Ατάκτως Ερριμμένα Χωρίς κατηγορία

Λέξεις που δεν ειπώθηκαν

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

  Οι κόσμοι μου μοιραζόμαστε σκεπάζονται από τον ίδιο ουρανό. Ταξιδεύουμε όσο πιο μακριά μπορούμε να φτάσουμε. Η ελπίδα για όλο και πιο μακρινά ταξίδια καθίσταται γοητευτική.

  Πέρα από την έρημο και δυο ολόκληρες ζωές μετά,                                                                       την δική μου και την δική σου, θα είμαι εκεί να σε περιμένω.

Όταν οι κήποι με τα πιο όμορφα πολύχρωμα λουλούδια εγκαταλειφθούν και το μόνο που έχει μείνει είναι δυο στρώσεις από ξερό άγονο χώμα, ακόμα θα σε περιμένω.

Πότε επιτέλους θα αφήσεις πίσω σου τους χιλιάδες τουρίστες στην ζωή σου που δεν σε ακούμπησαν ποτέ;

Γύρνα πίσω και θυμήσου ξανά τα ψιθυριστά γνώριμα φιλιά που συνήθιζαν να παίζουν κρυφτό και να αποκαλύπτονται αθόρυβα την κατάλληλη στιγμή.                                              Μας κρατούν ξύπνιους ως αργά. Ιδανική βραδιά.                                                                                                                                      Μην την ξεχνάς.

Έχοντας περπατήσει τα μονοπάτια σου, αυτά τα μονοπάτια που τόσο λάτρεψα και κάθε φορά καταφέρνω να χάνομαι,                                                                                                              εμπιστεύομαι την ικανότητα σου να διατηρείς ανεξίτηλη οποιαδήποτε ανάμνηση, να κρατάς ασφαλές οποιοδήποτε χάδι.

Πάμε να φύγουμε – πάντα αυτό δεν μου έλεγες άλλωστε;

 

daskalopoulou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s