Αχίλλειος πένα Speak.Easy

κρεσέντο.

[για τις μουσικές στις ζωές – περίπου]

S03Ε07

Του Αχιλλέα Μζ.

Στην μουσική συναντάμε συχνά τον όρο κρεσέντο. Κρεσέντο σημαίνει σταδιακή αύξηση της έντασης. Η ένταση αυξάνεται με τρόπο βαθμιαίο και ρυθμικό. Εν τέλει στο ύψιστο σημείο κατά την κατάληξη, λένε πως παρατηρείται η κορύφωση.

Εμείς ίσως να ζούμε μέσα σε ένα κρεσέντο. Δεν θα έβαζα το χέρι μου στην φωτιά για το πόσο ρυθμικές είναι πάντα οι ζωές μας και εντάξει, σίγουρα έχουν τα σκαμπανεβάσματα τους. Όμως μάλλον έχουν και μια βαθμιαία αύξηση της έντασης. Μία συνέχεια που έχει μέσα της και σταθερές και μεταβλητές που στο τέλος οδηγεί στην κορύφωση.

Η έννοια της αλληλουχίας – ή της συνέχειας – είναι ιδιαίτερα σημαντική. Μιλάμε εδώ για μία κατάσταση προόδου. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως έχετε κλείσει εισιτήριο στο τρένο για να πάτε στην Αθήνα. Ξυπνάτε αργά, μόλις δέκα λεπτά πριν αναχωρήσει το τρένο και αυτό είναι το πρώτο σας λάθος. Μικρό το κακό, καθώς μένετε κοντά και μωρέ σιγά την κίνηση στις 6 το πρωί, όμως δεν ήπιατε καφέ φεύγοντας από το σπίτι. Το κακό μεγαλώνει. Αφηρημένοι και νυσταγμένοι μπαίνετε στο τρένο για Αθήνα και φοράτε ακουστικά. Πέφτετε στο κάθισμα και κοιμάστε. Σηκώνεστε λίγη ώρα μετά ΚΑΙ συγχαρητήρια φτάσατε στον προορισμό μας, την εξωτική Καστανούσσα Σερρών.

Αυτό ακριβώς είναι ένα κρεσέντο λαθών. Μία πρώτη λανθασμένη ιδέα, πράξη ή κίνηση, οδηγεί σε επόμενη εξίσου λανθασμένη και εν τέλει σε ένα μεγάλο κακό και λάθος και μια αλληλουχία λαθών που ποιος ξέρει που είναι το τέλος και αν έχει τέλος ή αν μπήκες από την αφηρημάδα σου στο Πολικό Εξπρές.

Η ερώτηση που τίθεται είναι το πόσο λογικό είναι να πιστέψουμε πως τα πράγματα πηγαίνουν μόνο ανοδικά και προς τα πάνω. Αν έχουμε ας πούμε κάθε μέρα ένα συναισθηματικό κρεσέντο (π.χ. της χαράς), πώς σας φαίνεται ως σκέψη το να ξυπνάτε με μια μέτρια χαρά, όσο πέφτει ο ήλιος να είστε πιο χαρούμενοι και στο τέλος της ημέρας λίγο πριν κοιμηθείτε να κάνετε ανάποδες κυβιστήσεις στο κρεβάτι από την τόση πολλή χαρά σας;

Ίσως αν το δούμε από απόσταση κατανοήσουμε πως τα πράγματα δεν ακολουθούν πάντα μία πρόοδο. Υπάρχουν και φάσεις αδράνειας ή ηρεμίας. Από πάντα έλεγα  πως για να νιώσουμε κάτι πρέπει να είναι λίγο δυνατότερο από το αντίστοιχο κάτι προηγούμενο. Για παράδειγμα θα βιώσετε ένα κρεσέντο πόνου μόνο στην περίπτωση που ο πρώτος πόνος ήταν έντασης χ και ο τωρινός χ+2. Διαφορετικά αν πριν πονούσες παραπάνω, σιγά που θα καταλάβεις αν ο επόμενος πόνος είναι μισής έντασης. Παρομοίως και με τον έρωτα, και την χαρά, και το πάθος.

Εδώ ακριβώς χρειάζεται μια ακόμη διευκρίνηση: το κρεσέντο αφορά το μέρος ενός μουσικού κομματιού. Όχι ολόκληρο το κομμάτι. Δεν περνάμε όλες μας τις μέρες ζώντας καταστάσεις, οι οποίες είναι ενός συγκεκριμένου βαθμού που στην πορεία του μόνο αυξάνεται.  Στην μουσική (και στην ζωή) υπάρχει επίσης και το ντιμινουέντο.

Κάθε μια από τις τεχνικές αυτές έχει την σκοπιμότητα της. Ένα κρεσέντο ας πούμε μας κρατά σε εγρήγορση. Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα viral video στο οποίο μια συμφωνική ορχήστρα έπαιζε το “firebird” του Stavinsky, όταν σε μία αλλαγή της έντασης του ήχου ταράχτηκε ο ύπνος μιας παρευρισκόμενης. Τα κρεσέντο έρχονται για να μας αφυπνίσουν. Λοιπόν, μέχρι το επόμενο κρεσέντο καλή ζωή – ή καλόν ύπνο!

mz.1

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s