Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

συμπαν-τικά

της Σταυρούλας Κοσκινά

(και όχι τόσο αγαπημένα)

-Θα χωρίσουμε;

-Γιατί το λες αυτό;

-Γιατί ο κόσμος γύρω μας αλλάζει, εμείς πως να μείνουμε ίδιοι; Αν αλλάξουμε;

-Θα θέλω να σε ξαναγνωρίσω. Πάλι από την αρχή.

-Κι αν δεν σου αρέσει η αλλαγή;

-Θα συνηθίσω. Βρήκα μια φορά τον δρόμο προς τα εσένα. Θα τον βρω και δεύτερη.

-Αν δεν συνηθίσεις ποτέ;

-Θα συνηθίσω!

 

-Κι αν αλλάξει η ζωή μας ολοκληρωτικά;

-Δεν θα έχει αλλάξει ολοκληρωτικά, όσο εγώ θα έχω ακόμα εσένα και εσύ θα έχεις ακόμα εμένα. Άρα κάτι θα έχει μείνει.

 

-Κι αν βρω δουλειά στην άλλη άκρη του κόσμου;

-Ελπίζω να πηγαίνει εκεί πλοίο για να έρθω μαζί σου, γιατί τρέμω τα αεροπλάνα.

-Αν όμως δεν πηγαίνει;

-Θα μπω στο αεροπλάνο τότε.

-Μα δεν θα φοβάσαι;

-Θα φοβάμαι.

-Αλλά θα έρθεις.

-Ναι θα έρθω. Κι εσύ θα ερχόσουν.

 

-Αν δεν ερχόμουν όμως κι έμενα μακριά σου;

-Θα σε έβλεπα λίγο και θα σε ένιωθα πολύ.

-Κι αν δεν με αγαπούσες εν τέλει από μακριά;

-Θα σου το έλεγα.

 

– Ωραία, εντάξει με αυτά. Αλλά αν συμβούν συνταρακτικά, κοσμοϊστορικά πράγματα; Τότε τι;

-Τι είδους συνταρακτικά;

-Εξωπραγματικά.

– Μα τι εννοείς εξωπραγματικά;

 

-Αν ο ήλιος, παραδείγματος χάρη, δεν ανατείλει ποτέ ξανά;

-Στο σκοτάδι θα σε βλέπω καλύτερα.

 

-Κι αν ο κόσμος σταματήσει να γυρίζει έτσι και αρχίσει να γυρίζει ανάποδα;

-Θα μου κρατάς το χέρι για να μη χάσω την ισορροπία μου από την ξαφνική αλλαγή φοράς  και θα κρατάω κι εγώ το δικό σου για να μην μπερδευτείς και από συνήθεια πας αντίθετα.

 

-Κι αν σταματήσω να νιώθω;

-Το εντάσσεις κι αυτό στα εξωπραγματικά;

-Όλα τα συναισθήματα είναι εξωπραγματικά. Ακόμα και η έλλειψη τους είναι. Απάντησε μου όμως. Αν σταματήσω να νιώθω να σου το πω;

-Δεν θέλω να σταματήσεις.

 

-Ναι αν όμως όντως σταματήσω και σου το πω;

-Τότε να το εννοείς.

 

-Γιατί; Τί θα γίνει αν δεν το εννοώ;

-Γιατί τότε εγώ θα χάσω εσένα κι εσύ εμένα. Και θα χαθούμε μέσα σε αυτό το κρύο σύμπαν απομακρυσμένοι και λυπημένοι. Θα περιτριγυριζόμαστε από αστερισμούς που μας θλίβουν αφού δεν θα αγαπάμε το σχήμα τους τόσο όσο αγαπούσαμε ο ένας του άλλου.  Θα γοητευόμαστε παροδικά από άλλα αστέρια, που δεν θα μοιάζουν σε τίποτα με αυτό που είχαμε. Θα ψάχνουμε μάλιστα αστέρια που λάμπουν πολύ, αλλά ψεύτικα, για να θαμπωνόμαστε και να βρίσκουμε λόγους να τα κυνηγάμε. Και όταν δεν αντέχουμε πια άλλη ψεύτικη λάμψη και κουραστούμε από το αέναο, άσκοπο κυνηγητό, θα τα αφήνουμε να χάνονται σε μαύρες τρύπες. Θα ξαπλώνουμε νωχελικά δίπλα στα πεθαμένα αστέρια, που παρόλο που πέθαναν ακόμα φαίνονται να λάμπουν αν τα δεις με γυμνό μάτι, γιατί (μάλλον) θα τους μοιάζουμε. Θα πέφτουμε μαζί με τα πεφταστέρια και θα παίζουμε με τους πλανήτες και τους δακτυλίους τους.  Κι αν, παρόλα αυτά, η μοναξιά μας συνεχίζει να είναι τόσο μεγάλη και αισθανόμαστε μέσα μας ακόμα αρκετό κρύο, θα ξαναπλησιάσουμε τον ήλιο. Και κάπου εκεί ανάμεσα στις εκρήξεις και τις φλόγες του ίσως ξαναβρεθούμε.

Ίσως και να ξανανιώσουμε.

Ίσως και να ξανά καούμε.

 

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s