Ρομαντισμός Speak.Easy

Είσαι το μεθυσμένο μου μήνυμα.

του Δημήτρη Βέρρου.

Είναι βράδυ.

 Η μουσική είναι δυνατή και τρυπάει τα αυτιά μου. Τώρα, μου ακούγεται σαν ένα δυνατό θόρυβο που δεν μπορώ να αντέξω. Το κεφάλι μου είναι βαρύ και γυρίζει ανεξέλεγκτα προς πολλές κατευθύνσεις. Ίσως δεν έπρεπε να πιω το τελευταίο ποτήρι αλλά και οι δυο ξέρουμε πως δεν μπορώ να σταματήσω. Να αντισταθώ.

   Μέσα σε αυτή την ζάλη, το μόνο που σκέφτομαι είσαι εσύ. Μάλιστα! Ούτε τώρα μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι. Γλιστράς στο μυαλό μου σαν το νερό και βρίσκεσαι πάντα εκεί, κάθε ώρα και λεπτό της μέρας. Υποτίθεται σου το γράφω αυτό για να σου πω πως σ’αγαπάω, πως σε σκέφτομαι, πως δεν θέλω να είμαι μακριά σου. Εσύ, θα γελάσεις γιατί θα νομίζεις πως αυτά είναι απλά λόγια κάποιου μεθυσμένου και το πρωί δεν θα σημαίνουν τίποτα. Εδώ είναι που κάνεις λάθος όμως. Αυτά είναι τα λόγια που πρέπει να πιστεύεις. Αυτά είναι τα αληθινά. Όταν οι άμυνες πέφτουν και είσαι ο εαυτός σου, όταν δεν σε νοιάζει αν θα έχουν σημασία αυτά που θα πεις και θα κάνεις, όταν είσαι «ευάλωτος» ψυχολογικά, τότε είναι η στιγμή που πρέπει να κάτσεις δίπλα στα άτομα που αγαπάς περισσότερο και να τους μιλήσεις. Να τους πεις τι κρύβει η καρδιά σου.

    Αυτό κάνω κι εγώ τώρα, σου ανοίγω την καρδιά μου. Σου λέω ότι νιώθω χωρίς να με νοιάζει αν θα πληγωθώ. Χωρίς τον λεγόμενο «Αντρικό Εγωισμό» που συνήθως επικαλούμαστε και οχυρωνόμαστε από τα συναισθήματα μας. Δεν φταίμε εμείς όμως. Σαν ζωντανά πλάσματα που έχουν συνείδηση, φοβόμαστε. Φοβόμαστε γιατί δεν θέλουμε να πληγωθούμε. Το έχουμε περάσει, ήταν επώδυνο, μοναχικό και χρειάστηκε προσπάθεια για να γίνουμε πάλι καλά. Μην νομίζεις ότι δεν νιώθουμε τίποτα κι εμείς. Νιώθουμε τα πάντα αλλά τις περισσότερες φορές δεν θέλουμε να το δείξουμε για να μην φανούμε ευάλωτοι. Τα λόγια, μας φαίνονται αρκετά τις περισσότερες φορές και σε αυτά βασιζόμαστε. Σε αυτά είμαστε δεξιοτέχνες. Τις πράξεις  τις φοβόμαστε για κάποιο ανεξήγητο λόγο. Δεν τα πάμε καλά μαζί τους και όταν έρχεται η ώρα να τις κάνουμε, διστάζουμε γιατί σκεφτόμαστε πολύ. Σκεφτόμαστε όλα τα πιθανά σενάρια που μπορεί να γίνουν, τις συνέπειες και μέχρι να περάσει αυτή η σκέψη, η στιγμή τελείωσε και βρίζουμε τον εαυτό μας που δεν τολμήσαμε την κίνηση.

    Δεν ήθελα να στα πω όλα αυτά αλλά δεν αντέχω άλλο τις φωνές μέσα στο κεφάλι μου που μου λένε να το κάνω. Με ενθαρρύνουν, μου δίνουν ώθηση να προχωρήσω και να σου μιλήσω χωρίς να ενδιαφέρονται για τις συνέπειες. Στο διάολο οι συνέπειες! λένε και συμφωνώ μαζί τους. Δεν με νοιάζουν όταν είσαι μαζί μου. Δεν με νοιάζει τι θα γίνει αρκεί να είσαι μαζί μου. Τότε μπορώ να τα αντιμετωπίσω όλα γιατί θα έχω για κουράγιο το χαμόγελο και την φωνή σου, ήρεμη και σταθερή στο αυτί μου, να μου δίνει θάρρος.

   Έχω φύγει εδώ και ώρα από το μαγαζί και έφτασα σπίτι μου. Στον δρόμο, οι περαστικοί με κοιτούσαν παράξενα αλλά δεν με νοιάζει. Τώρα ξαπλώνω. Ήρθε η ώρα να τελειώσω το μήνυμα μου με ένα Σ’αγαπώ!

    Θέλω να το σκέφτεσαι την ώρα που θα διαβάζεις αυτό το μήνυμα και ελπίζω το γλυκό σου χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό σου.

     Καληνύχτα!

     Καλημέρα!

      Σ’ αγαπώ!

 

 

verros

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s