Μπες στα παπούτσια μου Χωρίς κατηγορία Speak.Easy

Μια σύντομη μπαλάντα

Tης Μαρίας Χατζηκαλλία

Του κάνανε μια κηδεία. Δε χωρούσε λένε πλέον στο εικοσιτετράωρο και δεν ήτανε καιρός για άλλες περικοπές. Αυτοί, που άλλοτε τον ψάξανε τόσο, που λησμόνησαν εαυτούς. Δεν ήταν καιρός για άλλες απώλειες. Και τότε που δεν μπορούσανε να έχουν πλέον εκείνον που αγαπάνε προσπαθούσανε με πείσμα να φτιάξουνε κάτι να του μοιάζει. Μα τούτος ζούσε μέσα τους από τότε που γεννήθηκαν. Και κείνος, δειλά δειλά, φτου ξελευθερία, χασκογελούσε που κατάφερε πάλι να τους κοροϊδέψει. Μα δε θα τους φανέρωνε τη νίκη του. Αόρατα, θεατρικά, με ελάχιστες τυχαίες νύξεις,θα τακτοποιούνταν και πάλι στη θέση του. Για να τους πλησίαζε με εκείνη την έκδηλη αυτοπεποίθηση που τον χαρακτήριζε. Στην γκράντε του εμφάνιση, την τελευταία των στιγμών, σε αυτήν την ξελευθερία επαφιόταν ολόκληρη εκδίκηση. Ανακοινώσεις σαν ετούτη είναι λίγες, με καλοκαιρινό χαλάζι, που πιθανολογήθηκε από κάποιο δελτίο, τόσο λαθεμένα, που μάλλον μετρήσιμες ήταν οι σταγόνες. Πήραν το κρασί και ήπιαν και μέθυσαν και ξέρασαν την ψυχή τους που επαναστατούσε. Μα ήταν πραγματικά άδικο. Ετούτη την φορά τον είχανε θάψει τόσο βαθιά κάτω από εκείνο τον κήπο από τουλίπες. Και την επομένη, δε, προσποιήθηκαν με αρτιότητα το ρόλο τους. Κάπου πριν την τραγωδία, θα έλεγε κανείς, είχαν ξεγελαστεί και δαύτοι από την παρωδία τους, τόσο που σχεδόν την ζούσαν. Ο χαμένος ούτως ή άλλως το καταλαβαίνει τελευταίος.

Ούτε νεκρανάσταση,

ούτε θάνατος,

ούτε κηδεία.

Όνλι ρόμανς λεφτ αλάιβ.

ws

hatzikallia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s