Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

*Σαν έτοιμος από καιρό

 

της Σταυρούλας Κοσκινά 

(Σαν θαρραλέος. Τουλάχιστον μέχρι να γίνεις θαρραλέος.)

 

Πρώτο φθινόπωρο που δεν με ενοχλεί ο γκρι καιρός. Τα γκρίζα σύννεφα, η γκρίζοι άνθρωποι, ο γκρι ουρανός.

 

Πρώτο φθινόπωρο που βλέπω μπροστά μου τα φύλλα να γίνονται καφέ, πορτοκαλί, κίτρινα και τα παρατηρώ. Πρώτο φθινόπωρο που τα χρώματα δεν έχουν σημασία. Γιατί όλα τους συμβολίζουν και κάτι άλλο. Κάτι εξίσου αδιάσπαστο με την ύπαρξη μας.

Ένα πράγμα μόνο θα σου πω, ανεξαρτήτως χρωμάτων και εποχών: υπάρχουν ποιήματα μέσα μας που το χαρτί δεν αντέχει να τα κρατήσει. Τα μολύβια δεν αντέχουν να τα γράψουν.

Μας αξίζει όμως ένα ευτυχές δείγμα μοντέρνας ποίησης. Να ζήσουμε μέσα σε αυτό, να περπατήσουμε στα δρομάκια του, να σταματάμε στις τελείες του, λες και είναι σηματοδότες δρόμων. Να παίρνουμε ανάσα στα κόμματα, γιατί εκεί το οξυγόνο είναι περίσσιο. Να πηδάμε από γράμμα σε γράμμα, από λέξη σε λέξη. Να βάζουμε θαυμαστικά στις μικρές, καθημερινές εκπλήξεις.

Κάθε κενό κι ένα ποτάμι. Κάθε κενό ανάμεσα σε δυο λέξεις μια κρίση πανικού. Γιατί το κενό χωρά περισσότερα συναισθήματα από μια λέξη. Ένα κενό μας χωρίζει από το σχετικό, ένα κενό και από το απόλυτο. Ένα κενό από το ναι, κι ένα κενό από το όχι. Ένα από την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μας, ένα από την πιο δυστυχισμένη.

Αχ, αυτά τα ποιήματα που ταιριάζουν στο φθινόπωρο και στον Οκτώβρη. Που συμβολίζουν μια στενοχώρια για το τέλος μιας εποχής και μια ανυπομονησία για την αρχή μιας νέας. Που κρύβουν το άγχος και τον ενθουσιασμό και τα μπλέκουν τόσο, μα τόσο μεταξύ τους . Που κατατάσσουν τον Σεπτέμβρη στο καλοκαίρι και χαρίζουν στο φθινόπωρο, όχι και τόσο απλόχερα, μόνο δυο μήνες. Όσους λιγότερους γίνεται.

Αν λοιπόν αυτά τα ποιήματα κάποιος τα έγραφε, τι συναίσθημα θα τους προσέδιδε; Ποιο θα διάλεγε από όλα αυτά; Μα πως να περιγράψεις ένα μήνα που συμβολίζει τόσο την αρχή μιας παρακμής, όσο και την πρεμιέρα μιας αναγέννησης;

Μας φοβίζει το φθινόπωρο. Μας φοβίζουν τα φύλλα που πέφτουν. Μας φοβίζει και η μυρωδιά της βροχής που τόσες μέρες έχει μετατρέψει την μικρή πόλη μας σε Λονδίνο. Και αυτή η σύγχυση που νιώθουμε είναι που μας φοβίζει παραπάνω. Μια σύγχυση που τρέφεται από το φόβο της αρχής. Από το φόβο για το άγνωστο, το φαινομενικά καινούργιο.

Πέρσι μιλούσα για ένα ζηλιάρη Οκτώβρη. Τότε κάποιος με ρώτησε: «Αν ο Οκτώβρης είναι ζηλιάρης, ο Νοέμβρης τί θα είναι;». Κι εγώ του απάντησα » Εξαρτάται από τους ανθρώπους και τα γεγονότα που θα τον γεμίσουν».

Τώρα όμως αναθεωρώ. Δεν εξαρτάται από τους άλλους ανθρώπους. Ακόμα κι αν αυτοί οι άνθρωποι είναι σημαντικοί και αγαπημένοι. Δεν εξαρτάται ούτε καν από τα γεγονότα. Εξαρτάται από μας! Εμείς έχουμε μέσα μας το ποίημα, εμείς διαθέτουμε το χαρτί, εμείς  κρατάμε το μολύβι.

Έτσι ο Οκτώβρης θα είναι αυτό που εμείς θέλουμε.

Ευχή  λοιπόν: φέτος ο Οκτώβρης δεν θέλω να είναι ζηλιάρης. Θέλω να είναι απρόβλεπτος. Για να μάθω επιτέλους να αγαπώ τις αλλαγές και να επιζητώ τις αρχές με λαχτάρα! Όμως, ταυτόχρονα, για να μάθω να αφήνω το παρελθόν και να μην στεναχωριέμαι τόσο για το τέλος . Γιατί -όσο κλισέ και να ακούγεται- όλα τα όμορφα πράγματα τελειώνουν. Ωστόσο είναι επιλογή μας αν θα κλαίμε για το τέλος τους ή αν θα επιλέξουμε να προχωρήσουμε και να φυλάξουμε νοσταλγικά τις όμορφες αναμνήσεις που μας πρόσφεραν.

Μπορεί να μην είναι πρωτοχρονιά αλλά «Here’s to new beginnings!».

 

 

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s