Ατάκτως Ερριμμένα Χωρίς κατηγορία

Απολύτως δεικτικά

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

Πάμε άλλη μια φορά από την αρχή;

Nα διηγηθούμε ο ένας τον άλλον τις εμπειρίες που μοιραστήκαμε μαζί;

Να χαθούμε στα όνειρα μας και να μείνουμε εκεί παγιδευμένοι;

Να νοσταλγήσουμε τα ήσυχα χειμωνιάτικα πρωινά με τον ζεστό καφέ, την                            μάλλινη κουβέρτα και τα δεικτικά αστεία, τα οποία δεν έλειπαν ποτέ από το                          σύντομο διάλογο μας;

Ένας ατέλειωτος αγώνας συγκρίνοντας τις αναμνήσεις.

Αλλά εσύ,

ζητούσες δρόμους κάθε φορά πιο μακρινούς

χωρίς να γνωρίζεις πως φεύγοντας θα πει απλώς γυρίζω,

χωρίς να πιες τον τελευταίο ζεστό καφέ μαζί μου και ας μη μου έλεγες αντίο.

Η άγρυπνη γραφή μου θέλει να περιγράψει με απόλυτη ακρίβεια,

τα πεζοδρόμια  ονείρου που βαδίζαμε μαζί.

Που θα πάνε τα λόγια του καφέ, τα τραγούδια που συνόδευαν κάθε αλλαγή;

Μια γραφή εχέμυθη τριγυρνάει από τα όνειρα μας καλώντας μας.

Μην μου πεις όχι. Μόνο ναι.  Και ας είναι το τελευταίο σου ναι.

daskalopoulou

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s