Ρομαντισμός Speak.Easy

Εγώ εδώ κι εσύ αλλού.

Του Δημήτρη Βέρρου

Ξυπνάω.

Το χέρι μου είναι απλωμένο στην μεριά του κρεβατιού που κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται το κορμί σου.

Το μαξιλάρι δίπλα μου, μυρίζει φθηνό απορρυπαντικό και όχι το άρωμά σου. Μαζεύομαι καλύτερα στην μεριά μου και προσπαθώ να φανταστώ εσένα δίπλα μου. Αν ήσουν εδώ, θα άνοιγες τα μάτια σου απαλά, όπως οι κούκλες. Ο κόσμος είναι σκοτεινός και ξαφνικά, η παράσταση αρχίζει! Οι κόρες των ματιών σου θα μεγάλωναν και ένα γλυκό χαμόγελο θα απλώνονταν στα χείλη σου. Την επόμενη στιγμή, θα έκλεβα ένα φιλί που θα κρατούσε για πάντα.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και μπαίνω στην κουζίνα. Ετοιμάζω πρωινό. Αυτό που σου αρέσει. Όταν κάθομαι να φάω, το κινητό μου χτυπάει κι εγώ το σηκώνω με ένα χαμόγελο. Είσαι εσύ, ζωντανή μέσα από την οθόνη και με χαιρετάς χαρούμενη ενώ μου λες καλημέρα. Μιλάμε ενώ τρώμε μεγάλες κουταλιές από δημητριακά και γελάμε υστερικά όταν λίγο από το γάλα μου χύνεται κατά λάθος στα ρούχα μου. Μου περιγράφεις πως θα περάσεις την μέρα σου και εγώ σε ακούω με προσοχή κοιτώντας σε στα μάτια για να μπορέσω να διακρίνω εκείνο το ιδιαίτερο χρώμα λες και είσαι εδώ, δίπλα μου. ‘Έπειτα, κλείνουμε γιατί έχεις να φύγεις για κάποιο μάθημα και θα αργήσεις.

 

Εγώ εδώ κι εσύ αλλού, αλλά στην πραγματικότητα στο ίδιο σημείο. Μοιραζόμαστε την ίδια ανατολή με τις νυσταγμένες μας φωνές να ανταλλάσσουν «καληνύχτα» και «σ’αγαπώ» πριν τα μάτια κλείσουν και το μυαλό πέσει στην δίνη των ονείρων. Είναι δύσκολο να είμαστε μακριά. Το ξέρω πως δεν ζούμε όλα αυτά που θα μπορούσαμε να ζήσουμε αν ήμασταν μαζί, στην ίδια πόλη, στο ίδιο σπίτι, στην ίδια αγκαλιά, αλλά επιφυλάσσομαι για το μέλλον. Λένε ότι οι καλύτερες, οι πιο δυνατές σχέσεις, είναι αυτές που έχουν αντέξει λίγο χρόνο χωριστά. Εγώ μωρό μου τους πιστεύω και τους χειροκροτώ. Δεν με νοιάζουν οι  στιγμές που μπορεί να χάσαμε όσο είμαστε χωριστά γιατί, σου υπόσχομαι, αυτές που θα έρθουν μετά θα είναι καλύτερες.

 

Όταν συναντιόμαστε, ο χρόνος σταματάει. Είναι λες και βρισκόμαστε ξαφνικά σε κάποιο δικό μας κόσμο και δεν υπάρχει κανείς άλλος για να μας αποσπάσει, παρά μόνο εγώ κι εσύ. Τις μέρες που είμαστε μαζί, τις κάνουμε να μετράνε και με το παραπάνω γιατί σε λίγο καιρό θα είμαστε πάλι χώρια αλλά κανείς δεν θέλει να το σκεφτεί αυτό. Είναι μια αλήθεια που επιλέγουμε να κρύψουμε στην άκρη του μυαλού μας για λίγο και να ζήσουμε όσο πιο όμορφα γίνεται τις στιγμές που είμαστε μαζί.

 

Η ώρα έχει φτάσει αλλά κανείς δεν θέλει να το παραδεχτεί. Καθυστερούμε γιατί πιστεύουμε πως έτσι κερδίζουμε χρόνο, αλλά τον χρόνο δεν τον έχει κερδίσει κανείς. Φτάνουμε μαζί μέχρι τον σταθμό του ΚΤΕΛ και περιμένουμε μέχρι να αναγγείλουν ότι το λεωφορείο θα ξεκινήσει. Είμαστε καθισμένοι δίπλα-δίπλα με τα χέρια μας κλεισμένα το ένα μέσα στο άλλο και δεν μιλάμε. Δεν έχουμε να πούμε κάτι άλλο. Υποσχεθήκαμε πως θα ζήσουμε αυτές τις στιγμές χωρίς έγνοιες και το κάναμε. Την επόμενη στιγμή, γυρίζω και σε κοιτάζω με ένα χαμόγελο. Φιλιόμαστε και για λίγο όλα ησυχάζουν. Έπειτα, ανεβαίνω στο λεωφορείο αλλά δεν σταματώ να σε κοιτάω ενώ κάθομαι στην θέση μου, δεν σταματώ να σε κοιτάω ούτε όταν το λεωφορείο ξεκινάει και η μορφή σου όλο και απομακρύνεται.

 

Μπαίνω στο σπίτι μου και το κινητό μου χτυπάει. Είσαι εσύ και είσαι εκεί λες και δεν έφυγα ποτέ από κοντά σου. Τίποτα δεν έχει αλλάξει και ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει. Η ανατολή συνεχίζει να μας βρίσκει δίπλα-δίπλα και τα πρωινά γίνονται όλο και καλύτερα μαζί σου.

 

Σαν να είσαι εδώ, μαζί μου.

verros

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s