Περί αστέρων και συμπάντων Speak.Easy

μια ιστορία για την ανατολή και μια για τη δύση

Της Δήμητρας Βαρβούτη

23/07/2017, Ελλάδα – Όλυμπος

Τα φώτα στη μικρή πολιτεία τρεμοπαίζουν και αχνοφαίνονται μέσα από τις κορυφές του Ολύμπου. Είναι 6:06 π.μ. και περιμένω πώς και πώς την ανατολή του ήλιου, λες και δεν συμβαίνει κάθε ξημέρωμα· λες και θα την αντικρίσω πρώτη φορά.  Ένα σύννεφο έχει τη δική του σκιά πάνω στη θάλασσα. Ο ουρανός είναι ένα μείγμα γαλάζιου και κόκκινου. Η ατμόσφαιρα είναι πεντακάθαρη και ο αέρα φυσάει δυνατός, αλλά γλυκός. Τα πρώτα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν, έχουν μόλις ξυπνήσει, κι οι άνθρωποι ακόμη ονειρεύονται. Νιώθω πως με πλακώνουν τα πελώρια βουνά· κι όμως νιώθω πιο ελεύθερη από ποτέ.

[…] Ο ήλιος πια έχει ανατείλει και άρχει του τοπίου, έχω μόλις τελειώσει το ζεστό τσάι μου, ο κόσμος αρχίζει να ετοιμάζεται κι εγώ πρέπει να φύγω.
Ευχαριστώ θεοί που με φιλοξενείτε για λίγο στην όμορφη κατοικία σας (:

29/07/2017, Ελλάδα – Επίδαυρος

Η θέα από εδώ είναι επιβλητική. Ο ήλιος δύει και υπάρχει μια περίεργη λάμψη γύρω από τα ψηλά βουνά που κυκλώνουν το αρχαιοελληνικό θέατρο. Το ηλιοβασίλεμα κάνει τη σκιά τους επιβλητική, απόκοσμη. Αρχίζει η παράσταση, το σκοτάδι απλώνεται. Ανάβουν οι προβολείς και ρίχνουν τη σκιά των ηθοποιών πάνω στα θεόρατα δέντρα πίσω τους, πολλαπλασιάζοντας το ανάστημά τους. Η φαντασία μου οργιάζει και τους αντιλαμβάνομαι ως πελώρια θηρία που έρχονται κατά πάνω μου, αν και είμαι τόσο μακριά τους.

Ξαφνικά, παρατηρώ τη φιγούρα ενός ηθοποιού κάπου μέσα στο δάσος κι ένα ρίγος με διαπερνά. Όλες του οι κινήσεις είναι υπολογισμένες. Αργές, μακρόσυρτες κινήσεις· τόσο εύστοχες και μεγαλειώδεις. Μαλακές, και συνάμα απότομες. Τα πουλιά και τα τζιτζίκια ενορχηστρώνουν τόσο φυσικά την παράσταση· τόσο υπέροχα. Ο ουρανός τώρα είναι μια μαύρη σούπα, μέσα στην οποία επιπλέουν φωτεινές χάντρες. Τα αστέρια φαίνονται τόσο καθαρά και το φεγγάρι μισό, δεσπόζει εκεί ψηλά. Είναι τόσο φωτεινό, ή ο ουρανός είναι τόσο σκοτεινός απόψε, που σήμερα είδα για πρώτη φορά την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

10/10/2017, Ελλάδα – Θεσσαλονίκη

Με αυτό το κείμενο, λοιπόν, ολοκληρώνεται η μικρή καλοκαιρινή περιπλάνησή μου. Είναι Οκτώβρης πια, και ήρθε η ώρα να γυρίσω, κι ας είμαι πίσω στην πόλη μου δύο μήνες τώρα. Αχ, η πόλη μου. Αυτή η βρόμικη, υγρή, όμορφη πόλη. Με τον άσπρο – ροζ ουρανό την ώρα που σουρουπώνει. Περιμένω στην Καμάρα· εγώ κι άλλοι δυο – τρεις που μας έχουν στήσει. Μπορεί κανείς να καταλάβει τους ανθρώπους που περιμένουν. Έχουν πάντα στα μάτια τους αυτό το βλέμμα της ανυπομονησίας, το κεφάλι τους συνεχώς ψάχνει και αφουγκράζεται. Κάποιοι ανάβουν τσιγάρο, άλλοι κοιτούν νευρικά την ώρα ή απλώς ακούν μουσική και σκέφτονται. Ο ήλιος έδυσε και τα κίτρινα φώτα άναψαν, λάμποντας στο επερχόμενο σκοτάδι.

Το βραδινό λεωφορείο είναι και πάλι γεμάτο και όλα επανήλθαν στα συνηθισμένα για την εποχή επίπεδα. Σαν ένας κόσμος που κάποιο αόρατο χέρι έθεσε ξανά σε κίνηση από την αρχή. Καλό φθινόπωρο (:

varvouti

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s