Ψυχε-Δελή-α Speak.Easy

Φοβάμαι.

Της Έλενας Δελήπαλτα

Φοβάμαι να ξυπνήσω το επόμενο πρωί.

Φοβάμαι να ξέρω πως δε θα ‘σαι εκεί.

Φοβάμαι να φοβάμαι.

Φοβάμαι, όλη μου τη ζωή φοβάμαι.

Τι?

Την οικειότητα, το δέσιμο, την απουσία.

όχι, την απουσία την απλή.

σε εκείνη είμαι συνηθισμένη.

Στην απουσία την ουσιαστική, είναι που τρέμω.

-Την απουσία τη δική σου, φοβάμαι.-

Φοβόμουν και ήξερα.

ήξερα ότι ήταν λάθος, εξ’ αρχής.

‘Ενα λάθος, που στη πορεία λάτρεψα να κάνω.

-Εθίστηκα, αν θες. Με κατηγορείς;

 

Φοβήθηκα να κουμπώσω. Ήταν λάθος που κούμπωσα

όμως, κούμπωσα

Το κούμπωμα, ήταν πιο ηχηρό από οτιδήποτε.

Ηχεί ακόμη μέσα μου.

Σκέψου το, σαν το αγαπημένο σου μπουφάν,

που μέσα του αισθάνεσαι ζεστασιά, ασφάλεια

από τον έξω κόσμο,

ότι πλέον δεν είσαι μόνος, δε θα σε πειράξει κανείς,

δε θα κρυώσεις ξανά,

δε θα αισθανθείς μόνος ξανά ποτέ.

μεγάλη λέξη το ποτέ, και έχει μόνο τέσσερα γράμματα.

Φοβάμαι και το ποτέ.

Είναι λίγο αόριστο, νομίζω.

 

Φοβόμουν να το ξεκουμπώσω.

Και δε το ξεκούμπωσα, ακόμη.

Γιατί, φοβάμαι να ξυπνήσω και να μην είσαι εκεί.

Φοβάμαι να σκεφτώ, ότι δε θα σε αγγίξω ξανά, ποτέ.

(Να το πάλι. Ποτέ.

 

Φοβάμαι το «ποτέ».)

Φοβάμαι ότι δε θα σε μυρίσω ξανά,

φοβάμαι ότι δε θα σε ξυπνήσω με ένα φιλί,

φοβάμαι ότι δε θα θα ξυπνήσω ξανά στην αγκαλιά σου.

Εκείνη την αγκαλιά, που με προστάτευσε από το κρύο.

Από το κρύο του χειμώνα, της καρδιάς μου.

Και τώρα, ξυπνάω και δεν είσαι εδώ,

ούτε εδώ.

Δεν είσαι ούτε εκεί.

 

Δεν είσαι πουθενά.

Φοβάμαι να ξέρω ότι δεν είσαι πουθενά.

Ποτέ δε φοβόμουν ότι θα χάσω κάποιον.

Γιατί;

Νόμιζα ήξερες.

Γιατί πάντα ήμουν μονός αριθμός,

μονάδα.

Ήρθες,

και για λίγο, εκεί που κανείς δε το περίμενε,

τα μονά, ‘γίνανε ζυγά.

«Σε λίγο», μου είπες, » θα ξαναγίνουν ζυγά», είπες.

Μήνας, μήνες, κι άλλοι μήνες.

 

Και τελικά,

ψέμα,

θυμός,

παράνοια.

Φοβόμουν να γίνω μονάδα.

Δεν φοβήθηκα την απουσία,

φοβήθηκα να σε χάσω.

Συνήθισα να είμαι ζυγός αριθμός, 2.

Συνήθισα να είμαι δύο.

Φοβάμαι.

Φοβάμαι, πως για λίγο σε συνήθισα.

Κι αν με ρωτάς, το λίγο πάντα με φόβιζε πιο πολύ απ’ όλα.

 

delipalta_e

Advertisements

2 σχόλια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s