Περί αστέρων και συμπάντων Speak.Easy

εν όψει νέου έτους

Της Δήμητρας Βαρβούτη

Περπατάω μόνη στο δρόμο. Κάνει κρύο και γι’ αυτό φοράω το αγαπημένο μου μπορντό, μάλλινο κασκόλ και ακούω το αγαπημένο μου τραγούδι. Σκέφτομαι πόσο γρήγορα κυλάει αυτή η χρονιά και αυθόρμητα χαμογελάω, χαρούμενη που σύντομα θα τελειώσει η πίεση του φετινού χρόνου. Μετά από λίγο το χαμόγελο σβήνεται από το πρόσωπο μου και αντικαθίσταται από μία βαθιά θλίψη. Έτσι θα κυλάει όλη η ζωή μας; Τόσο γρήγορα, τόσο αβίαστα;

Περνώντας ένα δρομάκι, αντικρίζω στα μπαλκόνια μιας πολυκατοικίας χιλιάδες φωτάκια, στολίδια και υποτιθέμενους Άγιους Βασίληδες να ανεβαίνουν προς την καμινάδα για να αφήσουν δώρα στα παιδιά, και αναρωτιέμαι αόριστα γιατί χρειάζονται οι άνθρωποι μικρούς θεούς και μεσσίες για να τους προστατεύουν. Στο τέλος όλοι γνωρίζουν ότι είναι άνθρωποι αυτοί που βάζουν τα δώρα κάτω  από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, άνθρωποι είναι αυτοί που γεμίζουν τις κάλτσες πάνω από το τζάκι με γλυκά και καραμέλες. Οι άνθρωποι φέρνουν την ευτυχία και αυτοί μπορούν να την πάρουν πίσω μέσα σε μια στιγμή. Δεν υπάρχει καμία ανώτερη δύναμη που να αποφασίζει αν υπήρξες καλό παιδί φέτος και αν αξίζει να ανταμειφτείς για αυτό. Ο καθένας έχει τα δικά του κριτήρια ευτυχίας και βάσει αυτών επιλέγει αν θα αφήσει τον εαυτό του να νιώσει ευτυχισμένος. Κι έτσι, αναρωτιέμαι αν εγώ αξίζω να αφεθώ. Τι έκανα εγώ παραπάνω από το άστεγο παιδί που κρυώνει στη γωνία του πεζοδρομίου, ώστε να αξίζω να ζω όπως ζω, να έχω ό,τι έχω; Τύχη. Η μόνη “ανώτερη δύναμη” που βοηθάει ή υπονομεύει κάθε ανθρώπινη προσπάθεια για ευτυχία. Ένα συνονθύλευμα από πιθανότητες, ενδεχόμενα και συμπτώσεις που αν συνδυαστούν, διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τις ζωές των ανθρώπων.

Φοράω ακόμα τα ακουστικά μου, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν παίζει πια μουσική. Οι σκέψεις μου είναι τόσο δυνατές που αδυνατώ να ακούσω οτιδήποτε άλλο. Γνωρίζω ότι πλησιάζω στο τέλος του πρώτου κύκλου της ζωής μου και ότι σιγά-σιγά θα ανακαλύψω τον επόμενο, κατά τον οποίο δεν ξέρω ποια στοιχεία του προηγούμενου θα μπορέσω να κρατήσω. Κουνάω το κεφάλι μου, σε μια προσπάθεια να καθαρίσω τις σκέψεις μου και να τις βάλω σε μια σειρά. Έχω μάθει, όμως, πως τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα, τίποτα δεν έχει σταθεροποιηθεί. Ανά πάσα στιγμή όλα μπορούν να αλλάξουν, και αυτό το άγχος με εξιτάρει, δεν με φοβίζει. Αυτό καθιστά ενδιαφέρουσα τη ζωή, τόσο που δεν σ’ αφήνει να την αφήσεις.

Το νέο έτος θα έρθει, είτε το θέλουμε – είτε όχι, φέρνοντας μαζί του αλλαγές και νέες εμπειρίες. Και η ζωή θα κυλάει, αργά ή γρήγορα. Οι εποχές θα διαδέχονται η μία την άλλη, και όταν ένας κύκλος κλείνει, ο επόμενος θα αρχίσει να διαγράφεται από το ίδιο κιόλας σημείο. Κάποιοι θα είναι πιο μικροί, άλλοι πιο μεγάλοι. Το μόνο σίγουρο είναι πως ό,τι ζήσαμε θα έχει χαραχθεί σε έναν από αυτούς, θα μένει για πάντα εκεί. Κι αν είμαστε αρκετά τυχεροί, ο νέος κύκλος θα τέμνει τον παλιό στα σημεία όπου ο ένας υπήρχε στη ζωή του άλλου.

varvouti

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s