Ατάκτως Ερριμμένα Χωρίς κατηγορία

Αγαπημένη μου ανάμνηση

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

 Σάββατο. Απόγευμα, οχτώ η ώρα ακριβώς. Πήγαινα ακόμα σχολείο και είχα μόλις τελειώσει το διάβασμα. Εκείνη την στιγμή χτυπάει το κουδούνι της πόρτας και ακούγεται η μελωδική φωνή της θείας μου να φέρνει, όπως συνήθιζε να κάνει κάθε Σάββατο, το αγαπημένο κέικ-σοκολάτα-πορτοκάλι στον μπαμπά μου. Τόσες φορές που έκανε την συνταγή ήξερε πλέον να την εκτελεί άψογα.

Κάθε φορά που μας έβλεπε, το χαμόγελο της έφτανε ως τα αφτιά. Επίσης, είχε καθιερωθεί πλέον σε κάθε της επίσκεψη να ρωτάει την μαμά μου για τους λογαριασμούς και τις καθημερινές υποχρεώσεις της μέσα στην εβδομάδα. Εγώ, κάθε φόρα που ερχόταν σε μας, ένιωθα πως αυτή η γυναίκα έδινε μια πιο ουσιαστική και όμορφη σημασία στην λέξη «σπίτι».

Εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία φόρα που την είδα. Μου λείπουν τα πάντα που χαρακτηρίζουν τον εσωτερικό και εξωτερικό της μαγικό κόσμο.

Κάθε φόρα που με φιλοξενούσε στο σπίτι της, περνούσα υπέροχα. Το διαμέρισμα της, ένα μικρό  αξιοπρεπέστατο ρετιρέ με ένα τεράστιο διαστάσεων μπαλκόνι, αποτελούσε για μένα ένας επίγειος παράδεισος. Μπαίνοντας κανείς μέσα, η πρώτη του ματιά θα καρφώνονταν στο πλήθος πινάκων στους μπεζ τοίχους, πίνακες από μια άλλη εποχή, με περίτεχνα κάδρα από ξύλο με ανάγλυφα μοτίβα. Το φως έμπαινε άπλετο από όλες τις γωνίες του σπιτιού, ακόμα και από τις πιο μικρές και καλά κρυμμένες.

Από τότε που ήμουν μικρό κορίτσι λάτρευα να πηγαίνω στην κρεβατοκάμαρα της, να χαζεύω και να δοκιμάζω τα βαριά της κοσμήματα, να λούζομαι με το έντονο άρωμα της. Το συγκεκριμένο άρωμα δεν το άλλαξε ποτέ. Χαρακτηριστικά θυμάμαι να μου λέει στο αυτί » κάποια πράγματα όντως δεν αλλάζουν ποτέ!».

Στο ψυγείο της δεν είχε ποτέ φρέσκο γάλα. Είχε μόνο μικρές συσκευασίες ΝΟΥΝΟΥ που μαζί με λίγη ποσότητα νερού γινόταν ένα απολαυστικό ρόφημα. Γελούσαμε μαζί πολύ, Ξεκαρδιζόμασταν τις στιγμές που η γειτόνισσα  όταν μαγείρευε τραγουδούσε παράφωνα και τόσο δυνατά σαν να βρισκόταν σε όπερα με ένα τεράστιο κοινό.

Αγαπώ και λατρεύω την θεία μου. Ήταν ναι γυναίκα μαχητική αποφασιστική αλλά παράλληλα εξαιρετικά συναισθηματική. Δεν κατάφερε να ζήσει μια άνετη ζωή. Έχασε τον άντρα της πολύ νωρίς και δούλευε ολημερίς σε εργοστάσιο παραγωγής υφασμάτων για να μπορέσει να φροντίσει τον γιο της. Δεν κατάφερε ποτέ να τελειώσει το σχολείο. Αλλά όλα αυτά που έμαθα από αυτήν και κυρίως που βίωσα μαζί της, την καθιστούν την καλύτερη δασκάλα που είχα ποτέ. Την ευχαριστώ.

daskalopoulou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s