Ρομαντισμός Speak.Easy

(*Σκέψεις ενός λάτρη του Χειμώνα.)

του Δημήτρη Βέρρου.

 

Το καλοκαίρι έφυγε (επιτέλους!) Προσωπικά πιστεύω πως η καλύτερη εποχή του χρόνου, έχει σχεδόν φτάσει. Είναι αυτή η εποχή που μυρίζει αχνιστό καφέ, σελίδες βιβλίου και καραμέλα. Μετά, είναι οι μάλλινες μπλούζες στο δέρμα σου. Νιώθεις πως αγκαλιάζουν το σώμα σου και σου χαρίζουν μια οικεία ζεστασιά.

    Επιτέλους έρχεται ο χειμώνας! Βραδιές ποιητικές που μοιάζουν ότι βγήκαν από κάποια ρομαντική ταινία, (διόρθωση), κάποια καλή ρομαντική ταινία. Από αυτές τις ταινίες που χάνεσαι στα σκεπάσματα. Που δεν θέλεις να σηκωθείς και να εγκαταλείψεις την υπέροχη ζεστασιά του κρεβατιού σου. Που ξυπνάς με το άκουσμα  της πρωινής βροχής στα αυτιά σου και το μόνο που κάνεις είναι να κουκουλώνεσαι καλύτερα και να μην σταματάς να ακούς τις ψιχάλες να χτυπάνε σε αντικείμενα και να βγάζουν την δική τους ξεχωριστή μελωδία. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο μου αρέσει ο χειμώνας. Είναι μια αγάπη που δεν θα πεθάνει ποτέ γιατί τρέφεται με αγαπημένες αναμνήσεις. Εσύ, ντυμένη με τα δικά μου ρούχα για πυτζάμες, να ξυπνάς δίπλα μου με το γνωστό σου χαμόγελο στα χείλη κι εγώ να έρχομαι κοντά σου για να τα γευτώ. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο μου αρέσει ο χειμώνας μαζί σου!

 

   Δεν είμαστε απλά ένας καλοκαιρινός έρωτας που θα σβήσει με το που χαθεί και η τελευταία ανάσα του καλοκαιριού. Όχι! Εμείς, είμαστε κάτι άλλο. Είναι οι στιγμές που έχουμε περάσει και αξίζουν όσο τίποτε άλλο. Αυτές είναι που μας κρατάνε ενωμένους. Αγαπάμε τον χειμώνα γιατί μας φέρνει πιο κοντά, γιατί είμαστε φτιαγμένοι γι’αυτή την εποχή. Φοράμε κασκόλ, μάλλινη μπλούζα και μπουφάν και βγαίνουμε έξω. Δεν μας ενοχλεί το κρύο, δεν το σκεφτόμαστε. Τρέχουμε προς την αγαπημένη μας καφετέρια και πιάνουμε γωνιακό τραπέζι με θέα έξω στον δρόμο για να μπορούμε να κοιτάμε την βροχή καθώς πέφτει. Αποφασίζουμε να μην γυρίσουμε ακόμα σπίτι. Κάνουμε βόλτες στην πόλη. Το πρόσωπό σου έχει κοκκινίσει από το κρύο αλλά παραμένεις το ίδιο όμορφη. Σε πιάνω, σε φιλώ και τώρα όντως μοιάζουμε με κοινότoπη ρομαντική ταινία. Δεν πειράζει όμως, η δική μας είναι διαφορετική.

 

     Γυρνάμε σπίτι και βάζουμε ταινία. Καθόμαστε στον καναπέ δίπλα – δίπλα με την ίδια κουβέρτα για να μοιραζόμαστε την ίδια ζέστη.   

       Πόσο αγαπώ τον χειμώνα. Και τον αγαπώ μαζί σου!

 verros
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s