Speak.Loud Spread the opinions

S.T.Op #6: Για το προσφυγικό ζήτημα

Συντονίζει η Φάτα Μοργκάνα

 

Ο Κινέζος καλλιτέχνης Ai Weiwei γέμισε το συναυλιακό κέντρο του Βερολίνου με πορτοκαλί σωσίβια που βρήκε στη Λέσβο στη μνήμη των πνιγμένων μεταναστών.  Την περασμένη Κυριακή (24/09) το ακροδεξιό κόμμα της Γερμανίας ήρθε τρίτο στις βουλευτικές εκλογές της χώρας. Το προσφυγικό ζήτημα σε Ελλάδα και Ευρώπη παραμένει. Και οι συντάκτες μας παίρνουν θέση.

 

·της Σταυρούλας Κοσκινά·

Η Ευρώπη είναι περήφανη για τη πολυγλωσσία, για την πολυπολιτισμικότητα, για την ανεξιθρησκεία . Αυτοπαρουσιάζεται ως μια μεγάλη οικογένεια που χωρά στην αγκαλιά της όλα τα έθνη που την απαρτίζουν, ως ένα δίχτυ προστασίας για αυτούς που την έχουν ανάγκη. Όμως η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια κλήθηκε (και ακόμα  καλείται, παρόλο που πλέον τα ΜΜΕ έχουν βρει άλλες ασχολίες) να αποδείξει τα λεγόμενα της . Μήπως όμως απέτυχε παταγωδώς; Χώρες που έκλεισαν ερμητικά  τα σύνορα τους, άλλες που προσποιηθήκαν ότι τα άνοιξαν και με την πρώτη ευκαιρία τα ξανάκλεισαν στο όνομα της «έννομης τάξης» και της «ασφάλειας». Χώρες που βιώσανε την μεταναστευτική κρίση στο έπακρο κι άλλες που εκμεταλλευτήκαν την απόσταση που τις χώριζε από τις θάλασσες και τα πελάγη που πνίγονταν άνδρες, γυναίκες και παιδιά και παρέμειναν αδρανείς. Χώρες που αντιμετώπισαν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες  ως νέο, φθηνό, εργατικό δυναμικό, που όταν πλέον δεν το χρειαζόταν, δεν δέχονταν άλλο, και άλλες που τους πρόσφεραν ανθρωπιστική βοήθεια με κάθε κόστος, παρόλα τα προβλήματα.

Παρά το γεγονός ότι τα σύνορα έχουν ανοίξει, ακόμα είναι κατά μια έννοια κλειστά.

Γίναμε όλοι μάρτυρες μιας πολιτικής  που δεν ήταν μακροπρόθεσμη και εξυπηρετούσε μεμονωμένα συμφέροντα . Μιας πολιτικής που κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η έλλειψη οργάνωσης, πόρων και βοήθειας των κεντροδυτικών κρατών προς τα μεσογειακά κράτη που βίωναν την κρίση καθημερινά. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης λοιπόν, θέλουν να παρουσιάζονται ως μια οικογένεια . Ως την απάντηση στις μεγάλες δυτικές και ανατολικές δυνάμεις. Ως »Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης». Είναι όμως όντως «Ηνωμένες»; Πάντως, αν και «οικογένεια»  η κάθε χώρα αντιμετώπισε πολύ διαφορετικά την μεταναστευτική κρίση, γεγονός που δεν διευκόλυνε την  αντιμετώπιση της, αλλά πυροδότησε ακόμα περισσότερη ένταση και έναν ατέρμονο διχασμό, με ενδεικτικό παράδειγμα  τα ποσοστά των  ακροδεξιών κόμματων που συνεχώς αυξάνονται στις εκλογικές αναμετρήσεις, αντλώντας δύναμη από τη ξενοφοβία και τους λάθους χειρισμούς της Ευρώπης σε αυτό το ζήτημα. Όπως η Ε.Ε., έτσι και οι πολίτες της δείχνουν διχασμένοι . Και δη στη χώρα μας. Από τη μια εθελοντές στη Λέσβο βραβεύονται για τη συνεχή, ακούραστη και ανιδιοτελή προσφορά τους , κι από την άλλη γονείς φωνάζουν και διαδηλώνουν με πλακάτ έξω από τα σχολεία του Ωραιοκάστρου για να μην φοιτήσουν προσφυγόπουλα στα ίδια σχολεία με τα παιδιά τους.

Και οι τίτλοι τέλους δεν έχουν πέσει ακόμα…

Δεν μπορώ παρά να μη συμφωνήσω με την φράση «Η Ευρώπη είναι ένα καζάνι που βράζει». Ωστόσο πιστεύω ότι η «έκρηξη» θα προκληθεί από εσωτερικά και καθόλου άγνωστα αίτια. Θα προκληθεί από αυτή την πολιτική που ακολούθησε η Ευρώπη για το προσφυγικό.  Θα είναι απάντηση στη λεγομένη «Ηνωμένη Ευρώπη».

