθει ο ένας για τον άλλον, πως αν κάποια στιγμή αυτό τελειώσει δε θα το αντέξεις, σε φοβίζει το πως θα είσαι αντάξιος των προσδοκιών του άλλου. Και αυτός ο φόβος σε οδηγεί πολλές φορές σε μια άτακτη φυγή. Πολλοί δεν έχουν μάθει να πολέμανε ότι τους τρομάζει και να μάχονται για ότι αγαπούν. Αντιθέτως, παραιτούνται. Μαζεύουν μια ωραία πρωία τα όνειρα τους σε μια μια στενή βαλίτσα και αποχαιρετούν.

Την αγάπη όμως δεν πρέπει να τη φοβάσαι. Να είσαι ανοιχτός απέναντι της. Να την ζεις στο έπακρο και να την προσφέρεις απλόχερα. Δεν είναι μίσος για να τη σκιάζεσαι, δεν είναι φθόνος για να την αποφεύγεις.

Απλά όταν σου τύχει, να είσαι έτοιμος να την δεχτείς. Κι όταν δώσεις και πάρεις αγάπη εξίσου, θα είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.

arotsidou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s