Don't Speak Movieholic Recommendation

2 νέες και 2 όχι τόσο νέες ταινίες για να συνοδέψτε το ποπ κορν σας

Των Ελένη Τακοπούλου και Νικόλας Μαρτέλ

 

Η Ελένη προτείνει:

Shot Caller (2017)

dir. Ric Roman Waugh

Αποτέλεσμα εικόνας για jeffrey donovan shot caller

Ο Τζέικομπ ζει μία ήρεμη και ευτυχισμένη ζωή έχοντας αποκτήσει μία όμορφη οικογένεια και μία πολύ επιτυχημένη καριέρα. Όλα αυτά πρόκειται όμως να αλλάξουν μέσα σε μία μόνο βραδιά, όταν ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα θα στοιχίσει τη ζωή του καλού του φίλου και ο κύριος υπεύθυνος είναι ο ίδιος. Ο Τζέικομπ, λοιπόν, καταλήγει στην φυλακή, όπου με σκοπό να επιβιώσει αρχικά και στη συνέχεια να προστατέψει την οικογένεια του, προσαρμόζεται τελικά στο αυτόνομο σύστημα των φυλακών, φτάνοντας στο ακραίο σημείο να χαρακτηρίζεται ως ένας επικίνδυνος εγκληματίας, τον οποίο άλλοι φοβούνται και άλλοι σέβονται. Τον πρωταγωνιστή υποδύεται ο γνωστός σε όλους μας Τζέιμι Λάννιστερ (Νικολάι Κόστερ-Βαλντάου). Τρομερό πλεονέκτημα θεωρώ (προσωπικά τουλάχιστον) το γεγονός ότι δεν σκέφτηκα ούτε για μια στιγμή πως έχω μπροστά μου τον “Kingslayer”. Ρεαλιστική, βίαια και ταυτόχρονα ευάλωτη, η ταινία εξελίσσεται με γρήγορο ρυθμό, όπου ξεκινώντας με την αποφυλάκισή του, μας διηγείται μέσω των οργανωμένων φλασμπακς, το παρελθόν του. Όμορφη, καθαρή και κυρίως κοντινή φωτογραφία. Γενικώς λοιπόν μία αρκετά φιλόδοξη αρχή και επιτυχή αποσύνδεσή του από τον ρόλο του στο GoT.

 

 Short Term 12 (2013)

dir. Destin Daniel Cretton

Αποτέλεσμα εικόνας για short term 12 film

Η Γκρέις, μία μυστήρια και αυστηρή (κυρίως με τον ίδιο της τον εαυτό) νεαρή, εργάζεται σε ένα κέντρο περίθαλψης στο οποίο φιλοξενούνται έφηβοι με αποκλίνουσα συμπεριφορά. Τα νέα αυτά παιδιά, των οποίων τα προβλήματα ποικίλουν και διαφέρουν, περνάνε δώδεκα μήνες στο ίδρυμα. Στόχος αυτού, είναι να τα βοηθήσουν να κοινωνικοποιηθούν και επανενταχτούν όσο το δυνατόν ομαλότερα στην κοινωνία. Η άφιξη ενός κοριτσιού στο ίδρυμα, η οποία αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα που σχετίζονται ως επί το πλείστων με τον πατέρα της, τραβάει την προσοχή της Γκρέις, η οποία προσπαθεί να την βοηθήσει καθώς νιώθει πως κάτι τις συνδέει. Η προσπάθειά της να βοηθήσει αλλά και να βοηθηθεί φαίνεται έντονη και υπομονετική. Ταινία που κατανέμεται στον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο, όμορφη, οικεία, με έμφαση στις λεπτομέρειες  και ελαφρώς σκληρή όπου χρειάζεται δεδομένου των περιστάσεων.

 

Ο Νικόλας προτείνει:

Loving Vincent (2017)

dir. Dorota KobielaHugh Welchman

Σαν ένα πολύ περίεργο ψυχεδελικό όνειρο, η ταινία αυτή ξεδιπλώνεται μπροστά σου μέσα από τις εκατομμύρια πινελιές 115 ζωγράφων που έφεραν στη ζωή μέσα από 65.000 καρέ/πίνακες ένα animation τόσο για το έργο όσο και για τις μυστηριώδεις συνθήκες θανάτου του γνωστού ζωγράφου. O Armand Roulin, γιος του ταχυδρόμου Roulin (οι οποίοι και οι δύο απεικονίζονται σε πίνακες του Van Gogh), ταξιδεύει στον τελευταίο τόπο κατοικίας του καλλιτέχνη, με σκοπό να παραδώσει το τελευταίο γράμμα στον αδερφό του Vincent, για να βρεθεί μπλεγμένος σ’ ένα μυστήριο που προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα: Αυτοκτονία ή δολοφονία; Έχουμε να κάνουμε με ένα αριστούργημα το οποίο συντελείται από χρώματα, πινελιές και τοπία που ακολουθούν πιστά την τεχνοτροπία του ζωγράφου και τα οποία ολοκληρώθηκαν από την καλλιτεχνική ομάδα μέσα σε μερικούς μήνες, ανάμεσα στους  οποίους εργάστηκαν και 20 Έλληνες. Άποψη μου να το προλάβετε στον κινηματογράφο, ώστε να απολαύσετε στο μέγιστο αυτό τον οπτικό οργασμό.

 

The Dreamers (2003)

dir. Bernardo Bertolucci

Σχετική εικόνα

Στο νοσταλγικό Παρίσι του 1968, ένας Αμερικάνος φοιτητής γνωρίζεται με δύο εκκεντρικά ωστόσο ενδιαφέροντα «film buffs» δίδυμα, τα οποία φαίνεται να του κεντρίζουν το ενδιαφέρον, τόσο για τον εκρηκτικό τους χαρακτήρα και τον τρόπο ζωής τους, όσο και για την ασυνήθιστα κοντινή σχέση που διατηρούν, η οποία φαίνεται να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα στερεότυπα αδελφικής σχέσης. Ο Matthew (Michael Pitt) μπαίνει για τα καλά στη ζωή των δύο καινούριων του φίλων αφού μετακομίζει στο σπίτι τους για να ζήσουν οι τρεις τους έναν μήνα με τους γονείς των Théo (Louis Garrel) και Isabelle (Eva Green) να φεύγουν για ταξίδι. Τα πράγματα εξελίσσονται όλο και πιο περίεργα μεταξύ των τριών φοιτητών και όλα αυτά κατά τη διάρκεια του γνωστού Μάη του ’68 σ’ ένα επαναστατημένο Παρίσι. Ο Bertolucci στηρίχτηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Gilbert Adair προσθέτοντας πλάνα από αγαπημένες του ταινίες, αλλά αποκλείοντας το ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο γιατί κατά την άποψη του ήταν «just too much.» Όπως και να χει η ταινία πρόκειται για ένα απολαυστικότατο αφήγημα που σε μεταφέρει σε μια άλλη εποχή φορτισμένη με το κλίμα της επανάστασης, της τέχνης και του νεανικού έρωτα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s