Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*λέξεις (σαν αμυγδαλίτιδα)

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #41

Είναι μερικά πρωινά που ξυπνάω και μέχρι να πιω καφέ έχω ξεχάσει όλα όσα ήθελα να διηγηθώ. Τα πράγματα δεν έχουν αντίκρισμα, έχουν όμως καφεΐνη, που ενεργοποιεί το μυαλό και σε βγάζει από το σπίτι. Οι λέξεις ακολουθούν τις καθημερινές μας διαδρομές. Πάνε και έρχονται μαζί μας, στο λεωφορείο, στην σχολή, στο σούπερ μάρκετ. Στέκεσαι στην ουρά του ταμείου, περιμένεις υπομονετικά και μια ολόκληρη ιστορία έχει ανερυθρίαστα σχηματιστεί στο μυαλό σου. Αν είναι αστεία σε πιάνουν γέλια που δεν μπορείς να συγκρατήσεις και έτσι βουτάς το κεφάλι σου στην χαρτοσακούλα με τα αβοκάντο και εύχεσαι να μην σε κοιτάξει κανείς και αναγκαστείς να μοιραστείς το ένοχα γελαστό βλέμμα σου. Μπορεί, όμως, να σκεφτείς και κάτι ουσιαστικά λυπηρό. Μια επιστολή χωρίς παραλήπτη, μια εξομολόγηση που δεν έχεις τρόπο να κοινοποιήσεις στον ενδιαφερόμενο. Οι λέξεις φρακάρουν πίσω από τα δόντια, αναγκάζεσαι να τις καταπιείς. Πρήζονται οι αμυγδαλές σου από τα μολυσμένα λόγια, χρειάζεσαι αντιβίωση, πρόπολη και βιταμίνη C για να μην ξανααρρωστήσεις. Σαχλαμάρες. Χρειάζεσαι ένα μαγνητοφωνάκι για να φωνάξεις και να φτύσεις εκείνα που συγκράτησες τότε στον σωστό χρόνο και τότε που ξανάρθαν στην ουρά του ταμείου του σούπερ μάρκετ.

Οι ιστορίες είναι για να λέγονται. Οι λέξεις για να κολυμπούν στον αέρα.

Μέσα στις τελευταίες μέρες είδα πολλούς ανθρώπους που πλάθουν τις λέξεις για να ζωγραφίσουν εικόνες, τις κάνουν ήχους, χρώματα, χρονικές γραμμές, χάρτες και νέον. Οι λέξεις κρύβονται πίσω από τα σπίτια, πίσω από τις φανταστικές και φαντασιακές εστίες κάποιων. Οι λέξεις συγκρατούν τις κούνιες και τα αλλοπρόσαλλα πέταλα των λουλουδιών. Οι λέξεις δίνουν αξία σε αυτά που συμβαίνουν.

Γιατί ακόμα κι όταν δεν θα ειπωθούν ξεκάθαρα, υπάρχουν: λέξεις για κάθε χρήση.

Μερικά βράδια αισθάνομαι όμορφα και κολυμπώ ανάλαφρη. Έχω ξεφορτωθεί τα άχρηστα φορτία. Ή έτσι νομίζω. Πλατσουρίζω, φοράω τακούνια. Αναπολώ παλιές λέξεις που έγραψα στην πίσω όψη μιας καρτ ποστάλ ή σε ένα παλιό ημερολόγιο. Λέξεις που υπόσχονταν την ζωή που ζούμε τώρα και είμαστε ανίκανοι να ταυτίσουμε και να περιγράψουμε αντίστοιχα. (Ποτήρια σαμπάνιας σε βρώμικα σκαλοπάτια. Κάπως έτσι…) Λέξεις για γέλια και για κλάματα. Εκεί που χαζολογώ, ξαφνικά τρομάζω. Πάω να μιλήσω και δεν έχω να πω τίποτα. Ξεροβήχω. Με ρωτούν και δεν έχω τι να απαντήσω. Ούτε καν τις χρωματισμένες από την καφεΐνη διεκπαιρεωτικές λεξούλες της κοινωνικής συμβίωσης. Χαμογελάω αμήχανα. Οι απαντήσεις θα με βρουν σε άλλον χρόνο.

Στην ουρά του ταμείου του σούπερ μάρκετ. Οι μόνοι που είναι εκεί για να με ακούσουν είναι τα αβοκάντο μέσα στην χαρτοσακούλα.

 

konstantinou sgourou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s