Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*σύντομο σημείωμα προς φεστιβαλίζοντες

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #43

Βρίσκομαι σε μια φάση που σχεδόν δεν τα προλαβαίνω όλα. Που για να τα προλάβω, πρέπει να συγχωνεύω βασικά τμήματα της ημερήσιας διάταξης και παράλληλα να αξιοποιώ παραγωγικά τον χρόνο στο λεωφορείο. Και επειδή, όπως ξέρετε όσοι έχετε σκαρφαλώσει στο 8 σε ώρα αιχμής, αυτό δεν είναι εφικτό, απλά σκέφτομαι πόσος χρόνος χάνεται και προσπαθώ απλά να σκέφτομαι. Σκέφτομαι και νοερά γράφω, όπως ο Μουρακάμι έγραφε αυτά που σκεφτόταν όταν έτρεχε.

Μετά από δύο χρόνια ενθουσιώδους εθελοντισμού στα φεστιβάλ, όπου κυριολεκτικά χανόμουν μέσα στο μπλουζάκι και το πρόγραμμα, στα εισιτήρια, στα sold out και τον κόσμο, φέτος βρίσκομαι στο φεστιβάλ ως μία κοινή θεατής. Κοινή θνητή με σινεκάρτα. Αγόρασα έγκαιρα τα περισσότερα εισιτήρια για τις ταινίες που με ενδιέφεραν και στρίμωξα όσες πιο πολλές χωρούσαν ανάμεσα στα υπόλοιπα που μου συμβαίνουν.

Το σύντομο σημείωμα προς όλους τους θεατές, εργαζόμενους και εθελοντές του φεστιβάλ είναι περισσότερο μια ιδέα. Μια παραγωγική σκέψη που κατάφερα να ολοκληρώσω.

Όπως θυμάστε πριν από τις ταινίες προβάλλονται μερικά μικρά σποτάκια, που διαφημίζουν μπύρα και βραβείο κοινού, παράλληλες δράσεις του φεστιβάλ και μας εισάγουν κάθε χρόνο στην κεντρική του ιδέα. Σκέφτηκα, λοιπόν, μια φεστιβαλικώς αυτοσαρκαστική προβολή του φεστιβάλ για την επόμενη χρονιά, όπου αυτά τα σποτάκια θα αποτυπώνουν μικρές καθημερινές σκηνές από τη δεκαήμερη ζωή του θεσμού. Κυρίως και εμφατικά μία σκηνή που επαναλαμβάνεται με αριστοτεχνική συνέπεια τα τελευταία πολλά χρόνια και ενοχλεί τους πάντες. Αναφέρομαι στην ένταση που ασκείται στους εθελοντές και τους εργαζόμενους στο φεστιβάλ από εκείνους τους καταπληκτικά αγενείς ανθρώπους-φίλους του φεστιβάλ που επιμένουν πως πάντα έχουν δίκιο. Πως εκείνοι ήταν πρώτοι στην ουρά των ακυρώσεων και πρέπει πρώτα σε αυτούς να κοπεί εισιτήριο, ενώ είναι εμφανές σε όλους τους υπόλοιπους πως δεν ήταν. Πως είναι παράλογο να μην τους αφήσουν να μπουν στην προβολή που έχει αρχίσει εδώ και είκοσι λεπτά. Πώς είναι δυνατόν να μην σεβόμαστε αυτούς που έρχονται στο φεστιβάλ εξήντα χρόνια τώρα;

Μάλλον εννοούσαν 58. Δεν πειράζει.

Χαμόγελο και καβγάς. Τσάι και συμπάθεια.

Δεν θα ήταν, λοιπόν, ωραία ιδέα για το βιντεάκι που θα προβάλλεται πριν ξεκινήσει η ταινία, ώστε αφενός να του δουν αυτοί που το κάνουν (και ενδεχομένως να συνειδητοποιήσουν την αγένειά τους) και αφετέρου να το δούμε οι υπόλοιποι και να γελάσουμε, να αποφορτιστούμε και να δούμε την αρχή της ταινίας χαμογελαστοί;

Αυτά. Σταματάω και τρέχω για να προλάβω να δω μια ταινία σήμερα. Στέλνω φεστιβαλικά φιλιά για τις μέρες που η ζωή δυστυχώς δεν σταματάει και το έντυπο πρόγραμμα του φεστιβάλ μετατρέπεται σε ατζέντα ζωής, όπου δίπλα στις κυκλωμένες ταινίες σημειώνονται τα ραντεβού με τον γιατρό και τα μαθήματα.

konstantinou sgourou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s