ιστορίες του δρόμου Speak.Easy

Χαραμάδα

Του Κωνσταντίνου Δομηνίκ

Ανοίγω την εξώπορτα και βγαίνω στην αυλή να πιω καφέ και να καπνίσω. Στα χορτάρια, προσέχω δυο χελώνες που κουβαλάνε τα καβούκια τους πίσω από τον φράχτη που `φτιαξε ο σπιτονοικοκύρης με σανίδια και κομμάτια από φελιζόλ. Για την ασφάλεια τους, έλεγε `κείνος, για να παρατηρεί την βραδύτητα τους όποτε θέλει και να ηρεμεί, σκεφτόμουν εγώ. Θυμάμαι, μια ιστορία που ήθελα κάποτε να γράψω: Για μια χελώνα που ονειρεύτηκε ότι ο κόσμος της βρισκόταν αποτυπωμένος με σκούρες κηλίδες στο καύκαλο της, κι αν παρατηρούσε κανείς από ψηλά το καύκαλο, θ` ανακάλυπτε πως οι σκούρες κηλίδες δεν σχημάτιζαν παρά το πρόσωπο της χελώνας. Αλλά, εντάξει, πού καιρός για ψαγμενιές. Γεμίσαμε όνειρα που γλιστράνε από τρύπιες τσέπες. Αν και για μένα, αυτός που ψάχνει δεν λέγεται ψαγμένος, αλλά περίεργος. Ψαγμένος είναι αυτός που τον «ψάξανε» στα κρατητήρια και δεν του βρήκανε τίποτα. Ο άδειος, ο ελεγμένος, ο εν-τάξει. Άλλωστε κι η γάτα, όταν έγλυψε την ψαγμενιά, της ήρθε ξινή, γι` αυτό κι ύστερα ήπιε από την περιέργεια, αυτό το γλυκόπιοτο δηλητήριο που `χει ξεπαστρέψει γενιές και γενιές αιλουροειδών.

Αρκετά όμως σας ζάλισε ο γράφων με τις γάτες και τα κρατητήρια, ας επιστρέψουμε στις χελώνες. Λοιπόν, συνειδητοποιώ ότι οι δύο χελώνες που σέρνονται στα χορτάρια, δεν γνωρίζουν τίποτα για τον τύπο που τις παρατηρεί με τις ροζ χνουδωτές παντόφλες του. Δεν γνωρίζουν τίποτα για την μάρκα των τσιγάρων του ή το για το τι ακριβώς είναι τα τσιγάρα. Φίλε, εδώ δεν γνωρίζουν τίποτα για τον μικρό, αυτοσχέδιο φράχτη τους, για τον κήπο που εκτείνεται και πέρα από τον φράχτη, για τον δεύτερο φράχτη που χωρίζει τον κήπο από τους υπόλοιπους κήπους. Δεν γνωρίζουν τίποτα για τις πολυκατοικίες, για τους σηματοδότες των δρόμων, για τη μουσική στα μπαράκια, για τα κανάλια στην τηλεόραση, δεν γνωρίζουν τίποτα για το Παράδοξο του Ζήνωνα που λέει ότι ο Αχιλλέας δεν θα προσπεράσει ποτέ την χελώνα σε `κείνον τον αγώνα δρόμου γιατί η χελώνα έχει το προβάδισμα, δεν γνωρίζουν τίποτα για τους φόρους, τα κοινωνικά επιδόματα, για τα ντοκιμαντέρ με μαϊμούδες, για τον ρώσικο κινηματογράφο, για τις χελώνες που ζούνε στον Αμαζόνιο και για τους οικολόγους που προσπαθούν να τις σώσουν, για την «Μαύρη Παρασκευή» (που στο χωριό μου οι κυράτσες την μπερδεύουν με το αμερικάνικο ψυχοσάββατο), για τις φωτογραφίες που δείχνουν το φεγγάρι τον Αύγουστο, για τα οχτάωρα, τα δωδεκάωρα, τις γριές στ` αστικά λεωφωρεία, για τον Brian Eno, για τα τραγούδια του Πουλόπουλου στις παλιές ελληνικές ταινίες, για τον μυστικισμό των πρώτων χριστιανών, για το πλαστικό χρήμα, τις συνελεύσεις στην Βουλή, τα τοστ με μαγιονέζα στις δύο το πρωί, για το μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο, για τον Γιώργο που πήγε και κλείστηκε σ` ένα κελί, για την υπερθέρμανση του πλανήτη, για τα ρολόγια… Οι δυο χελώνες δεν γνωρίζουν τίποτα απ` όλα αυτά. Γνωρίζουν μόνο για `κείνη την γωνιά του κήπου, τον πράσινο μικρόκοσμο τους, κι απ` όσο ξέρω, δεν τόλμησαν ποτέ, να κρυφοκοιτάξουν έστω, από κάποια χαραμάδα του αυτοσχέδιου φράχτη.

Τώρα, αν μπορούσα να πυροβολήσω το μυαλό της μίας χελώνας μ` όλες αυτές τις πληροφορίες, το πιθανότερο είναι πως η χελώνα μ` ένα πήδο, θα εκσφενδόνιζε το καβούκι της στο κεφάλι κάποιου ψαγμένου κεραμιδόγατου κι ύστερα θ` άρχιζε να τρέχει πανικόβλητη μες στα χορτάρια σαν αμερικανός στρατιώτης που τον πήραν στο κατόπι οι Βιετκόνγκ. Αν συνέβαινε κάτι ανάλογο στο μακρινό παρελθόν, τότε η πνευματική εξέλιξη των απογόνων της χελώνας θα ήταν βέβαιη κι επιπλέον, το ανθρώπινο γένος δεν θα είχε την ευκαιρία να εφεύρει τα τανκς.

 

dominik

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s