Editorial Αχίλλειος πένα Μία απο.τα ίδια

φτερά για να πετάς

Editorial  #10

Δεν ξέρουμε πώς μπορεί κάτι που σου προκαλεί πίεση και άγχος τελικά να σε κάνει λειτουργείς – έτσι όπως θέλεις και έτσι όπως πρέπει.

Μιλάμε βασικά πάλι για το «πρόγραμμα». Άλλες λέξεις – κλειδιά η ρουτίνα, ο χρόνος (χαμένος ή ελεύθερος), τα ζόρια. Δεν είναι απλά πως μας αρέσει να κλαίμε για εκείνα που μας κάνουν να γελάμε, αλλά ότι τελικά όποτε βρισκόμαστε μαζί συζητάμε για όσα δεν θέλουμε να συζητάμε.  Οι λεπτοδείκτες και οι ώρες που κυλούν και τρέχουν πίσω μας όλη την μέρα είναι στην παρέα μας και όταν πίνουμε τον αγαπημένο μας, ακόμη κρύο, καφέ. Τα θέματα συζήτησης είναι πολλά, μα σίγουρα λίγο πριν χαιρετηθούμε θα ρωτήσουμε τον άλλον «αύριο τι θα κάνεις;».

Πολλοί έχουν κανονίσει να κάνουν πολλά. Άλλοι τίποτα. Εσύ διαλέγεις σε ποια κατηγορία θέλεις να ανήκεις. Κάνεις πράγματα τόσα, όσα μπορείς; Κάνεις τόσα, όσα θα ήθελες; Αυτά πρέπει εσύ να τα απαντήσεις. Και μετά να βάλεις τον εαυτό σου στη διαδικασία να σκεφτεί. Όχι απλά να κοιτάει μελαγχολικά από το παράθυρο. Να σκεφτεί, όντως. Η αδράνεια, αργά ή γρήγορα χάνει το «δρα» μεταβιβάζει τον τόνο της, αποχωρίζεται το έψιλον και οδηγεί στην ανία. Τουλάχιστον έτσι λειτουργεί σε εμάς. Γιατί παρατηρούμε πως όσο και αν μας εκνευρίζει που πάντα θα θέλαμε λίγο ακόμη χρόνο, ή λίγες ακόμη μέρες ξεκούρασης όταν τελικά την έχουμε, η ξεκούραση αρχίζει να μας κουράζει. Μήπως λειτουργεί και αυτή όπως όλα τα άλλα, τα οποία πολύ θέλουμε και όταν αποκτάμε αποφασίζουμε πόσο τελικά δεν τα θέλαμε;

Η λογική της γεμάτης ατζέντας είναι να γεμίσει με πράγματα που σε γεμίζουν. Και ανάμεσα σε αυτά σίγουρα και κάποια άλλα υποχρεωτικά. Τα υποχρεωτικά βέβαια, ίσως θα μπορούσαν να μην είναι ανυπόφορα. Κι εμείς βαριόμαστε άλλωστε την ουρά στο σούπερ μάρκετ, αλλά αν δεν περιμέναμε τόση ώρα πως αλλιώς θα ανακαλύπταμε το καλύτερο κουτάκι με τσίχλες;

Τα όρια μας φτάνουν μέχρι εκεί που τα τραβάμε. Και πιστέψτε μας, ακόμη δεν τα έχουμε τεντώσει.

Ο κόσμος φαίνεται να προσπαθεί πολύ για να μοιάσει με όλα όσα νομίζει πως αρέσουν. Εσύ οφείλεις να ψάξεις εκείνα που αρέσουν σε εσένα. Να δεις πως σε φαντάζεσαι σε ένα, δύο ή δέκα χρόνια από τώρα. Και έπειτα να γίνεις έτσι. Δεν χρειάζεται να ξέρεις να χορεύεις καλά, ούτε να έχεις τέλεια μαλλιά για να σου αρέσεις. Αρκεί να είσαι εσύ.

Το ερώτημα της αρχής επαναφέρεται και τελικά απαντιέται. Μας αρέσει η πίεση, μας αρέσει και το πρόγραμμα – ο ψυχαναγκαστικός προγραμματισμός. Σημειώνουμε τα πάντα σε τετράδια που μετά τα πετάμε γιατί βρήκαμε άλλα με καλύτερο εξώφυλλο. Τέτοιοι είμαστε. Λοιπόν βγαίνουμε από την «λειτουργία πτήσης». Είναι Οκτώβρης και ο καιρός είναι ακόμη καλός. Έχουμε δικά μας φτερά και πετάμε!

mz.1apota

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s