 

 ·του Παναγιώτη Συμεωνίδη·

Η Ελλάδα είναι προπύργιο σταθερότητας και ελευθερίας σε μια περιοχή που φλέγεται, αλλά και πύλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φυσικό είναι να λειτουργεί ως φάρος για τους απελπισμένους που προσπαθούν να γλιτώσουν από σφαγές, πείνα και δυστυχία, εκθέτοντας τις ζωές τους σε θανάσιμους κινδύνους.                                                                      Η χώρα μας, με την προαιώνια παράδοση φιλοξενίας, της οποίας ο λαός επανειλημμένως δέχθηκε τη φιλοξενία και την αρωγή άλλων, είναι σε θέση να βοηθήσει, να προσφέρει άσυλο και ελπίδα. Να δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους την ευκαιρία είτε να προχωρήσουν προς άλλες χώρες είτε να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Kάπου είχα διαβάσει ότι η Τουρκία, η Ιορδανία και ο Λίβανος φιλοξενούν περίπου 4 εκατoμμύρια Σύρους πρόσφυγες.                                                            Οι ευρωπαϊκές χώρες σίγουρα μπορούν να κάνουν περισσότερα απ’ όσα κάνουν τώρα. Το να κλείνουν τα σύνορα τους δεν είναι λύση για κανέναν. Τώρα θα μου πείτε ότι κάποιοι από τους πρόσφυγες βιάζουν, κλέβουν ή δολοφονούν και δεν θα σας πω ότι είστε λάθος, αλλά αυτοί που τα κάνουν αυτά συνήθως δεν είναι οι άνθρωποι που έχουν χάσει το σπίτι τους ή την οικογένεια τους. Σκεφτείτε ότι υπάρχουν σε όλες τις χώρες τέτοιου είδους άνθρωποι που δεν είναι πρόσφυγες.

·της Ελένης Δελήπαλτα·

«Προσφυγική κρίση», λέει. Μάθαμε τώρα, να βάζουμε τη λέξη «κρίση» δίπλα από κάθε τι μας τρομάζει και φαντάζει «άλυτο», δύσκολο και «ξένο». Για ποιο λόγο, ένα κύμα ανθρώπων που έρχονται στην Ευρώπη, στην Ενωμένη Ευρώπη μάλλον, να αντιμετωπίζεται, ως «κρίση»; Κατανοώ τις δυσκολίες απορρόφησης και εγκατάστασής τους από κρατικούς μηχανισμούς, που φυσικά και δεν έχουν κεφάλαιο για την άμεση αντιμετώπιση της κατάστασης, αλλά κρίση γιατί; Γιατί η κυρία τάδε να φοβάται να φοιτήσει το προσφυγόπουλο δίπλα στον μικρό Νικολάκη ή στη μικρή Μαρία; Γιατί να του αρνηθείς την εκπαίδευση; Γιατί να απαγορεύσεις στο παιδί σου να κάνει παρέα με ένα προσφυγόπουλο; Γιατί να διπλοκλειδώνεις τη πόρτα σου, τώρα που δίπλα σου μετακόμισε μία οικογένεια προσφύγων;                                                                                                                  Όταν άκουσα για το περιστατικό με το σχολείο του Ωραιοκάστρου και τις αντιδράσεις των γονέων, είπα μέσα μου ένα μεγάλο «ΓΙΑΤΙ». Ως μελλοντική εκπαιδευτικός με πονάει να αντιμετωπίζεται οτιδήποτε διαφορετικό με εχθρότητα και φόβο. Ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εμποδίσει σε αυτούς τους ανθρώπους, όχι μόνο την εκπαίδευσή τους, αλλά την πραγματοποίηση του ονείρου τους. Την εξασφάλιση δηλαδή, σε αυτούς και στις οικογένειές τους ένα καλύτερο μέλλον. Το οποίο και φαντάστηκαν στη χώρα μας, ή σε οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα.

Το ονομάσαμε Κρίση λοιπόν, γιατί ό, τι είναι διαφορετικό από το «συνηθισμένο» πρέπει να αντιμετωπιστεί ως πρόβλημα, ως δυσκολία.

Όχι λοιπόν. Όχι, γιατί  ζούμε, είτε μας αρέσει είτε όχι, σε μία κοινωνία πολυπολιτισμική, μία κοινωνία πολύχρωμη, μία κοινωνία με κύριο χαρακτηριστικό, το «διαφορετικό». Μία κοινωνία, η οποία δείχνει να είναι ανοιχτή για τον καθένα. Και να σου πω κάτι; ‘Ετσι  πρέπει να είναι. Αν η Ευρώπη ενωθεί επιτέλους και μάθει από τα λάθη των προηγούμενων ετών, μπορεί να βοηθήσει την ενσωμάτωση των ανθρώπων αυτών, όπως πραγματικά τους αξίζει και να επωφεληθεί από αυτούς για τη πρόοδό της. Να δει τους ανθρώπους αυτούς ως μία ευκαιρία για την αναγέννηση της Ευρώπης, και όχι σαν ευκαιρία για επιπλέον πρόκληση τρόμου και ξενοφοβίας. Εσύ λοιπόν, που βλέπεις την άφιξη αυτών των ανθρώπων ως αρνητικό, σκέψου. Σκέψου πόσο βαρετή θα ήταν μία κοινωνία με κλώνους σου. Σκέψου πόσο στάσιμη θα ήταν μία κοινωνία που όλοι θα έκαναν το επάγγελμα του γιατρού. Ή πόσο μουντή θα ήταν αν όλοι φορούσαν μαύρα ή άσπρα ρούχα.

Σκέψου και πράξε.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s