Bon Dia Speak.Easy

Πρώτη σταγόνα…

της Ντίας Κουκ

Σελίδες σημειώσεων και βιβλίων, μία κούπα καφέ. Γκρίζα σύννεφα με μαύρες πινελιές, λίγο γαλάζιο. Ψυχρός αέρας ταξιδεύει προς το μέρος σου. Ψιχάλες βροχής λερώνουν το δρόμο. Η πρώτη σταγόνα αφήνει ένα αποτύπωμα στην άκρη του μπαλκονιού. Ύστερα χάνεται.

Κάπου μέσα σε αυτό βρίσκω παραλληλισμούς για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Άτομα, ο καθένας με τη δική του ιστορία έρχεται σα το σύννεφο και καλύπτει το δικό σου ουρανό. Στην αρχή μαύρες μορφές για τις οποίες δε γνωρίζεις τίποτα. Με το πέρασμα πολλών λεπτών, λίγων ωρών και μερικών ημερών, οι μορφές αποκτούν σχήμα και γίνονται γκρίζες. Περίεργο χρώμα και αλλόκοτο συναίσθημα. Ούτε μαύρο, ούτε άσπρο. Εκείνο το σημείο που ακόμα δεν μπορείς να καθορίσεις το τι είναι ένας άνθρωπος για εσένα. Βρίσκεται στη φάση της μετάβασης. Έχει μία κάποια μορφή, αλλά δεν είναι δικός σου. Ένα γεγονός θα καθορίσει τη θέση του. Εκείνη τη στιγμή, εσύ, προσθέτεις χρώματα, πιτσιλιές γαλάζιου και κόκκινου. Μοναδικοί, ανεπανάληπτοι συνδυασμοί και ένας καινούργιος κόσμος να κατακτηθεί.

Αέρας. Κύμα ψυχρό ή θερμό που σου μεταφέρει μυρωδιές. Είναι οι στιγμές που μοιράζεσαι με αυτούς τους χρωματιστούς ανθρώπους. Τα κύματα αέρα σε βρίσκουν παντού. Στο κρεβάτι, στο καφέ, στην αυλή, στην κουζίνα. Αυτός ο ψυχρός αέρας, σε βρήκε στο μπαλκόνι του Γ. να κοιτάζεις το φεγγάρι. Σε πήγε πίσω σε στιγμές καλοκαιρινές με ήλιο, άμμο και αντηλιακό. Κόκκινες κορδέλες και μαύρο μαγιώ. Θάλασσα. Βλέμματα και κύματα. Αέρα. Οι χρωματιστοί άνθρωποι, ξέχασα να σου πω, είναι σε κάθε γωνιά. Κοντά και μακριά. Επιλογή σου, σαφώς. Έχω τον αέρα να μου τους θυμίζει.

Η σταγόνα. Τι ρόλο παίζει; Το μεγαλύτερο. Ξεκινά από ένα ποτάμι, μία λίμνη ή μία θάλασσα. Ανεβαίνει στον ουρανό και μαζί με άλλες σταγόνες αποτελούν το σύννεφο. Μέσα σε αυτό ταξιδεύει. Ώσπου φτάνει ένα σημείο και πέφτει.

Η σταγόνα είσαι εσύ. Ξεκινάς, ταξιδεύεις, πέφτεις. Η φυσική ροή των πραγμάτων, δηλαδή. Η πρώτη σταγόνα, όμως, είναι μοναδική, αλλά και διαφορετική. Τροποποιείται μέσα στα σύννεφα μαζί με χιλιάδες σταγόνες και δεν πέφτει πάντα στο ίδιο σημείο. Συνεχίζεις να έχεις την ίδια μορφή και σύσταση, όμως οι συνθήκες γύρω σου αλλάζουν. Οι άνθρωποι που συναναστρέφεσαι έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με εσένα, όμως δεν είσαι ο ίδιος. Αναδύεις ένα καινούργιο σου πρόσωπο κάθε φορά, γιατί και αυτοί εκφράζουν άλλα συναισθήματα. Δεν μπορείς να αποφύγεις, όμως, το μοιραίο, την πτώση στο μπαλκόνι κάποιου. Εδώ κρύβεται και το μυστήριο της καθόδου. Αφήνεις το αποτύπωμα σου κατά την επαφή. Για μερικούς, ξεχνιέσαι εύκολα, σαν την αφαίρεση του τσιρότου. Για άλλους, η θύμηση σου κρατάει χρόνια και επαναφέρεσαι στη μνήμη με διαφορετικές χρονικές συχνότητες.

Ύστερα χάνεσαι και εσύ. Κάθε φορά. Αναπόφευκτα.

n.

 

kouk

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s