Don't Speak Μπες στα παπούτσια μου Χωρίς κατηγορία

εβίβα

Της  Μαρίας Χατζηκαλλία

“Όσο υπάρχει ο Σεπτέμβριος..” θα έλεγαν και αυτός θα ερχότανε ακριβώς στην ώρα του. Και θα έφευγε ακριβώς στην ώρα του. Όχι πριν ή μετά από την ώρα του. Ακριβώς στην ώρα του. Η μικρή Πρωτοχρονιά, η πραγματική Πρωτοχρονιά κέρδιζε τον Ιανουάριο στις λεμπτομέρειες. Ένας μικρός θάνατος με την δικαιολογία μίας ολοκαινούριας αρχής. Toυς έπιανε θαρρείς μια τρελή παραφροσύνη, “Δε θα πεθάνουμε πριν πρώτα ζήσουμε τα πάντα”. Μετά αποχωρίζονταν αποκαμωμένοι για να ανταμώσουνε και πάλι την επόμενη και μετά την επόμενη. Αποκαμωμένοι από την ευθραυστότητα των υποσχέσεων τους για μια ζωή αλλιώτικη.

Κάθε πρωί, με την ίδια εκνευριστική νομοτέλεια, λούζονταν, πασαλείβονταν με ακριβές κρέμες, αρωματίζονταν, φορούσαν πλουμιστές φούστες και κοστούμια κεντημένα στο χέρι με τα καλύτερα υφάσματα και ανέμεναν να συμβούν όλα εκείνα τα μικρά και τεράστια που είχαν προγραμματιστεί για φέτος. Φέτος θα παντρεύονταν από έρωτα. Φέτος θα ξεκινούσαν γυμναστήριο, ένα συγκρότημα. Φέτος θα πήγαιναν με οτοστόπ στην άλλη άκρη του κόσμου. Θα συγίριζαν το σπίτι. Φέτος θα μάθαιναν γαλλικά και θα γύριζαν την Μεσόγειο με ιστιοφόρο. Φέτος θα αγαπούσαν. Φέτος θα αγαπιόνταν.

Αναμένοντας

τα σκοτώναν κιόλας.

Σκοτώναν όλα εκείνα τα μάτια που δε χόρτασαν ύπνο από αναστάτωση για το αύριο που αργεί.

Σκότωναν οτιδήποτε εκκρεμούσε. Και κάθε μέρα που περνούσε σκότωναν ένα ένα κάθε “φέτος”. Τριάντα Σεπτεμβρίου και το δωμάτιο ήταν πλημμυρισμένο με άψυχα μικρά και τεράστια.

Μήπως κάνανε και τίποτα άλλο ολόκληρη την ζωή τους;

Πόσα όμως έπρεπε ακόμη να θυσιαστούν;

Πόσο αίμα χρειάζεται, τελοσπάντων, για την πολυπόθητη ανάσταση;

-Αχ- στους Σεπτέμβρηδες και -αχ- σε όλα τα άδεια φλυτζάνια καφέ που καταναλώθηκαν στις συζητήσεις, στα φιλοσοφήματα, στις ολοκαίνουριες αρχές, προπαντός. Πως από τους Σεπτέμβρηδες, αυτοί, ανέμεναν την ίδια ασφάλεια, αυτό μπορούσα να υποθέσω. Λες και σε αυτή την καμπή της ζωής τους παζάρευαν σε κάποιο δαίμονα μια ολόκληρη ζωή. Τέτοια που αν η λίστα με τα τραγούδια έμενε μισοτελειωμένη ή η χειροποίητη μαρμελάδα απλώς μια καλή ιδέα μπορούσαν να πουν “ Όσο υπάρχει ο Σεπτέμβριος..” και να παρηγοριούνται.

Ενός λεπτού σιγή

για όλους τους Οκτώβρηδες

που δεν αλλάξανε τις ζωές τους.

Που δεν ολοκληρώσανε τουλάχιστον

εκείνη την μισοτελειωμένη λίστα με τραγούδια.

 

[φτου ξελευτερία]

ws

hatzikallia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s