Εντός Speak.Easy

To Συννεφιασμένο Πρόβατο

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Σκηνές Εντός του Μετρό για ακόμα μία σεζόν.

Στάση Porte de Vamves. Οι βδομάδες που σ’αφήνουν πίσω έχουν μια αίσθηση του “ψυχοραγώ” στις Παρασκευές τους. Έχεις μπει εντός του βαγονιού. Πλέον όχι στην αγαπημένη σου θέση. Τώρα σε μια άλλη. Τοιχαία. Μιας και κοιτάς τον τοίχο. Η ζωή σου πάντοτε ήταν ανορθόγραφη. Στο σημείο του μέτρου που σιχαινόσουν.

Πρώτο βαγόνι από την αρχή, γύρω από την κουπαστή για τους επιβάτες που δεν πρόλαβαν μια θέση. Εσύ σε μια εκ των τεσσάρων θέσεων που ανοιγοκλείνουν με βάση την κινητικότητα. Στους τυχερούς της σκακιέρας του Ουρανού για σήμερα. Του Βαγονιού ήθελα να πω. Έιχες φωνάξει «Όσο κι αν υπερθεματιστεί το βαγόνι σήμερα, δε θα σηκωθώ από τη θέση μου. Θα κάτσω να γράψω το αύριο». Σηκώνεις το βλέμμα, μέσα από τα μπορντό σου γυαλιά, η μυρωδιά της μούχλας εν συναρτήσει με της χλωρίνης σε αποσυντονίζει για λίγο, μετά ξεκινάς να στοχοθετείς ήρωες. Στα δεξιά σου μια κοπέλα κρατά την κουπαστή, ένα κοριτσάκι. Φοράει doctor Martins, διχτυωτό καλσόν, πορτοκαλί φούστα πάνω από το γόνατο. Το πρόσωπο της είναι καλομονταρισμένο από το Σκηνοθέτη. Τα μαλλιά της φουντωτά και τα γυαλιά της κυκλικά σα ρόδα ποδηλάτου. Στο λαιμό της ένα κρεμαστό. Έμοιαζε με φυλαχτό.

Τη σκηνή διέκοψε ενας αφράτος πιτσιρικάς με ένα ηχείο. Φορητό, σερνόμενο από καροτσάκι λαϊκής. Άρχισε να ραπάρει. Ασυναίσθητα σε κοίταξε και χαμογέλασε. Κουνούσες το κεφάλι και έλεγες τα δικά σου ψυθιριστά κοιτώντας τον Ουρανό του Βαγονιού…Ένιωσες τόσο όμορφα. Όταν προσπάθησες να το εκφράσεις σε ονόμασες Σαλό. Όπως άνοιξες τα μάτια με το τέλος του μπιτ το μισό βαγόνι σε κοίταζε. Νόμιζε πως είσαι μέρος του σόου. Μα έκαναν λάθος. «Τα πρόβατα κοίταξαν στον ουρανό και είδαν ένα σύννεφο… είδαν το πρώτο πρόβατο που κατάφερε να πετάξει” συμπλήρωσα. Το πρόβατο βέβαια που πέταξε, εσύ στην προκειμένη, προσγειώθηκε άτσαλα όταν ο πιτσιρικάς σου ζήτησε να βάλεις λεφτά στο πλαστικό μαυρισμένο ποτήρι του. Ένιωσες την επαιτεία στο πετσί σου. Την επαιτεία που λαιμαργεί και λιμοκτονεί κάθε παρακλάδι τέχνης. Έτσι αρνήθηκες να του δώσεις ψιλά. ”Επαίτης της επαιτείας δε θα γίνω” του είπες. Μετά από ορισμένες στάσεις κοιτάζοντας το πορτραίτο σου στο τζάμι του μετρό ανασύνταξες: “Τις περισσότερες φορές που ταξιδεύω με τα μάτια κλειστά πέφτω σε τοίχο”. Άρα η ανορθογραφία του πρώτου μέρους φάνηκε σοφή. Εν τω μεταξύ ο μικρός αρτίστας είχε ήδη φύγει χωρίς να πάρει χαμπάρι. Η σκηνή είχε ήδη κλείσει χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Το τελευταίο πλάνο θα κοπεί. Θα επηρεάσει όμως την επόμενη που έρχεται. Έτσι γίνεται πάντα.

koutrouvelis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s