Ψυχε-Δελή-α Speak.Easy

Χέρια από μελάνι

της Έλενας Δελήπαλτα

 

Αγκαλιά. Η υποταγή νου και κορμιού, σε δύο χέρια.

Χέρια που μπλέκονται, κορμιά που ενώνονται, συναισθήματα που ήταν σε λήθαργο, ξυπνούν.

Αγκαλιά από αγκαλιά, διαφέρει.

(Γιατί χέρια από χέρια, διαφέρουν.)

Σε άλλες νιώθεις λύπη,

σε άλλες πόνο,

σε άλλες αγάπη, ζεστασιά, ασφάλεια.

Σ’ αυτήν την αγκαλιά, σε αυτά τα δύο (ζωγραφισμένα) χέρια, είναι που επιτέλους, αποφασίζεις και αφήνεσαι.

– «Πως να μην αφεθείς σε φτιαγμένα από τέχνη και μελάνι, χέρια;»

Αφήνεσαι στη, γεμάτη ασφάλεια και ζεστασιά, αγκαλιά. Ξεχνάς το γύρω κόσμο, σα να μην υπάρχει κανείς.

και ίσως όντως να μην υπάρχει.

Η ησυχία της νύχτας, σου επιτρέπει, να κρυφακούσεις τον σφυγμό του, να συγχρονίσεις τη δική του αναπνοή με τη δική του, μέχρι όλα τα γίνουν πιο ηχηρά, πιο έντονα.

«Σαν ένα ερωτικό τραγούδι».

Κι όταν όλα ησυχάσουν, δε φεύγεις από αυτά τα χέρια. Μένεις εκεί και ξεκινάς να τα διαβάσεις.

Τα διαβάσεις όπως διαβάζεις ένα βιβλίο. Όπως αγγίζεις το μελάνι του βιβλίου, αγγίζεις και αυτά. Ταξιδεύεις μέσα από αυτά, σε άλλες ζωές, εμπειρίες, όνειρα μελλοντικά και μη.

«Δεν έχει σημασία άλλωστε».

Έτσι λοιπόν, σε αυτά τα χέρια μπερδεύεσαι, χάνεσαι, ονειρεύσαι.

Ας μπερδευτούν όνειρα, κορμιά και χέρια.

Άφησε τον να ακούσει τον γρήγορο χτύπο της καρδιάς σου, όταν κουρνιάζεις πάνω του.

Κλέψε μερικές αναπνοές, για να τις θυμάσαι.

Μύρισε το άρωμά του, και γεύσου τον σαν ένα καλό και ακριβό κρασί.

Δε ξέρεις τι θα γίνει όταν ξημερώσει.

Δε ξέρεις αν θα είναι η μόνο αγκαλιά που θα πάρεις.

Δε ξέρεις αν θα βρεις άλλη σα και αυτή.

Δε ξέρεις καν, αν υπάρχει άλλη σα και αυτή.

Μπορεί μία εβδομάδα αγκαλιάς, να ισοδυναμεί με μία ολόκληρη ζωή;

Όχι γιατί ήσουν όλη μου η ζωή.

Αλλά γιατί, η αγκαλιά μου ήσουν εσύ.

Μία αγκαλιά φτιαγμένη από μελάνι (του αγαπημένου μου βιβλίου),

μία αγκαλιά φτιαγμένη από χέρια που ήδη ήξερα,

που ερχόταν από βροχή και κρύο,

έφερε όμως τον ήλιο και τη γλυκιά ζέστη του Ιούλη.

Δύο χέρια που μπόρεσα να κρατήσω,

και για λίγο πρόλαβα να ζήσω.

 

 

[..] Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας, όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Έρωτας»

delipalta_e

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s