Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Η babysitter, ή αλλιώς η χαμένη μαγεία

της Φάτα Μοργκάνα

Αυτό το κείμενο το γράφω με μια κάποια συναισθηματική φόρτιση. Αν δεν έχει συνοχή, φταίει το μυαλό-σούπα και μια πιθανή διάσπαση προσοχής. Πάλι για (απο)χωρισμούς θα γράψω. Κάθομαι και σκουπίζω τα αόρατα δάκρυά μου, όχι γιατί προσποιούμαι την λυπημένη, μα γιατί είμαι λυπημένη, απλώς χωρίς δάκρυα. Σήμερα αποχαιρέτησα το αγαπημένο μου παιδάκι που μετακομίζει στο Hong Kong και ποιος ξέρει πότε θα το ξαναδώ. Πώς αποχαιρετάς φίλους –πόσο μάλλον τα ίδια σου τα παιδιά(!) που φεύγουν πολύ μακριά; Εγώ συνήθως ήμουν αυτή που έφευγα, όχι αυτή που έμενα πίσω. Τώρα βρίσκομαι στην άλλη πλευρά του νομίσματος  the tables have turned.

Όταν υπάρχει μια ρουτίνα στη σχέση δυο ανθρώπων –και εδώ η λέξη ρουτίνα αναφέρεται σε μια συστηματικότητα και όχι σε ένα τέλμα- δεν μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτό το κομμάτι. Κι όταν επενδύεις συναισθηματικά στα επαγγελματικά σου τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο. Μα όμως δεν γίνεται να συμβάλλεις στην ανατροφή κάποιου και να είσαι συναισθηματικά αποστασιοποιημένος, εκτός κι αν είσαι από αυτούς που σιχαίνονται τα παιδιά και βρίσκεσαι σε αυτόν τον επαγγελματικό κλάδο από λάθος. Αλλά τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν, έτσι δεν είναι; Και ίσως καλύτερα να γίνεται ο αποχωρισμός στα τέσσερα (ετών!) παρά να φτάνει το παιδί δέκα χρόνων και εσύ να το παρακαλάς να κάνει ένα ρημαδοντούζ και να χάνεται η μαγεία.

Και μήπως αυτό δεν ισχύει σε όλα τα πράγματα; Όταν κάτι τελειώσει την ώρα που πρέπει μας αφήνει μια γλυκιά γεύση, μια νοσταλγία, μια όμορφη ανάμνηση. Όταν όμως το πράγμα τραβήξει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, έρχεται νερό στην υπόθεση και ξενερώνεις. Όπως στο ραντεβού της φίλης μου της Δ. που αρχικά γνώρισε τον Έρωτα και στη συνέχεια αναρωτιόταν αν η δεύτερη συνάντηση έγινε εν αγνοία της με τον δίδυμο αδερφό του Έρωτα, τον Γκούφι.

Τελικά τι είναι καλύτερο; Να αφήνουμε τα πράγματα όσο είναι ωραία, ή να φεύγουμε πριν χαλάσουν; Αν κρίνω από την τελευταία ερωτική μου συναναστροφή, σίγουρα καλύτερο θα ήταν το πρώτο. Γιατί όπως πολύ σωστά σκέφτηκα (αλλά δεν έπραξα) τότε, πιθανόν στη συνέχεια να χαθεί η μαγεία.

Η φράση «Ευχαριστώ για αυτήν την όμορφη εμπειρία, ήταν πολύ ωραία η βραδιά μας» λέγεται και στο babysitting;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s