Περί αστέρων και συμπάντων Speak.Easy

Μικρό εγκώμιο στη βροχή

Της Δήμητρας Βαρβούτη

Ιούνιος 2017

 

Τις τελευταίες μέρες, έπαιρνα το πρώτο λεωφορείο, ακριβώς την ώρα που ξημέρωνε, όταν ο ουρανός ήταν ροζ και και γκρι και μπλε. 

Έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέται που πηγαίνουν τέτοια ώρα οι άνθρωποι. Από το είδος της κούρασης στα πρόσωπά τους, προσπαθούσα να καταλάβω αν πήγαιναν κάπου- ή αν έρχονταν από κάπου. Κάποιοι πήγαιναν στη δουλειά, άλλοι είχαν ξεμείνει στο δρόμο από το προηγούμενο βράδυ, κι άλλοι γυρνούσαν σπίτι.

Όσο για μένα; Εγώ είχα αϋπνίες.

Ο καιρός ήταν βροχερός, μουντός εκείνες τις μέρες. Όλα τα τζάμια στο αστικό είχαν θολώσει τόσο, που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει που βρισκόμασταν. Αλλά αυτό, για κάποιο λόγο με καθησύχαζε, δεν με ενοχλούσε. Δεν φοβόμουν μήπως έχανα τη στάση μου. Είχα, άλλωστε, την κυρία να φωνάζει από τα μεγάφωνα κάθε επόμενη στάση, αλλά, η αλήθεια είναι ότι δεν την άκουγα· όχι πραγματικά. Κανείς δεν την άκουγε εκείνη την ημέρα. Σαν να ήθελαν όλοι κάπως να χαθούν, να βγουν από τον δρόμο τους. Δεν ανησυχούσαν μήπως έχαναν τη στάση τους, όχι τόσο γιατί ήξεραν πού πηγαίνουν, όσο γιατί έχουν χάσει πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή. Τι πειράζει να χάσω το δρόμο μου, ή λίγο χρόνο για να περπατήσω πίσω, μέσα στη βροχή; Ίσως, έτσι βρω λίγο χρόνο για να σκεφτώ.

[Η γενεσιουργός δύναμη των πάντων είναι η βαρύτητα και αυτή είναι η αιτία θανάτου. Ό,τι μπορεί να δώσει ζωή, συνήθως μπορεί να την πάρει και πίσω.]

Οι άνθρωποι έχουν μια όμορφη νοσταλγία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους όταν βρέχει. Κι ο αέρας. Ο αέρας είναι διαφορετικός όταν έχει σύννεφα. Οι μυρωδιές ανακατεύονται και οι ήχοι μπερδεύονται. Όλη η φύση βρίσκεται σε αναβρασμό.

[Μήπως τα καλά όνειρα είναι χειρότερα από τα κακά; Βέβαια· τα καλά όνειρα έπρεπε να αποκαλούμε εφιάλτες· αυτά που είναι καλύτερα από την πραγματικότητα. Εκείνα που μας θυμίζουν πόσο απέχουν οι επιθυμίες μας από την εκπλήρωσή τους.]

Ο θόρυβος της μηχανής είναι εκκωφαντικός και με ξυπνάει από την ονειροπόληση μου. Σύντομα, όμως, βυθίζομαι ξανά στις σκέψεις μου.

[Όλα τα χημικά στοιχεία που χρειάζεται η ζωή στη γη, πρωτοδημιουργήθηκαν κάποτε στην καρδιά ενός ερυθρού υπεργίγαντα. Κατά βάθος δεν είμαστε καθόλου γήινοι. Κατά βάθος, είμαστε όλοι παιδιά των αστεριών.]

Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να κατέβω από το λεωφορείο. Βγαίνοντας στο δρόμο, παρατηρώ μια κυρία που παλεύει να ανοίξει την ομπρέλα της και δυο σπουργίτια να πίνουν νερό από μια λακούβα στο κακοφτιαγμένο πεζοδρόμιο. Καθώς έπεφταν οι στάλες της βροχής στο πρόσωπό μου, ξεπλένονταν και οι σκέψεις μου μαζί, και δεν μου είχε μείνει πια τίποτα να σκεφτώ. 

varvouti

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s