Μέλι στην οθόνη σας Speak.Easy

Ο.Α.Σ.Θ. ξανά

της Μελίνας Αμανατίδου

Και ναι!

Έφτασε η στιγμή που η καθημερινότητα γίνεται η κόλαση και ο παράδεισος μαζί,  ξανά. Έφτασε η στιγμή που ο Σεπτέμβρης υποδέχεται μαθητές, που δεν κατάλαβαν ακόμα ότι ξεκίνησε το σχολείο, φοιτητές, που χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους, εργαζομένους, που επέστρεψαν από την άδεια του Αυγούστου.

Και τσουπ! Μέσα σε όλα αυτά, επανέρχεται στη  ζωή μας  το μοναδικό δημόσιο  μέσο μεταφοράς που συνδέει τον Καλαμαριώτη με τον Κορδελιώτη, τον Αμπελοκηπιώτη με τον Τουμπιώτη, τον Πολιχνιώτη με τον Πανοραμίτη , τον, τον, τον …

Αυτό το ένα και μοναδικό μέσο που καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα και μισητό και αγαπημένο, και ποθητό και αποκρουστικό, και έτσι και γιουβέτσι. Αυτό το ένα και μοναδικό μέσο που ακούει στο όνομα Ο.Α.Σ.Θ.  – μέχρι να ξαναβαπτιστεί- και χτυπά στην καρδιά της Θεσσαλονίκης με μερική ανεπάρκεια, αλλά συνεχίζει να το παλεύει.

Ο.Α.Σ.Θ ξανά λοιπόν.

Ο.Α.Σ.Θ. ξανά σε ένα δύσκολο μήνα.

Μαθητές,  που τριγυρίζουν ακόμα και κάνουν βόλτες μέχρι την Αριστοτέλους , μπαίνουν στα λεωφορεία και φωνάζουν δυνατά, μιλάνε δυνατά, χαχανίζουν δυνατά και χαίρονται που έκαναν τετράωρο, γεγονός που πρέπει να το μάθει όλος ο κόσμος μέσα στο αστικό. Φοιτητές,  που πληρώνουν τα κοκτέιλ του Ιουνίου και κουβαλάν τσάντες με «γκουμούτσες»-βιβλία και τρέχουν στις βιβλιοθήκες μπας και σώσουν το εξάμηνο ή τελικά δεν θέλουν να το σώσουν και γυρίζουν μεθυσμένοι με τα πρώτα λεωφορεία ανάμεσα σε αγουροξυπνημένους εργαζομένους. Γιαγιάδες με κραγιόν, πέρλες και ένα μπουκάλι λακ στην κώμη, που σε διατάζουν βλεμματικά και μόνο να σηκωθείς και να προσφέρεις τη θέση σου ΤΩΡΑ! Παππούδες, που δεν έχουν ύπνο και θέλουν  να πάνε βόλτα στο Καπάνι και να ψωνίσουν με την αυγούλα κοτόπουλα και  σκόρδα, αλλά να γυρίσουν στις τρεις μαζί με τον κόσμο που σχόλασε μόλις από τη δουλειά του.

Και επειδή αυτά δεν φτάνουν… Ο μήνας είναι δύσκολος γιατί έχει και ζέστη… Θα αρκεστώ σε αυτό- βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει ελεύθερα.

Τέτοια και άλλα τέτοια,  μόνο για αρχή. Ο.Α.Σ.Θ. και σταθερές αξίες που διαιωνίζονται δυναμικά.

Πρώτα ανεβαίνουμε και μετά κατεβαίνουμε. Πρώτα καθόμαστε και μετά ζητάμε να μας χτυπήσουν το εισιτήριο. Πρώτα περιμένουμε να φτάσει το λεωφορείο να σταματήσει στη στάση και μετά φωνάζουμε σαν τρελοί στον οδηγό να ανοίξει, αφού δεν χρειάζεται να πατάμε το κουμπί. Πρώτα γράφουμε στα ανομολόγητα και μετά ψάχνουμε καρδιές και like για να βρούμε την κοπέλα που ήταν ακριβώς απέναντι μέσα στο λεωφορείο μας.

Όπα! Μήπως  λέω κάτι λάθος;

amanatidou

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s