Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

Μείον

 

της Σταυρούλας Κοσκινά 

 

(Απεχθάνομαι τα μαθηματικά, αλλά συνεχώς αναγκάζομαι να κάνω αφαιρέσεις)

 

Δεν μου αρέσουν οι συμβάσεις περιορισμένου χρόνου, τα κυριακάτικα, κουρασμένα απογεύματα, τα πρωινά με σκέτο καφέ χωρίς γάλα, τα υπερβολικά χνουδωτά πουλόβερ που δεν σου επιτρέπουν να πάρεις ανάσα, οι σπασμένες γραφομηχανές, οι άσπροι χωρίς κάδρα τοίχοι. Απεχθάνομαι τις καθάρσεις, τις αβέβαιες σιγουριές,  τα μικρά παιδιά που δεν μπορούν με τίποτα να ενθουσιαστούν για οτιδήποτε (και τους πλέον ενήλικες που δεν μπορούν εξίσου).

Δεν μου λείπει τίποτα, παρά μόνο η τέχνη του να νιώθεις κι εσύ κάτι.

Το βέβαιο βεβαία είναι πως μετά από αιώνιες μελέτες ανεξάντλητων πηγών πάνω στον χρόνο (τόσο απλό, φυσικομαθηματικό θέμα, που στη φυσική λύνεται με ένα τύπο και πολλές παραλλαγές του, ενώ για εμάς τους θεωρητικούς αποτελεί ένα γοητευτικό φιλοσοφικό μυστήριο, γιατί τι άλλο να μας πει η φυσική;), έφερα στο φως τη κρυμμένη  και καλά λησμονημένη έννοια της ρευστότητας του χρόνου (μα ποσό επιστημονικό λεξιλόγιο, μα ποσό επίσημο ύφος).

Ένα ξεχασμένο κασετόφωνο, μια ταλαιπωρημένη ντουλάπα, αποτυχημένα έργα, άνθρωποι που έχουν φύγει με τη θέληση τους καιρό πριν αλλά εσύ νομίζεις πως πέρασε μόλις μια μέρα, σκισμένα αρχιτεκτονικά σχέδια σπιτιών που θα στέγαζαν αγαπημένους ανθρώπους αποτελούν  ζωντανές αποδείξεις των λεγόμενων μου. Μα ο χρόνος είναι ρευστός και φυσικά πότε ανυπόμονος, πότε βιαστικός.

Πόσες φορές, στις αγαπητικές σας περιπτύξεις , δεν χρησιμοποιήσατε τη φράση «μέχρι το τέλος του χρόνου, για πάντα, μέχρι τη συντέλεια των αιώνων (ε καλά το τελευταίο μπορεί να θεωρηθεί και λίγο υπερβολή αλλά χρησιμοποιήθηκε εν ρύμη του λόγου);

Αλλά καθώς ανταλλάσσατε ανώφελα «σ’ αγαπώ» με κρυφούς σκοπούς, κάτω από πυροτεχνήματα , σε μια βρώμικη ταράτσα (εξίσου υπερβολικό τοπίο για μια ερωτική εξομολόγηση αλλά είπαμε, εν ρύμη του λόγου), δεν σκεφτήκατε ποτέ, μα ποτέ, ότι κάθε μέρα που περνάει είναι μια μέρα πιο κοντά στο τέλος, το οποίο θέλουμε- δεν θέλουμε είναι αναπόφευκτο.

Άλλη μια μέρα μείον, που χαραμίζουμε στην προσπάθεια μας να αναβάλουμε αυτό το τέλος.

Άλλη μια μέρα, λοιπόν, που κρύψαμε μάταια το πρόβλημα.

Ξυπνήσαμε, φάγαμε , ντυθήκαμε (ελπίζω όχι με τα χνουδωτά πουλόβερ), επιλέξαμε, προβληματιστήκαμε, τρέξαμε στα πέρατα της πόλης και του μυαλού για το τίποτα, δεν κοιμηθήκαμε παρά μόνο τα ξημερώματα,  αλλά αστειευτήκαμε για να περάσει.

Για να περάσει κι αυτή η μέρα χωρίς να αλλάξουμε κάτι μέσα μας. Γιατί μας φοβίζει η αλλαγή και πιο πολύ οι συνέπειες της. Όταν βέβαια στην πραγματικότητα όλα έχουν αλλάξει.

(Συχώρεσε με που πλέον μιλάω τόσο πολύ για αλλαγές, αλλά αυτή τη στιγμή είναι η μόνη λέξη που συνοδεύει την ύπαρξη μου)

Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι βουλιαγμένοι σε μια ρουτίνα-βούρκο, ανήμποροι να εκδηλώσουν συναισθήματα, παγιδευμένοι σε τέσσερις άσπρους μουντούς τοίχους, που ενώ οι ίδιοι κρατάνε τα πινέλα στα χεριά τους, δεν δέχονται να ξοδέψουν χρήματα για να αγοράσουν τις μπογιές.

Και ναι (!) το δέχομαι ότι έξω από το χορό όλοι χορεύουν, μα το θέμα δεν είναι όταν είσαι μέσα στο χορό να αφεθείς μοναχά στη μουσική και να σε πάει όπου αυτή θέλει, αλλά να αλλάξεις την πλακά του βινυλίου αν αυτή κολλάει.

Και πίστεψε με, δυστυχώς ή ευτυχώς, κολλάει.

 

 

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s